Ο κοντός με την γραβάτα και τις ... ελιές ! Φταίνε οι λαϊκιστές ...

Ο ΜΕΓΑ ΕΒΡΑΙΟΣΙΟΝΙΣΤΗΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΑΣ ΑΠΟ ΕΛΙΑ ΘΡΟΥΜΠΑ , ΕΓΙΝΕ ΠΑΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΠΕΛΙΑΣ
Βίντεο από φραστική επίθεση που διέκοψε την ομιλία Σημίτη στο Βερολίνο! - Στο 3:25 ο πρώην πρωθυπουργός χτυπά και το χέρι του στο τραπέζι!



πηγή

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ!

Ντόρα Μπακογιάννη:
Η πολιτικός που ευνούχισε τον πολιτισμό μας, εξαφανίζοντας σημαντικές προτομές αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων από το κέντρο της Αθήνας.

Ο άνθρωπος που είπε ΝΑΙ στο σχέδιο Αννάν, ασκώντας όση επιρροή μπορούσε στον Κυπριακό λαό ώστε ο τελευταίος να ψηφίσει υπέρ του δόλιου σχεδίου διχοτόμησης της Κύπρου, στο τότε δημοψήφισμα.
Η πρώην Υπουργός Εξωτερικών η οποία καταδίκασε την Ρωσία όταν η τελευταία δέχθηκε επίθεση από την Γεωργία, τον Αύγουστο του 2008. Με την ίδια ιδιότητα της Υπουργού Εξωτερικών, η κ. Μπακογιάννη επέπληξε Ρώσο αξιωματούχο... επειδή η Ρωσία αντέδρασε στην αντιπυραυλική ομπρέλα που ήθελε να δημιουργήσει η Αμερική στην καρδιά της Ευρώπης (Τσεχία-Πολωνία), δίπλα στα σύνορα με την Ρωσία.
Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που τάχθηκε ανερυθρίαστα υπέρ της ανεξαρτητοποίησης του Κοσσόβου, αδιαφορώντας για το ντόμινο ανεξαρτητοποιήσεων που θα δημιουργούσε σε διάφορα σημεία της Ευρώπης, όπως στη Ρωσία, στην Κύπρο, αλλά και στη χώρα μας (βλέπε Θράκη)!
Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που σε κάθε περίπτωση τορπιλίζει τις σχέσεις της χώρας μας με την παραδοσιακά φίλη και ομόθρησκη Ρωσία, ο άνθρωπος που έθεσε τις βάσεις να αδρανοποιηθεί και τελικά να ακυρωθεί η συνεργασία μας με τη Ρωσία, με τους πετρελαιαγωγούς Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, αλλά και του αγωγού φυσικού αερίου Southstream.
Η πολιτικός που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό στη στροφή που έκανε πρόσφατα η Ρωσία, η οποία τελικά επέλεξε να αλλάξει ενεργειακή στρατηγική συνεργαζόμενη με την Τουρκία!
Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που είπε ΝΑΙ στο Μνημόνιο το οποίο καταβαράθρωσε την χώρα και τσακίζει κάθε ελληνική οικογένεια!
Σήμερα, αν και δεν συμμετέχει, είναι συμπαραστάτης της Μνημονιακής Κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ εξακολουθεί να διεκδικεί σημαντικούς ρόλους στην πολιτική ζωή. Εμφανίζεται ως εθνοσωτήρας με το κίνημα "Δημοκρατική Συμμαχία".
ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΤΙΣ ΠΡΟΤΟΜΕΣ ΕΞΙ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ!
ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΦΑΝΤΕΣ!
Tο πολιτιστικό έγκλημα της Ντόρας Μπακογιάννη (ως Δήμαρχος Αθηναίων), δυστυχώς συνεχίζεται και σήμερα επί Καμίνη!
Η Ελλάδα με τους πολιτικούς της καταστρέφεται οικονομικά αλλά και πολιτιστικά, διότι άτομα σαν την κ. Μπακογιάννη αδιαφορούν για την πολιτιστική μας κληρονομιά, την ιστορία και τις παραδόσεις μας. Πώς λοιπόν να μην επωφελούνται χώρες σαν τα Σκόπια, για να κλέψουν την ιστορία μας, αφού οι πολιτικοί μας την περιφρονούν;
Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου, σπουδαίος γλύπτης κ. Γιώργος Καλακαλλάς φιλοτέχνησε τις 6 προτομές των αρχαίων Ελλήνων στην Αθήνα, τον Αύγουστο του 2002, επί Δημαρχίας Αβραμόπουλου,.

Οι προτομές αυτές είχαν τοποθετηθεί στην πλατεία Κοτζιά, απέναντι από το Δημοτικό Μέγαρο του Δήμου Αθηναίων.
Η κυρία Μπακογιάννη, ως Δήμαρχος το 2004, με το πρόσχημα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ξήλωσε τις προτομές, προκειμένου να τοποθετήσει στην θέση τους διάφορα κιόσκια, περίπτερα, που ...χρησίμευαν στην διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων!!!

Με το πέρας όμως των αγώνων έπρεπε-όπως είχε υποσχεθεί- να επαναφέρει τις προτομές στην θέση τους. Όχι μόνον κάτι τέτοιο δεν έπραξε η κ. Μπακογιάννη, αλλά αδιαφόρησε προς όλες τις αιτήσεις και παραστάσεις του ίδιου του γλύπτη, ο οποίος ζητούσε την επαναφορά των γλυπτών στην προτέρα θέση τους.
Από τότε πέρασαν 7 και πλέον χρόνια και ο γλύπτης Γιώργος Καλακαλλάς, ψάχνει μάταια να βρει πού βρίσκονται καταχωνιασμένα ή πεταμένα τα δημιουργήματά του!

Η κ. Μπακογιάννη και οι διάδοχοί τους, δεν απαντούν! Σήμερα, η …πολυπολιτιστική Αθήνα, μπορεί να εξαφάνισε τις προτομές των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων αλλά βρίθει από λαθρομετανάστες, εξαθλιωμένους και ναρκομανείς που έχουν μετατρέψει σε γκέτο την πρωτεύουσα της χώρας!

ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ
Ο καθηγητής Πολυτεχνείου κ. Γιώργος Καλακαλλάς, έχει φιλοτεχνήσει πάρα πολλά αγάλματα, αρκετά από τα οποία κοσμούν διάφορα σημεία της Πατρίδας μας.

Όπως το διαστάσεων 4,20 μέτρων άγαλμα του Ιπποκράτη που βρίσκεται στην Λάρισα, έξω από το Αλκαζάρ, το επτά μέτρων γλυπτό του, που φέρει τον τίτλο “Παγκόσμιο Φιλί”, που εγκαινίασε ο Πρόεδρος Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας στο Δίστομο, ο ανδριάντας του μέγιστου Περικλή στον Χολαργό, που είχε εγκαινιάσει ο πρώην Πρόεδρος Δημοκρατίας κ. Κωστής Στεφανόπουλος, και πολλά άλλα.

Ο Γεώργιος Καλακαλλάς αποτελεί γλύπτη κύρους, ο οποίος μας χαρίζει αριστουργήματα πολιτισμού και Ελληνικής ιστορίας.

Το έγκλημα της κ. Μπακογιάννη, δεν έχει προηγούμενο!

Αποτελεί μεγίστη προσβολή κι ασέβεια προς τον πολιτισμό μας. Άλλοι κλέβουν τα δικά μας αγάλματα, όπως ο περιβόητος Έλγιν για να τα εκθέτουν στα μουσεία τους, κι εμείς εδώ διά της κυρίας Μπακογιάννη, αν και έχουμε τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους να κοσμούν την πλατεία Κοτζιά, τους εξαφανίζουμε!

Ο Νικήτας Κακλαμάνης που διεδέχθη την κα Μπακογιάννη, όχι μόνον δεν επανέφερε στην θέση τους τις προτομές, αλλά αν και είχε υποσχεθεί ότι θα τοποθετούσε τον ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην πλατεία έξω από το Πολεμικό Μουσείο, δεν έκανε απολύτως τίποτε ούτε γι' αυτόν!

Ο δε κ. Καμίνης, σημερινός δήμαρχος της Αθήνας, περισσότερο ενδιαφέρεται για το… μουσουλμανικό τέμενος στην πρωτεύουσα και τους λαθρομετανάστες, παρά για την επαναφορά των ...ενταφιασθέντων προτομών και αγαλμάτων των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, του Μεγα-Αλέξανδρου κ.α.

Το άγαλμα του Θησέα, το οποίο αρχικά είχε τοποθετηθεί στην πλατεία Συντάγματος, ξηλώθηκε εν μία νυκτί και καταχωνιάστηκε και αυτό σε κάποια αποθήκη!!!

Ο γλύπτης κ. Καλακαλλάς σε επιστολή που είχε στείλει στον τότε Πρωθυπουργό κ. Καραμανλή, αποτυπώνει το στίγμα ντροπής:
"Η στάση αυτή, μειώνει τη χώρα εμφανίζοντάς την να στερείται πολιτιστικής αγωγής και απολύτως ασυνεπή με την ιστορία της και το σεβασμό που αποπνέει η ιστορία αυτή στα έργα Τέχνης"!

Πολιτικοί ταγοί που καταφρονούν τόσο χυδαία την ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά του τόπου, οδηγώντας βίαια έναν ολόκληρο πληθυσμό να ακολουθεί τα καπρίτσια τους, πρέπει να καταδικαστούν στη συνείδηση του λαού και από την Ιστορία.
ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ!


Η Επιτροπή Κρίσης Καλλιτεχνικής Αρτιότητας στις 7/12/2006 πήρε οριστική απόφαση να τοποθετήσει τις 6 προτομές των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων στο ΘΗΣΕΙΟ!

Η απόφαση αυτή δεν έχει εφαρμοστεί, παρά το γεγονός ότι κλήθηκε ο ίδιος ο κ. Καλακαλλάς ο οποίος και συνεργάστηκε το 2008 με τους αρμόδιους της Επιτροπής, για το πού θα ετοποθετούντο οι προτομές!

Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε και οι προτομές όχι μόνον παραμένουν …άφαντες σε αποθήκες, αλλά δεν έχει ενημερωθεί ο κ. Καλακαλλάς για το πού ακριβώς βρίσκονται. Μάλιστα ο ίδιος ανησυχεί ευλόγως ότι μπορεί να έχουν πάθει ζημιές ή να έχουν υποστεί φθορές από την υγρασία κ.λ.π.
Μάκης Βραχιολίδης
www.elora.gr

πηγή

Να τεθεί ανώτερο ύψος πλουτισμού φυσικών προσώπων και εταιρειών .

Έχει δύο χρόνια λοιπόν που η ανθρωπότητα δέχεται την αήθη επίθεση καιροσκόπων -  κερδοσκόπων που στον βωμό του χρήματος θυσιάζουν εκατομμύρια ζωές . Κυριολεκτικά θυσιάζουν ... ενάμιση εκατομμύριο κόσμος σκοτώθηκε στον Ιράκ και στο Αφγανιστάν τα τελευταία χρόνια . Όμως αυτό δεν είναι "σημείο" των καιρών . Από την αρχαιότητα ακόμη συμβαίνει αυτό με διάφορες συμμορίες   ή κάστες ή φυλές ή έθνη ολόκληρα ... βλέπετε η δύναμη της εξουσίας ανέκαθεν γοήτευε τον άνθρωπο . Γοήτευε από την μία αλλά  παραμέριζε την ηθική από την άλλη  ποδοπατώντας την αξιοπρέπεια του συνανθρώπου του. Και όλα αυτά για το χρήμα , για την εξουσία , για την δύναμη . Χειρότεροι απ΄τα ζώα . Τα ζώα τρώνε το ένα το άλλο αλλά το κάνουν μόνο και μόνο για να επιβιώσουν . Αυτός είναι ο νόμος τους ... η φυσική νομοτέλεια . Σε αντίθεση η ανθρώπινη φυλή έχει δεκάδες χιλιάδες νόμους ,αποφάσεις , διατάγματα και δεν συμμαζεύεται .

Γιατί ;

Μα γιατί δεν λειτουργεί με βάση το ένστικτό του αλλά τα πάθη του και τις ανώμαλες ορέξεις του . Ειδικότερα στις μέρες μας με την πλύση εγκεφάλου που δεχόμαστε από τα ΜΜΕ , ιδιαίτερα οι νέοι μας , αποτελούν στόχο  ως πιο επιρρεπείς "ευπαθείς" ομάδες . Κάθε τι που συμβαίνει στις μέρες μας αποσκοπεί στην αποκόμιση κέρδους με ότι αυτό συνεπάγεται .

Επί παραδείγματι  ποιος δεν θα ήθελε να ζει μέσα στην χλιδή , με βίλες , με αμαξάρες , με χρήμα , με  σεξ κλπ κλπ ; Φαντάζομαι όλοι ! Όλοι , αλλά αυτό δεν είναι δυνατόν ! Είναι όμως δυνατόν  να συνεννοηθούμε ώστε να απολαύσουμε τα αγαθά τις ζωής , στο μέτρο του δυνατού , χωρίς υπερβολές ;    Ασφαλώς και είναι ! Αρκεί να γίνει συνείδηση σ΄όλους μας ... αρκεί να υπάρξει παιδεία γύρω απ΄αυτό το ζωτικής σημασίας για την ανθρωπότητα θέμα .

Τι σημαίνει αυτό ;

Θέλει κουβέντα . Σήμερα το 35-40% της ανθρωπότητας ζει κάτω απ΄το όριο της φτώχειας ! Αυτό σημαίνει πως 2,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι   ζούνε με λιγότερο από ένα δολάριο την μέρα ... Δέκα εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο στον κόσμο ... Μία Ελλάδα κάθε χρόνο ! Απαράδεκτο ! Κάποιοι όμως πλουτίζουν απ΄τον θάνατο τους .

Πρέπει να δοθεί ένα τέρμα σ΄αυτό  . Η λύση κατά την ταπεινή μου άποψη είναι μία και πρέπει να ξεκινήσει απ΄τις ανεπτυγμένες χώρες ...  πρέπει να τεθεί ανώτερο ύψος πλουτισμού φυσικών προσώπων και εταιρειών .

 Άλλη μια φορά : ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΘΕΙ ΑΝΩΤΕΡΟ ΥΨΟΣ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΚΑΙ ΕΤΑΙΡΙΩΝ .

Δεν είμαι κατά της ιδιωτικής πρωτοβουλίας . Απεναντίας είμαι υπέρ της επιχειρηματικότητας του ιδιωτικού τομέα , αλλά θα πρέπει να τεθούν κάποια όρια . Εφ΄ όσον το υψηλότερο αγαθό του ανθρώπου , η ζωή του , δίδετε βορά στον βωμό του χρήματος , είναι αυτονόητο πως πρέπει να σταματήσει ο παραλογισμός αυτός .

Το εγχείρημα θα  πρέπει να ξεκινήσει απ΄τα σχολεία και μέσω των σχολείων να μπει σε κάθε σπίτι , να ριζώσει σαν ιδέα ,να καλλιεργηθεί σαν στόχος . Δεν είναι απλό . Χρειάζεται χρόνος ... τουλάχιστον δέκα με δεκαπέντε χρόνια .

Πρέπει να πάψουμε να επιζητούμε το βόλεμά μας αλλά να παλεύουμε για το γενικότερο καλό .

Άλλη απαραίτητη παράμετρος είναι να σταματήσει η άκρατη αυτοματοποίηση (ρομποτοποίηση) της εργασίας . Θα μπουν κάποιοι περιορισμοί . Δεν μπορεί να πεθαίνουν άνθρωποι και "εργάζονται" μηχανές !

Δεν ξέρω πόσο χρήμα έχει ο πλανήτης και δεν με νοιάζει . Αλλά αυτό δεν ανήκει σ΄αυτούς που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το απόκτησαν . Θα πρέπει να γίνει ανακατανομή του πλούτου σε συνάρτηση με την ανάπτυξη .  Η εργασία θα πρέπει να αμείβεται το ίδιο σ΄όλον τον κόσμο (στο πλαίσιο αυτό ίσως θα πρέπει να δούμε και το ενδεχόμενο ενός παγκόσμιου νομίσματος)

Γνωρίζουμε όλοι πως κάθε κράτος , άλλο λίγο άλλο πολύ , χρωστάει χρήματα . Αυτό σημαίνει πως το οικονομοτεχνικό μοντέλο είναι δομημένο έτσι , ώστε να οδηγεί σ΄αυτό το αποτέλεσμα .Δεν μπορεί οι μεγαλύτεροι οικονομικοί κολοσσοί , σε επίπεδο κράτους ,όπως η Αμερική , η Γερμανία , η Ιαπωνία , η Αγγλία , ο Καναδάς να είναι καταχρεωμένοι και να μιλάμε για επιτυχημένο οικονομικό μοντέλο !

Τρία τινά συμβαίνουν :

α) ή είναι δομημένο έτσι το οικονομικό  μοντέλο ώστε να αποτύχει

β) ή είναι απατεώνες , κλέφτες και ανίκανοι όλοι οι πολιτικοί

γ) ή είναι συνδυασμός των ανωτέρω

Το συμπέρασμα σε κάθε περίπτωση είναι πως το οικονομικό αυτό μοντέλο είναι απολύτως αποτυχημένο και πρέπει να αλλάξει .

Η ανθρωπότητα πρέπει να επιβιώσει έχοντας ως γνώμονα την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Νομίζω πως στην βάση των ανωτέρω μπορεί να ξεκινήσει ένας εποικοδομητικός διάλογος.

Παγκοσμιοποίηση και φτώχεια

α

Πολιτικές ελεημοσύνης, ή πλαίσια ρύθμισης για δικαιότερη διανομή του παγκόσμιου πλούτου;

Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της παγκόσμιας «βιώσιμης και αειφόρας» ανάπτυξης, η παγκοσμιοποίηση και η παγκόσμια οικονομική μεγέθυνση θα μειώσουν «αργά ή γρήγορα» τη φτώχεια και θα ενισχύσουν την κοινωνική συνοχή. Ωστόσο, ενώ ο παγκόσμιος πλούτος εξακολουθεί να αυξάνεται, την ίδια στιγμή σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού σε ολόκληρο τον πλανήτη στερείται ακόμα και των στοιχειωδέστερων μέσων επιβίωσης, ενω οι ανισότητες συνεχώς διευρύνονται: Η αναλογία  εισοδήματος του πλουσιότερου 20% προς το φτωχότερο 20% είναι σήμερα 74 προς 1, έναντι 30 προς 1 το 1960.  

Σε απόλυτη φτώχεια (οριζόμενη ως ημερήσιο εισόδημα κάτω από 1 δολάριο) βρίσκονται πάνω από 1 δις συνάνθρωποί μας (22,7% του παγκόσμιου πληθυσμού), με ποσοστά που φτάνουν το 46,7% στην Υποσαχάρια Αφρική, 36,9% στη Ν. Ασία, έναντι  3,6% στην Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία.

Εάν ωστόσο υπολογίσουμε τη σχετική φτώχεια (με βάση το όριο  φτώχειας που χρησιμοποιεί κάθε χώρα), το ποσοστό των φτωχών παγκόσμια αυξάνεται σε 32,1%, με τα αντίστοιχα ποσοστά να ανεβαίνουν σε 25,6% στην Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία το 1998 και σε 51,4% στη Λατινική Αμερική!     

Αφήνοντας κατά μέρος τις περιστασιακές εξάρσεις «γενναιοδωρίας» –περισσότερο λόγων και εκκλήσεων, παρά ουσιαστικής πρόθεσης για μεταφορά πόρων, πόσο μάλλον για δικαιότερη διανομή του παγκόσμιου πλούτου- ορισμένων ανεπτυγμένων χωρών, για τον περιορισμό της απόλυτης φτώχειας στις χώρες που παρουσιάζουν τις πιο ακραίες μορφές ένδειας, το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική παγκόσμια κοινωνική παρέμβαση και ρύθμιση, για την εξάλειψη της απόλυτης αλλά και της σχετικής φτώχειας στις αναπτυσσόμενες και στις ανεπτυγμένες χώρες;

Αρκετοί μελετητές, όπως ο  P. Townsend[1],  επικρίνουν τις πολιτικές των διεθνών Οργανισμών (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ, ΠΟΕ) και των 7 ισχυρότερων κρατών, ως υπαίτιες για την όξυνση της ανισότητας και της φτώχειας διεθνώς, διότι οι πολιτικές αυτές:

-          εστιάζουν στη μεγέθυνση, όχι στην ανάπτυξη και στην αναδιανομή του εισοδήματος, αφού θεωρούν ότι «η παγκοσμιοποίηση αποτελεί τη βασική κινητήρια δύναμη για την παγκόσμια οικονομική πρόοδο»

-          επιβάλλουν επιλογές νομισματικής και μακρο-οικονομικής σταθερότητας, ιδιωτικοποιήσεων και απελευθέρωσης αγορών, ως βασικές προϋποθέσεις για την επίτευξη της οικονομικής μεγέθυνσης, «άρα και της προόδου»

-          με τα «Προγράμματα Δομικής Προσαρμογής» του ΔΝΤ, οδήγησαν τις χώρες που τέθηκαν υπό οικονομική κηδεμονία σε αποσταθεροποίηση και, σε αρκετές περιπτώσεις, σε οικονομική καταστροφή, χωρίς να έχουν ουσιαστικά αποτελέσματα στην καταπολέμηση της φτώχειας. Μάλιστα, η εμμονή του ΔΝΤ στη μείωση του πληθωρισμού και της εσωτερικής ζήτησης, οδήγησε σε γρήγορη αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας σε παγκόσμιο επίπεδο.  

-          υιοθετούν «στοχευμένες» - επιλεκτικές μορφές κοινωνικής πρόνοιας, που είναι λιγότερο αποτελεσματικές από τις καθολικές μορφές κοινωνικής προστασίας

-          ευνοούν συστηματικά, μέσω του Διεθνούς Εμπορίου, τις αναπτυγμένες χώρες σε βάρος των αναπτυσσόμενων

-          βασίζονται στο όριο φτώχειας του 1 δολ/ημέρα (όριο Παγκόσμιας Τράπεζας για την απόλυτη φτώχεια), είναι ισοπεδωτικές και αναποτελεσματικές, αφού οδηγούν διαχρονικά μόνο σε φαινομενική μείωση της φτώχειας, χωρίς να υπολογίζουν τη συνεχή αύξηση του κόστους κάλυψης των αντίστοιχων αναγκών. ‘Ετσι, σε χώρες με κατά κεφαλή εισόδημα 2-5 δολάρια, μεγάλες ομάδες πληθυσμού εξακολουθούν να ζούν σε συνθήκες φτώχειας, αδυνατώντας να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες διατροφής, ένδυσης, στέγασης, εκπαίδευσης και περίθαλψης.

Στην πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ τονίζεται ότι οι ανεπτυγμένες χώρες πρέπει να διπλασιάσουν τη βοήθειά τους προς τον αναπτυσσόμενο κόσμο, ώστε να μπορέσουν να υλοποιηθούν οι στόχοι του «Προγράμματος της Χιλιετίας». Το πρόγραμμα αυτό ξεκίνησε το 2000, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, έχοντας ως στόχο τη μείωση της φτώχειας κατά 50% ως το 2015 . Στην ‘Εκθεση σημειώνεται ότι από τις ανεπτυγμένες χώρες, μόνο η Δανία, η Νορβηγία και η Σουηδία προσφέρουν σήμερα πάνω από 0,7% του ΑΕΠ τους σ’ αυτή την υπόθεση, ενώ οι ΗΠΑ μόλις το 0,15% ! Κατά μέσο όρο, τα πλουσιότερα κράτη δίνουν μόλις 0,25% του ΑΕΠ τους, ενώ ο ΟΗΕ τους ζητά να αυξήσουν αυτό το ποσοστό σε 0,44% το 2006 και σε 0,7% το 2015. 

Στην πράξη, δεν διαφάνηκε μέχρι σήμερα η παραμικρή πρόθεση των ανεπτυγμένων χωρών να μοιραστούν οικειοθελώς τον πλούτο τους με τις αναπτυσσόμενες. ‘Αλλωστε γιατί να κάνουν κάτι, το οποίο συνειδητά απορρίπτουν για την καταπολέμηση της φτώχειας  στο εσωτερικό της δικής τους  χώρας;

Οι πολιτικές των διεθνών φορέων και οργανισμών, αλλά και της Ε.Ε, περιορίζονται συνήθως σε εκκλήσεις, σε διακηρύξεις και σε συστάσεις για «κοινωνική ανάπτυξη» των «τριτοκοσμικών»  εταίρων τους στο διεθνές εμπόριο, για περισσότερη «βοήθεια» των πλουσιότερων προς τις φτωχότερες χώρες και για «κοινωνική υπευθυνότητα» των πολυεθνικών επιχειρήσεων.

‘Εχουν αυτά το παραμικρό αποτέλεσμα απέναντι σε τόσο οξυμένα προβλήματα φτώχειας και κοινωνική ανισότητας; 

Μπορούν να έχουν αποτέλεσμα όταν:

Ø      στον απελευθερωμένο χώρο του Διεθνούς Εμπορίου, δεν υπάρχει η παραμικρή «κοινωνική ρήτρα»  ενάντια στην υπερεκμετάλλευση ακόμα και της παιδικής εργασίας,  ενάντια στους μισθούς εξαθλίωσης και στα ανύπαρκτα δικαιώματα  των εργαζομένων στις φτωχές χώρες;

Ø      οι εθνικές αγορές είναι αλληλεξαρτώμενες και πλήθος επιχειρήσεων συναγωνίζονται πλέον μεταξύ τους  ποιά θα αξιοποιήσει καλύτερα τις χώρες –εργοδοτικούς παραδείσους;  

Ø      οι εργαζόμενοι εκβιάζονται να ανταγωνιστούν μεταξύ τους, ποιός θα μεγιστοποιήσει τα κέρδη απασχολούμενος με τις πιο άθλιες συνθήκες, με τους χαμηλότερους μισθούς και με την ελάχιστη εργασιακή προστασία, που καταχρηστικά  βαφτίζεται «σύγχρονη εργασιακή ευελιξία;» ;  

‘Ετσι, λ.χ. οι «πλεονάζοντες» εργαζόμενοι της Κίνας (που εκτιμώνται σε τουλάχιστον 200 εκατομμύρια...), αλλά και χιλιάδες εργαζόμενοι των χωρών (και των υποψήφιων χωρών) της Διεύρυνσης,  αναζητώντας δουλειά με όρους που κανείς ευρωπαίος εργαζόμενος δεν θα δεχόταν, ανοίγουν την όρεξη των απανταχού κεφαλαιούχων για επιστροφή σε λογικές κοινωνικής αυθαιρεσίας και σε μοντέλα προπολεμικής ανταγωνιστικότητας, βασισμένα στην υποβάθμιση της ανθρώπινης εργασίας.

Τέτοιες τάσεις, που τον τελευταίο καιρό αναγορεύονται και στη χώρα μας σε...πεμπτουσία σύγχρονων μεταρρυθμίσεων,  είναι φυσικό να  εντείνονται σε συνθήκες συνειδητής αποδόμησης του κοινωνικού Κράτους, ενίσχυσης του νέο-φιλελευθερισμού και συρρίκνωσης του Ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου σε μέτρα και συνταγές «στοχευμένης κοινωνικής φιλανθρωπίας», απευθυνόμενα αποκλειστικά σε όσους έχουν τη μεγαλύτερη, ή μάλλον την πιο κραυγαλέα, ανέχεια.

Αυτές οι φιλανθρωπικές παρεμβάσεις αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο περιστασιακά μπαλώματα,  αφήνοντας  άθικτα τα γενεσιουργά αίτια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Η αντιμετώπιση αυτών των αιτίων απαιτεί αντίθετα ισχυρό κοινωνικό Κράτος,  ενιαίες και καθολικής εμβέλειας αναδιανεμητικές παρεμβάσεις,  ευρύτερη κοινωνική ρύθμιση της παγκοσμιοποίησης και της παντοκρατορίας των αγορών.

Κοινωνικός Αποκλεισμός και Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο.

‘Οπως είδαμε στα προηγούμενα, δεν υπάρχει σύγκλιση απόψεων ούτε για τις πραγματικές διαστάσεις, ούτε για τις μεθόδους αντιμετώπισης της  φτώχειας παγκοσμίως. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σύνθετα όταν αναφερόμαστε στον κοινωνικό αποκλεισμό, καθώς και στα φαινόμενα που τον τροφοδοτούν και τον αναπαράγουν, ακόμα και στις πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.

Το ξεκαθάρισμα αυτής της έννοιας είναι βασικό, αφού ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι κυρίαρχη θεματολογία στις αναλύσεις των οργάνων της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης για την κοινωνική πολιτική .

Σύγχρονες μελέτες[2] εντοπίζουν τρεις βασικές προσεγγίσεις του κοινωνικού αποκλεισμού, με εξαιρετικά αποκλίνουσες μεταξύ τους ιδεολογικές παραδοχές και για την έννοια και για τους μηχανισμούς δημιουργίας της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού στις ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες:

F     τον αναδιανεμητικό λόγο, που θεωρεί τον κοινωνικό αποκλεισμό ως συνέπεια της φτώχειας, τη δε φτώχεια ως ενδημικό και με καθολικές διαστάσεις φαινόμενο του συστήματος, που οδηγεί στην αδυναμία μεγάλων ομάδων του πληθυσμού να συμμετέχουν  στα εκάστοτε κρατούντα πρότυπα διαβίωσης, κατανάλωσης κλπ.

F     τον «ηθικό λόγο»  γύρω από την «περιθωριακή τάξη» – τους πληθυσμούς των πάσης φύσεως γκέτο,  το «λούμπεν προλεταριάτο» κατά τη μαρξιστική ορολογία- .  Η προσέγγιση αυτή ρίχνει το βάρος σε (ελαφρώς ρατσιστικές...) ηθικές –πολιτισμικές αιτίες της φτώχειας και εστιάζει στον «ηθικό κίνδυνο» της περιθωριακής καθήλωσης, αλλά και της μόνιμης εξάρτησης συγκεκριμένων ομάδων του πληθυσμού από  κοινωνικές παροχές.   

F     το λόγο για την κοινωνική ενσωμάτωση,  που συνδέεται με τον αποκλεισμό από την αγορά μισθωτής εργασίας. Εδώ γίνεται λόγος για «ευκαιρίες απασχόλησης» και για «απασχολησιμότητα», η οποία προβάλλεται ως ατομική ευθύνη και ως δια βίου υποχρέωση του εργαζόμενου να αποκτά και να διατηρεί  εμπορεύσιμες δεξιότητες. Τα παραπάνω έρχονται να υποκαταστήσουν την πλήρη απασχόληση και την ασφάλεια απασχόλησης ως κοινωνική ευθύνη και πρώτιστη υποχρέωση του κοινωνικού κράτους. Σε αυτή την προσέγγιση, η ύπαρξη αφ’ ενός απασχολησιμότητας των ατόμων, αφ’ ετέρου ευκαιριών απασχόλησης (από την αγορά, τους επενδυτές και –δευτερευόντως- το Κράτος) λύνουν άμεσα και πλήρως τα προβλήματα  και της φτώχειας και της κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Οι δυο τελευταίες  προσεγγίσεις, ιδίως η τελευταία, κυριαρχούν στα βασικά κείμενα της Ε.Ε, στους στόχους της Λισσαβώνας, στα εθνικά  ΕΣΔΑ και στις πάσης φύσεως μελέτες και αναλύσεις περί κοινωνικής πολιτικής στις χώρες της Ε.Ε. Σ’ αυτές τις αναλύσεις, η φτώχεια και οι κοινωνικές διακρίσεις εμφανίζονται ως αποτέλεσμα μιας «μη φυσιολογικής» διάσπασης ή ρήγματος στην κοινωνική συνοχή, που θa έπρεπε, κανονικά, να εξασφαλίζεται σχεδόν αυτόματα από τον υπάρχοντα καταμερισμό εργασίας.

Εξ ού και οι συστάσεις για συνεχή προσαρμογή των οικονομικά ενεργών στις απαιτήσεις της αγοράς, για «ενεργοποίηση» των οικονομικά ανενεργών (στόχος της Λισσαβώνας), των ηλικιωμένων (με άνοδο της ηλικίας συνταξιοδότησης) κλπ, σε συνδυασμό με την αναγκαία «επίδειξη αλληλεγγύης» όσων έχουν εργασία προς αυτούς που δεν έχουν.

Σε αυτή την προσέγγιση, τα προβλήματα και οι διεκδικήσεις των εργαζομένων εκμηδενίζονται, κατ’ άλλους «κακώς υπάρχουν», όσο υπάρχουν οι εκτός αγοράς αποκλεισμένοι, οι φτωχοί και οι άνεργοι.

Αλλά και στους ίδιους τους κοινωνικά αποκλεισμένους αποδίδεται ισχυρό μερίδιο  ευθύνης («μη προσαρμοστικότητα»), ενω το κοινωνικό Κράτος περιορίζεται στο να φροντίζει στοχευμένα, (και σίγουρα πιο φθηνά από ότι θα προϋπέθεταν οι παλαιότερες λογικές καθολικής αναδιανομής...) την επανένταξη  όσων απόκληρων έχουν το σοβαρότερο πρόβλημα.

Επειδή πολύς λόγος γίνεται για το «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο» και για τις προοπτικές διατήρησης ή αντίθετα ανατροπής του στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, θα πρέπει να σημειώσουμε πως, πέρα από τις κρατούσες σήμερα απόψεις και θέσεις των οργάνων της Ε.Ε, διατηρούνται μέχρι σήμερα σαφώς διακριτές κατηγορίες κοινωνικού Κράτους και ανάλογα διαφοροποιημένα συστήματα κοινωνικής προστασίας στην Ευρώπη, τα οποία φωτίζουν σε μεγάλο βαθμό τις υπάρχουσες διαφορές ως προς την οικονομική ανισότητα, αλλά και ως προς τις ερμηνείες και τις πολιτικές αντιμετώπισης του κοινωνικού αποκλεισμού σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο. 

Σχηματικά [3], μπορούμε να διακρίνουμε ανάμεσα:

-          στο Σοσιαλδημοκρατικό κοινωνικό κράτος με σχεδόν καθολικό χαρακτήρα παροχών και θεσμοθετημένη δέσμευση του Κράτους για επίτευξη κοινωνικής ευημερίας και για κοινωνικά δικαιότερη αναδιανομή. Χαρακτηρίζει τα περισσότερα σκανδιναβικά κράτη.

-          στο Κορπορατιστικό κοινωνικό κράτος των χωρών της Ηπειρωτικής Ευρώπης (λ.χ. Γερμανία, Γαλλία), όπου οι κοινωνικές παροχές καλύπτουν ευρύ φάσμα κοινωνικών κινδύνων, αλλά το δικαίωμα πρόσβασης σ’ αυτές είναι συνάρτηση του κοινωνικο-επαγγελματικού στάτους και της εργασιακής καριέρας των πολιτών. Το μοντέλο αυτό έχει σαφώς χαμηλότερη αναδιανεμητική επίδραση και κόστος από το προηγούμενο.

-          στο αγγλοσαξωνικό Φιλελεύθερο «καθεστώς ευημερίας» (ΗΠΑ, Η.Β από το 1980 και μετά, Ιρλανδία), όπου το κράτος αναλαμβάνει αρμοδιότητες προώθησης της ευημερίας μόνο όπου και όταν η αγορά και η οικογένεια αποτυγχάνουν. Ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, οι υποχρεώσεις του στρέφονται στις ομάδες που έχουν τη μέγιστη ανάγκη, με παροχές μέτριου επιπέδου, που διανέμονται με βάση αυστηρό  έλεγχο των πόρων.

-          στο Νοτιοευρωπαϊκό Κράτος Πρόνοιας (αφορά στις 4 χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα) με χαρακτηριστικά την καθυστερημένη ανάπτυξη κοινωνικού κράτους, την περιορισμένη σημασία της αρχής της καθολικότητας, τον υψηλό βαθμό κατακερματισμού και πόλωσης του συστήματος αναπλήρωσης εισοδήματος, το σημαντικό ρόλο των πελατειακών σχέσεων και τα μεγάλα κενά στην κοινωνική προστασία, που αναπληρώνονται εν μέρει από τη σημαντική –αλλά  φθίνουσα- οικογενειακή αλληλεγγύη. 

Η απόσταση που χωρίζει τα παραπάνω μοντέλα κοινωνικού κράτους από τις κρατούσες σήμερα απόψεις  για τη δέουσα αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού στην Ευρώπη, είναι για τα περισσότερα από αυτά, πλην του αγγλοσαξωνικού, σημαντική.

Με αυτά τα δεδομένα και ενόψει της κυοφορούμενης επικράτησης, στο χώρο της διευρυμένης Ευρώπης, ενός κατά το δυνατόν ομοιόμορφου «νέου ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου», ανοίγονται νέα πεδία προβληματισμών, αντιπαραθέσεων και –πιθανότατα- ανατροπών.  

Aυτές οι εξελίξεις, σε συνδυασμό με τους αυξημένους κινδύνους περιθωριοποίησης σημαντικότατων κατηγοριών του πληθυσμού, που εδω και χρόνια εντοπίζονται από μελέτες στη χώρα μας και στην υπόλοιπη Ευρώπη, δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού για το συνδικαλιστικό κίνημα και για όσους διεκδικούν ουσιαστική ανάπτυξη με πραγματική σύγκλιση και κοινωνική συνοχή στο χώρο της Ενωμένης Ευρώπης. 

---

[1] Βλέπε σχετικά  P. TOWNSEND « Για μια αναθεώρηση της διεθνούς κοινωνικής πολιτικής ενάντια στη φτώχεια»  στο ΠΕΤΜΕΤΖΙΔΟΥ Μ. - ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ Χ. (επιμ.) «Φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός», σελ. 115-158,  Εκδόσεις Εξάντας, 2004.

[2] Για περισσότερα βλέπε στο LEVITAS R. «Τι είναι κοινωνικός Αποκλεισμός» στο ΠΕΤΜΕΤΖΙΔΟΥ Μ. - ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ Χ. (επιμ.) «Φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός», σελ. 225-265,  Εκδόσεις Εξάντας, 2004.

[3] Σύμφωνα με τη σχηματοποίηση των ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ- ΠΕΤΜΕΤΖΙΔΟΥ (2004), στη μελέτη τους «Ανισότητα, Φτώχεια και αναδιανομή μέσω των κοινωνικών μεταβιβάσεων: Η Ελλάδα σε συγκριτική προοπτική», στο  ΠΕΤΜΕΤΖΙΔΟΥ Μ. - ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ Χ. (επιμ.) «Φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός», οπ. παρ, σελ. 307-366, ιδ. σελ. 328-329.

Τεράστιες μάζες ηλιακού πλάσματος εκτοξεύθηκαν προς τη Γη !

Η πιο ισχυρή ηλιακή έκρηξη από το 2005 έχει ξεκινήσει να πλήττει τoν πλανήτη μας, βομβαρδίζοντας τη Γη με μαγνητικά σωματίδια που είναι δυνατόν να προκαλέσουν διαταραχές στις δορυφορικές τηλεπικοινωνίες, ανακοίνωσαν οι αμερικανικές αρχές, οι οποίες προετοιμάζονται για μεγάλες καταστροφές, την ίδια ώρα που οι Ρώσοι επιστήμονες προειδοποιούν για τον κίνδυνο τυχαίας ενεργοποίησης των πυρηνικών βαλλιστικών βλημάτων από αυτή την ηλιακή δραστηριότητα!

Δίνοντας τροφή σε σενάρια και προφητείες...


Από αυτές τις ημέρες ξεκινά, λοιπόν, ένας ενδεκαετής κύκλος, ηλιακών καταιγίδων όπου αναμένεται να προκαλέσουν μεγάλες καταστροφές στην Γη.

Χαρακτηριστικό είναι η γερμανική ασφαλιστική εταιρεία Allianz, υπολογίζει για υλικές ζημιές κόστους παραπάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια στη Γη!

Η έκρηξη, που ανακοίνωσαν οι Αμερικανοί, ξεκίνησε σε σημείο κοντά στο κέντρο του Ηλίου και ήδη εξακοντίζει σωματίδια πρωτονίων προς τον πλανήτη μας και αυτό θα εξακολουθήσει έως την Τετάρτη, προειδοποίησε η Εθνική Διοίκηση Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ).

"Η έκρηξη εξαπολύει στο διάστημα μία τεράστιας μαγνητικής φόρτισης μάζα πλάσματος (σ.σ. φωτό) με την τρομακτική ταχύτητα των 6,4 εκατ. χλμ./ώρα", τονίζει στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Νταγκ Μπίσεκερ, φυσικός στο Διαστημικό Κέντρο Μετεωρολογικών Προβλέψεων της NASA.

«Η γεωμαγνητική καταιγίδα που θα προκληθεί από τον Ήλιο είναι πολύ εντονότερη από το 2005, αλλά είναι ευτυχώς αρχικά είναι διαβαθμισμένη στο 3 της 5βαθμης κλίμακα», τόνισε ο ίδιος. «Θα ακολουθήσουν πολύ σφοδρότερες»κατέληξε.
Σύμφωνα με την ΝΟΑΑ, ένα φαινόμενο κατηγορίας 3 μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στα πληροφοριακά συστήματα που έχουν τοποθετηθεί σε δορυφόρους, όπως και στις ραδιοεπικοινωνίες στο επίπεδο των πόλων.

Η εναέρια κυκλοφορία, οι πετρελαϊκές εξέδρες και οι εξερευνητικές ομάδες θα αντιμετωπίσουν κάποιες ενοχλήσεις σε διάφορες περιοχές. "Για την ώρα ελπίζουμε να περιοριστεί η καταστροφή εκεί. Δεν αναμένουμε κάποιον μεγαλύτερο αντίκτυπο από ένα συμβάν τέτοιου τύπου", τονίζει ο Μπίσεκερ, προσθέτοντας πως οι κάτοικοι της Ευρώπης και της Ασίας θα έχουν τη δυνατότητα να θαυμάσουν αύριο το βράδυ κάποιο έξοχο βόρειο σέλας.

Αλλά στο επίπεδο «5» το οποίο αναμένεται, όλα αλλάζουν: «Μπορεί να έχουμε διαταραχές ακόμα και στην ανθρώπινη συμπεριφορά, ενώ θα έχουμε πολύ έντονα ηλεκτρικά πεδία που θα ενεργοποιούν ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές».

Κατ’αυτό τον τρόπο δικαιολογείται και η ανησυχία των Ρώσων επιστημόνων ότι μπορεί να έχουμε … τυχαίες πυροδοτήσεις πυρηνικών βλημάτων και για τον λόγο αυτό ζήτησαν επιπλέον ασφάλειες στο σύστημα ενεργοποίησης των κινητήρων των διηπειρωτικών βλημάτων!
Όταν το πλάσμα πλησιάσει την Γη αλληλεπιδρά με το μαγνητικό της πεδίο και θα προκαλέσουν τις λεγόμενες γεωμαγνητικές καταιγίδες, οι οποίες θα καταστρέψουν δορυφόρους, θα διαταράξουν τις ραδιοεπικοινωνίες και θα κάψουν τους μετασχηματιστές στα δίκτυα ηλεκτροδότησης.

«Η κατάσταση είναι σοβαρή, αν φανταστεί κανείς ότι μπορεί να κοπεί για ολόκληρες εβδομάδες ή και μήνες το ηλεκτρικό ρεύμα σε ένα μεγάλο τμήμα μιας χώρας ή μιας ηπείρου», σχολιάζει στο Reuters ο Τζιμ Ουάιλντ, ειδικός στη φυσική του ηλιακού πλάσματος στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ στη Βρετανία.

Κάποιοι συνδυάζουν την έναρξη της εκρηκτικής δραστηριότητας του ήλιου με τις διάφορες προφητείες για το τέλος του κόσμου καια βέβαια είναι εντυπωσιακό ότι ένα τέτοιο σπάνιο γεγονός συμβαίνει ακριβώς στο έτος 2012, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει τίποτα παραπάνω…


Φωτογραφία της ηλιακής κηλίδας 1402 (στο υπεριώδες φάσμα) κατά την έκρηξή της εχθές (23/1) δημιουργώντας μια ηλιακή έκρηξη μεγέθους Μ9, κάτι που την κατατάσσει στο μεγαλύτερο μέγεθος πριν την στάθμη Χ, τη μεγαλύτερη που μπορεί να δημιουργήσει ο Ήλιος.

Την έκρηξη όπως αυτή καταγράφηκε από τους δορυφόρους της NASA μπορείτε να δείτε παρακάτω



πηγή

Και τώρα για 130 δις στήστε κώλο αφού μας πάρετε πρώτα μια πίπ@

Νέος εκβιασμός: θέλουν να δεσμευθεί και η … επόμενη κυβέρνηση!!!

Νέο γύρο εκβιασμών και προσπάθειας να τεθεί σε ομηρεία και η επόμενη κυβέρνηση, πραγματοποίησαν οι ισχυροί της Ευρώπης στο πλαίσιο του Γιούρο γκρουπ.

Σύμφωνα με πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, οι Ευρωπαίοι εταίροι, μας ζητούν να υπογράψουμε εδώ και τώρα τη νέα δανειακή σύμβαση και τις δεσμεύσεις που προκύπτουν από αυτή. Δηλαδή ξεκαθαρίζουν ότι χωρίς το νέο Μνημόνιο δάνειο 130 δις ευρώ δεν υπάρχει. Όπως αναφέρουν πηγές από την κυβέρνηση (δηλαδή ο κ. Βενιζέλος) «καθοριστικές είναι από την άποψη αυτή οι σαφείς πολιτικές δεσμεύσεις που πρέπει να αναληφθούν από τα κόμματα που συμμετέχουν στη σημερινή Κυβέρνηση, όχι μόνο για την τρέχουσα περίοδο, αλλά και για την περίοδο μετά τις εκλογές και τον σχηματισμό της μετεκλογικής Κυβέρνησης».

Όπως γράψαμε και προηγουμένως το Eurogroup αποφάσισε η επίσημη προσφορά για το PSI να γίνει μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου 2012. Δηλαδή συνδέουν το κούρεμα με το νέο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας (ύψους 130 δισ. ευρώ που προστίθενται στα 110 δισ. ευρώ του αρχικού προγράμματος), το οποίο με τη σειρά του συνδέεται με την πορεία εφαρμογής και την αξιολόγηση του τρέχοντος προγράμματος και τις δεσμεύσεις που πρέπει να αναληφθούν από την Ελλάδα για το νέο πρόγραμμα.

Αυτά σημαίνουν ότι και εκλογές να γίνουν στην Ελλάδα, και άλλους να ψηφίσουν οι Έλληνες, δε θα αλλάξει τίποτε. Ότι αποφασίσει ο Παπαδήμος αυτό θα πρέπει να δεχθούμε για πολλά χρόνια.

Πρόκειται για ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και στη δημοκρατική εκλογική διαδικασία διότι ουσιαστικά τα κόμματα θα πάνε έτσι σε μια αναμέτρηση με σημαδεμένη τράπουλα.

Επιχειρεί ο κ. Παπαδήμος και η παρέα του να υπογράψει ένα χαρτί που θα δεσμεύσει την κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές.

Μα τότε τι νόημα έχει να ψηφίσουμε; Αφού η τρόικα έχει αποφασίσει ότι η ζωή μας τα επόμενα χρόνια θα είναι αυτή που κανονίζεται στις Βρυξέλλες γιατί να κάνουμε τον κόπο;

Πώς λοιπόν ο κ. Παπαδήμος συζητά με τους ξένους και τι διαπραγμάτευση κάνει; Και είναι σύμφωνος με το να τεθεί η χώρα σε ομηρεία χωρίς να ερωτηθεί;

πηγή