“Για να τελειώνουμε με τα τουρκικά παραμύθια περί αποστρατικοποίησης νησιών”- Άρθρο του Στρατηγού Κ. Ζιαζιά

Γράφει ο

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΙΑΖΙΑΣ

Στρατηγός-Επίτιμος Α/ΓΕΣ

Τα ελάχιστα που οφείλει να γνωρίζει ο κάθε πατριωτικά σκεπτόμενος Έλληνας, για την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, ώστε να αντιμετωπίζει τις ψυχολογικές επιχειρήσεις, που καθημερινά διεξάγουν οι Τούρκοι είτε με δηλώσεις αξιωματούχων της, είτε με παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας της Χώρας μας με υπερπτήσεις πάνω από Ελληνικά Νησιά του Αιγαίου, με παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου και των Εθνικών Χωρικών Υδάτων, αλλά και με συνεχείς εκδόσεις ΝΑVΤΕΧ σε ευαίσθητες περιοχές της Υφαλοκρηπίδας της Χώρας μας, είναι, όχι βέβαια αυτά που σαφώς με ιδιοτελή και απλουστευτική προσέγγιση η Τουρκία λέει, ότι «όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είναι και οφείλουν να μείνουν αποστρατιωτικοποιημένα», αλλά η αλήθεια είναι ότι το καθεστώς των νησιών δεν είναι ενιαίο, αλλά διέπεται από τρεις διαφορετικές συνθήκες, με βάση τις οποίες μπορεί να γίνει μια διαφοροποίηση των νησιών αυτών σε τουλάχιστον τρεις επιμέρους ομάδες. 

• Με την Συνθήκη της Λωζάνης (άρθρο 4 ), επιβάλλεται η πλήρης αποστρατικοποίηση των νησιών Σαμοθράκης, Λήμνου, Ίμβρου, Τενέδου, Λαγουσών και των Στενών.

Με την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζανης, που έγινε κατόπιν αιτήσεως της Τουρκίας και με την σύμφωνο γνώμη των συμβαλλομένων μερών αρα και της Ελλάδος, με την Συνθήκη του Μοντρέ του 1936, η Τουρκία πέτυχε να αλλάξει το καθεστώς των Στενών.
Το καθεστώς των νησιών στο Αιγαίο αποτελούσε τμήμα του διεθνούς συστήματος των Στενών, που είχε καθιερωθεί με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Στο προοίμιο της Σύμβασης του Μοντρέ, αναφέρεται ρητά ότι αυτή υποκαθιστά τη Συνθήκη της Λωζάνης στο μέρος που αφορά την αποστρατικοποίηση των Στενών, η οποία παύει να ισχύει εξ ολοκλήρου. 

Στο ειδικό πρωτόκολλο της Σύμβασης του Μοντρέ (1936), αναφέρεται ρητά ότι επιτρέπεται ο άμεσος επανεξοπλισμός της ζώνης των Στενών (Δαρδανέλια, Θάλασσα του Μάρμαρα, Βόσπορος), χωρίς όμως να γίνεται ονομαστική αναφορά σε κανένα νησί, ελληνικό ή τουρκικό.

Η Τουρκία, προχώρησε άμεσα στην οχύρωση της Ίμβρου και της Τενέδου και χαρακτήρισε τα δύο αυτά νησιά επιτηρούμενες ζώνες. Η Συνθήκη της Λωζάνης για αυτά τα νησια προέβλεπε τα εξής:

«Η διατήρησις της τάξεως (ενν. σε Ίμβρο και Τένεδο), θα εξασφαλίζεται εν αυταίς δι’ αστυνομίας στρατολογουμένης μεταξύ, του ιθαγενούς πληθυσμού, τη φροντίδι της ως άνω προβλεπομένης τοπικής διοικήσεως υπό τους διαταγάς της οποίας θα διατέλει».

Η προβλεπόμενη τοπική διοίκηση, έπρεπε να αποτελείται από «τοπικά στοιχεία», κατά τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Τον Οκτώβριο του 1912, η Ίμβρος είχε 8.506 κατοίκους, όλους Χριστιανούς, ενώ η Τένεδος 5.172,  3.752 Έλληνες, 1.403 Τούρκους, 10 Αρμένιους και 7 Εβραίους.

Οι Τούρκοι φρόντισαν αμέσως μετά την παραχώρηση των δύο νησιών να παραβιάσουν τη Συνθήκη της Λωζάνης και συνέχισαν τα εγκλήματα μέχρι τη δεκαετία του ’70, χωρίς ποτέ να λογοδοτήσουν στη διεθνή κοινή γνώμη γι’ αυτά.

Μεγάλη ευθύνη έχει βέβαια και η χώρα μας, η αντίδραση της οποίας ήταν πάντα από ανύπαρκτη έως υποτονική.

Η Ελλάδα φυσικά αντιτείνει πως αφού η Συνθήκη έπαψε να εχει ισχύ για την Τουρκία, δεν παράγει έννομα αποτελεσματα για την Ελλάδα. Με αυτήν, καταργήθηκε η υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης των Στενών και η Διεθνής Επιτροπή των Στενών, τα καθήκοντα της οποίας ανέλαβε εξ ολοκλήρου η Τουρκία. Με δεδομένο ότι η τελευταία είχε ήδη εξοπλίσει τα ηπειρωτικά εδάφη της ζώνης των Στενών, με το πέρας της διάσκεψης έσπευσε να οχυρώσει και τα νησιά της ζώνης αυτής (δηλαδή τα νησιά της Προποντίδας, την Ίμβρο και την Τένεδο), ενώ η Ελλάδα οχύρωσε αντίστοιχα την Λήμνο και την Σαμοθράκη. Μάλιστα, κατά την διάρκεια της συνεδρίασης της τουρκικής εθνοσυνέλευσης που επικύρωσε την Σύμβαση του Μοντρέ στις 31 Ιουλίου 1936, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Τεβφίκ Ρουστού Αράς (Tevfik Rustu Aras), ανέφερε ότι «Με την Σύμβαση του Μοντρέ αναθεωρείται και ο όρος της Σύμβασης της Λωζάννης του 1923 που προέβλεπε καθεστώς αποστρατικοποίησης για τα νησιά Λήμνο και Σαμοθράκη, τα οποία ανήκουν στην γείτονα και φίλη Ελλάδα, γεγονός που μας δίνει ιδιαίτερη ικανοποίηση».

Η χώρα μας υποστηριζει και αυτό είναι το διεθνές ορθόν, ότι αποτελεί νομική αυθαιρεσία η ερμηνεία ότι οι υποχρεώσεις για αποστρατιωτικοποίηση παρέμειναν για τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, ενώ καταργήθηκαν για την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες Νήσους.
Καμία από αυτές τις νήσους, δεν αναφέρεται ρητά, ονομαστικά στα κείμενα της Σύμβασης του Μοντρέ.

• Με την Συνθήκη της Λωζανης (άρθρο 13 ), είχε επιβληθεί καθεστώς μερικής αποστρατικοποίησης των νησιών Λέσβου, Χίου, Σάμου και Ικαρίας. Απαγορεύτηκε να υπάρχουν σε αυτά ναυτικές εγκαταστάσεις ή οχυρωματικά έργα. Οι στρατιωτικές δυνάμεις περιορίστηκαν σε όσους καλούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία.
  Τέλος, οι αστυνομικές δυνάμεις των νησιών θα πρέπει να είναι ανάλογες σε αριθμό με αυτές που υπάρχουν και στις άλλες περιοχές της χώρας. Η χώρα μας αποδέχεται τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη μερική αποστρατιωτικοποίηση της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου και της Ικαρίας. Παραδέχεται όμως ότι από το 1974 άρχισε να εξοπλίζει με ταχείς ρυθμούς τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου,  επικαλούμενη το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, ως αντίβαρο στην « Τουρκική Στρατιά του Αιγαίου».

• Τα ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα με την Συνθήκη των Παρισιων του 1947. Με το άρθρο 14 της Συνθήκης επιβαλλόταν στην Ελλάδα υποχρέωση αποστρατικοποιησης, επιτρέποντας μόνο περιορισμένο αριθμό προσωπικού  εσωτερικής ασφαλείας, με τον ανάλογο οπλισμό του. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα παραβιάζει τη Συνθήκη των Παρισίων, όμως υπάρχουν δύο σημαντικοί παράμετροι, που πρέπει να ληφθούν υπόψιν.

           – Αρχικά η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στην εν λόγω Συνθήκη, η οποία αποτελεί «res inter alios acta» για αυτήν, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλον. Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιεννης για το Δίκαιο των Συνθηκών,
«μια Συνθήκη δεν δημιουργει υποχρεώσεις η δικαιώματα για τρίτες χώρες» .

            – Πρέπει άλλωστε να έχουμε υπόψη ότι η αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων δεν προβλέφθηκε κατόπιν αιτήματος ή πίεσης της Τουρκίας -η οποία όπως αναφέραμε δεν συμμετείχε στην Διάσκεψη Ειρήνης, αλλά της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία επεδίωκε στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής στρατηγικής της τον περιορισμό των δυτικών στρατιωτικών δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο, ώστε να περιορίσει την απειλή που θα μπορούσαν να αποτελέσουν για τις δικές της δυνάμεις στην περιοχή. Το καθεστώς αποστρατικοποίησης στα ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ  απηχεί τις πολιτικές σκοπιμότητες της Μόσχας εκείνη την χρονική περίοδο . Ωστόσο με τη δημιουργία του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβιας στην πράξη έπαψε να ισχύει ως ασύμβατο με τη συμμετοχή χωρών σε στρατιωτικούς συνασπισμούς .

Οι σημαντικότεροι  λόγοι ομως  που επέβαλλαν στην Χώρα μας την στρατιωτικοποίηση  των  νήσων  του Ανατολικού Αιγαίου ειναι :

• Η επιθετική πολιτική της Τουρκίας, που εκδηλώθηκε κυρίως μετά την εισβολή στην Κύπρο.
• Η ίδρυση και οργάνωση από την Τουρκία, αμέσως μετά την πρώτη επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο (20/7/1975), της Στρατιά του Αιγαίου (4η Στρατιά)(Ege Ordusu), με έδρα την Σμύρνη, απέναντι από τα Ελληνικά νησιά, που βρίσκεται εκτός των νατοϊκών σχεδιασμών, η οποία διαθέτει μεγάλο αριθμό αποβατικών σκαφών και ειδικεύεται κυρίως στις αμφίβιες επιχειρήσεις, οι οποίες βέβαια δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον των Κούρδων …..
• Η διατηρηση της απειλής του casus belli σε περίπτωση άσκησης του δικαιώματος της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια.
• Η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Χώρας μας στο Αιγαίο από το 1974 και μετά. 
• Το ειδικό επιχειρησιακό περιβάλλον του Ανατολικού Αιγαίου (εγγύτητα νήσων στα Μικρασιάτικα παραλία, μεγάλη απόσταση από τον ηπειρωτικό κορμό της Χώρας, καιρικές συνθήκες, απαίτηση διεξαγωγής ειδικών επιχειρήσεων) και η εξέλιξη της απειλής, η οποία περιλαμβάνει τα επιχειρησιακά πλεονεκτήματα όπως η πρωτοβουλία δράσεων και  ο αιφνιδιασμός.

     -Γενικα η Χώρα μας υποχρεώθηκε να προβεί στις αναγκαίες αμυντικές προπαρασκευές στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου που θα της επιτρέψουν, αν χρειαστεί να ασκήσει το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, όπως αυτό προβλέπεται στο άρθρο 51 του Χάρτη του Ο.Η.Ε.

«Καμία διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα εμποδίζει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα μέλος των Ηνωμένων Εθνών δέχεται ένοπλη επίθεση, ως τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια…».

Το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας έχει χαρακτήρα jus cogens (αναγκαστικού δικαίου) και συνεπώς έχει υπέρτερη ισχύ σε σχέση με τυχόν συμβατικές υποχρεώσεις, δηλαδή διαθέτει αυξημένη νομική ισχύ και υπερισχύει όλων των άλλων διεθνών κανόνων, σύμφωνα με τα άρθρα 53 και 64 της Συμβάσεως της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών.
Άλλωστε το άρθρο 103 τον Χάρτη του Ο.Η.Ε. παραμερίζει κάθε αντίθετη συμβατική δέσμευση, όπως είναι σχετικά άρθρα της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων.
Το πολύ ισχυρό δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, δεν μπορεί να κατασταλεί από τους έωλους τουρκικούς ισχυρισμούς ότι τα νησιά μας έχουν στρατιωτικοποιηθεί για επιθετικούς σκοπούς, κάτι που προκαλεί θυμηδία….
Η νομική αφύπνιση της Τουρκίας 97 χρόνια μετά την Συνθηκη της Λωζανης και 72 χρόνια μετά την Συνθήκη των Παρισίων, ειναι ανιστόρητη και νομικώς αβάσιμη. 

Η Άγκυρα φαίνεται, στην περίπτωση της (απο)στρατιωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, να επιδιώκει την δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» μεταξύ της επικράτειας της και της ηπειρωτικής Ελλάδας, η οποία θα επέτρεπε στην Τουρκία να εξυπηρετεί αποτελεσματικά τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της στην περιοχή σε καιρό ειρήνης, ενώ παράλληλα θα περιόριζε σημαντικά την ικανότητα της Ελλάδας να αμυνθεί  σε περίπτωση εχθρικής ενέργειας .

Η Χώρα μας οφείλει να ενδυναμώσει την άμυνα της ευαίσθητης περιοχής του Αιγαίου και ο λαός μας πρέπει να ειναι ενημερωμένος για τα εθνικά μας θεματα.
Η ΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΗΤΑΝ ΣΟΦΗ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ, ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΕΒΛΕΠΑΝ, ΕΚΤΙΜΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΟΥΣΑΝ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ .

Καλό ταξίδι παλίκαρε ...

   

Θρήνος στην Πολεμική Αεροπορία – Νεκρός σε τροχαίο πιλότος μέλος της Ομάδας ΖΕΥΣ 19 Ιουνίου 2020  slide, Ελλάδα

Ανείπωτος είναι ο πόνος και η θλίψη για τον 33χρονο Ηρακλειώτη πιλότο της Πολεμικής Αεροπορίας, που έχασε τη ζωή του σε τροχαίο στη Λεωφόρο Σούδας στα Χανιά, το βράδυ της Πέμπτης.

Πρόκειται για τον άτυχο Υποσμηναγό και μέλος της ομάδας ΖΕΥΣ, Μανώλη Γαρεφαλάκη ο θάνατος του οποίου έχει βυθίσει στο πένθος όχι μόνο την οικογένεια του αλλά και την Πολεμική Αεροπορία στην οποία υπηρετούσε από το 2012.

O άτυχος 33χρονος σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, έχασε τον έλεγχο της μηχανής που οδηγούσε, βγήκε εκτός πορείας με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του.

Ο άτυχος υποσμηναγός είχε γεννηθεί το 1987 στο Ηράκλειο και καταγόταν από το Καστέλι. Το 2006 είχε εισαχθεί στη Σχολή Ικάρων και είχε αποφοιτήσει τον Ιούλιο του 2010. Το 2012, είχε τοποθετηθεί στην 116 ΠΜ/336 Μοίρα σε αεροσκάφη Α-7Ε Corsair ΙΙ και στη συνέχεια το 2014 στην 115ΠΜ/ΣΜΕΤ σε αεροσκάφη F-16 Block52+.

Από το 2015 υπηρετούσε στην 343 Μοίρα. Είχε στο ενεργητικό του περισσότερες από 700 ώρες πτήσης, εκ των οποίων οι 500 ήταν σε αεροσκάφη F-16. Ο αδικοχαμένος πιλότος υπήρξε Αφηγητής της Ομάδας Αεροπορικών Επιδείξεων Μεμονωμένου Αεροσκάφους F-16 «ΖΕΥΣ».

πηγή

Μαθηματική απόδειξη του εγκληματικού χαρακτήρα του …δήθεν χρέους.

Από σχόλιο του Pit180969

Το δημόσιο χρέος της χώρας από το 1993 μέχρι το 2008 ήταν γύρω στο 100 με 109% του ΑΕΠ μας. Έτσι λοιπόν και στα τέλη του 2008 το χρέος μας ήταν στο 109% του ελληνικού ΑΕΠ.

Παρεμπιπτόντως, μόνο έτσι πρέπει να μετράμε το χρέος. Ως ποσοστό επί του ΑΕΠ μας.
Η κυβέρνηση Καραμανλή το 2008 ψήφισε για να δώσει το 2009 ολόκληρα 28 δις ως κρατικές εγγυήσεις στις τράπεζες (τα 23 δις με το ΦΕΚ 250 στις 9 Δεκεμβρίου 2008).
Για αυτό και το δημόσιο χρέος στα τέλη του 2009 πήγε στο 127% του ΑΕΠ.
Έτσι δημιουργήθηκε και το μεγαλύτερο μέρος του ελλείμματος των 36 δις στον ψηφισμένο από την προηγούμενη αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ, του Καραμανλή…

Φημολογείται ότι οι τράπεζες το μεγαλύτερο μέρος των 28 δις που πήραν από τον Καραμανλή, αργότερα το επέστρεψαν. Αυτά τα χρήματα δεν τα “χρειάστηκαν” επειδή δεν ήξεραν τι πως και γιατί ο Καραμανλής παραιτήθηκε, ενώ οι ίδιες αυτές τράπεζες δεν επέστρεψαν ποτέ τίποτε άλλο, παρά τα πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια Ευρώ που “χρειάστηκαν” στη συνέχεια.
Επί ΓΑΠ συνεχίστηκε το κόλπο μέχρι και τον Σαμαρά. Ανακεφαλαιοποιήσαμε με 230 δις τις τράπεζες.
Το δημόσιο χρέος πήγε έτσι στα τέλη του 2010 στο 146% και στα τέλη του 2011 στο 180% του ΑΕΠ.
Το 2012 κάναμε με τον Παπαδήμο το εγκληματικό PSI όπου όλα μας τα δημόσια ταμεία έδωσαν 58 δις για αυτό το χρέος (χώρια από αυτά που “έδωσαν” οι ιδιώτες).
Για αυτό και με το PSI το χρέος μας πήγε από το 180% στα τέλη του 2011, στο 160% του ΑΕΠ μας στα τέλη του 2012. Ενώ την επόμενη χρονιά, ξανά με τα δεκάδες δις για τις δήθεν απαιτούμενες …ανακεφαλαιοποιήσεις, αυτό ανέβηκε ξανά στο 180%.
Ενώ τώρα, λόγω της …πανδημίας των ούτε 200 νεκρών (ενώ από τον ιό της κοινής γρίπης έχουμε κάθε χρόνο πολύ περισσότερους), θα ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ μας.

Και για όσους δεν ξέρουν, χρησιμοποίησα τον όρο …δήθεν χρέος αφού τέτοιο χρέος που προέκυψε από «ανακεφαλαιοποιήσεις» που …χρειάστηκαν να κάνουν οι τράπεζες διαγράφεται από τα Διεθνή Δικαστήρια. Ας μάθουν όλοι ότι και στην Ισλανδία ξεκίνησαν να κάνουν ακριβώς το ίδιο κόλπο, παρόλο που η Ισλανδία δεν είναι καν στην ΕΕ και φυσικά δεν έχει Ευρώ.

Θα αποδείξω τώρα ότι το χρέος μας είναι …δήθεν χρέος, αφού 230 δις «χρειάστηκαν» οι ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ, σε ούτε δυόμιση χρόνια.
Οικονομολόγε Φ.Κ., πιστεύεις εσύ ότι οι ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ, …χρειάστηκαν σε 28 μήνες, περισσότερο χρήμα από ότι το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας, για …ανακεφαλαιοποίηση;
Από το 2010 με τον Παπανδρέου έως και το 2012 με τον Παπαδήμο και με τον Σαμαρά, «δώσαμε» αυτά τα 230 δις:
ΦΕΚ 65, 6 Μαΐου 2010 – 15 δις
ΦΕΚ 148, 3 Σεπτεμβρίου 2010 – 25 δις
ΦΕΚ 113, 18 Μαΐου 2011 – 30 δις
ΦΕΚ 203, 14 Σεπτεμβρίου 2011 – 30 δις
ΦΕΚ 256, 9 Δεκεμβρίου 2011 – 60 δις
ΦΕΚ 52, 12 Μαρτίου 2012 – 30 δις
ΦΕΚ 180, 20 Σεπτεμβρίου 2012 – 40 δις
Εξάλλου, όλοι ξέρουν ότι με τα μνημόνια μας έδωσαν οι «σύμμαχοι» σε λίγα μόλις χρόνια γύρω στα 250 δις.
Πού πήγαν λοιπόν αυτά τα χρήματα, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός μας …έβγαινε δεν έβγαινε;
Για …ανακεφαλαιοποιήσεις; Μάθετε ότι τώρα τελευταία τις ισπανικές τράπεζες τις ανακεφαλαιοποιεί η ΕΚΤ.

Δεν είμαι οικονομολόγος όπως είπα, αλλά εκτός από τα ΦΕΚ που έγραψα, το χρήμα που δήθεν χρειάστηκαν οι τράπεζες φαίνεται και με την καμπύλη του δημοσίου χρέους μας, από τα επίσημα στοιχεία του ΔΝΤ:
https://www.indexmundi.com/greece/public_debt.html

Και για όσους δεν ξέρουν, ας μάθουν ότι και στην Ισλανδία ξεκίνησαν να κάνουν ακριβώς το ίδιο κόλπο, παρόλο που η Ισλανδία δεν είναι καν στην ΕΕ και φυσικά δεν έχει Ευρώ.
Χρωστούσε η χώρα πολλά δισεκατομμύρια για τις “ανακεφαλαιοποιήσεις” των τραπεζών της. Αναλογικά με τον πληθυσμό της χρωστούσε περισσότερα ακόμα και από ότι το δικό μας “χρέος”.
Και οι ιδιωτικές της τράπεζες ήθελαν και άλλα. “Χρειάζονταν” να κάνουν και άλλη ανακεφαλαιοποίηση.

Παρόλο λοιπόν που το δέχτηκαν όλοι οι πολιτικοί της και το ψήφισαν όλα της τα κόμματα στη βουλή, αρνήθηκε ο πρόεδρος της Ισλανδίας να δώσουν και άλλα χρήματα, αρνήθηκε να δανειστεί η Ισλανδία και άλλα χρήματα για τις τράπεζές της.
Ο πρόεδρος της Ισλανδίας (κύριος Γκρίμσον) έκανε το μόνο που μπορούσε να κάνει (βάσει Ισλανδικού Συντάγματος). Αρνήθηκε να υπογράψει για να πάρουν επιπλέον δάνεια και να ανακεφαλαιοποιήσουν ξανά τις τράπεζές τους και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα.

Το ίδιο που θα μπορούσε λοιπόν να κάνει και ο δικός μας ΠτΔ. Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι δήθεν …είναι υποχρεωμένος να υπογράφει ότι αποφασίζει η Βουλή. Ειδάλλως, θα του κάνουν τι ακριβώς;

Στο δημοψήφισμα αυτό, το 93% του λαού της Ισλανδίας αρνήθηκε να ξεχρεώσει τις τράπεζες εις βάρος του, αρνήθηκαν να πληρώσουν οι ίδιοι οι πολίτες τα χρέη των τραπεζών.
Το 93% των Ισλανδών. Αυτό σε ποιο ΜΜΕ μας το άκουσε κανείς;
Οι τράπεζες χρεοκόπησαν και οι τραπεζίτες κλείστηκαν στη φυλακή για τα χρέη αυτά. Στα ευρωπαϊκά δικαστήρια που έγιναν πρόσφατα και την πήγαν Αγγλία και Ολλανδία για τα χρέη της, δικαιώθηκε οριστικά η Ισλανδία και τώρα δε χρωστάει σε κανέναν.

Που σημαίνει ότι ακόμα και αν εμείς ως Ελλάδα χρειαζόμασταν πράγματι τόσο χρήμα για τις τράπεζές μας (αποκλείεται αλλά …λέμε) και εάν ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε από μόνοι μας τις “χρηματοδοτήσεις” των ιδιωτικών μας τραπεζών (και όχι η ΕΚΤ όπως σίγουρα ισχύει αλλά λέμε …εάν) θα μπορούσαμε να διαγράψουμε το χρέος αυτό, με παράδειγμα την Ισλανδία. Τα δικαστήρια θα μας δικαίωναν και όσοι μας έδωσαν χρήματα μπορούν να ξεχάσουν τα χρήματα αυτά εφόσον πήγαν για τις χρηματοδοτήσεις των τραπεζών. Ή θα πρέπει να τους τα δώσει η ΕΚΤ, καθώς και αποζημίωση σε εμάς για αυτά που μας προξένησε.

Η ΕΚΤ, που εκδίδει το Ευρώ κατά το δοκούν, χωρίς αντίκρισμα σε χρυσό όπως είχε το χρήμα κάποτε.
Αφού φημολογείται ότι η ΕΚΤ πληρώνει τα πρόστιμα στην Αμερική για τις Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες.
Φημολογείται επίσης, ότι λόγω της γεωγραφικής της θέσης έχει και η Ισλανδία τεράστιο ορυκτό πλούτο στην τεράστια ΑΟΖ της.

Άρα λοιπόν, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αιτία του Ελληνικού προβλήματος αποτελούν οι …υδρογονάνθρακες.
Εμάς όμως μας έπεισαν ότι το δήθεν χρέος μας δημιουργήθηκε επειδή πληρώναμε μισθούς και συντάξεις ή επειδή είχαμε πάρα πολλούς δημοσίους υπαλλήλους.

Τα παραπάνω τα έγραψα για να συνδέσω την περίπτωση μας με την περίπτωση της Ισλανδίας.
Όσοι …έγκριτοι δημοσιοκάφροι μας αναφέρονται στη σύγκριση Ελλάδας και Ισλανδίας, μας λένε όμως ότι η Ισλανδία είναι διαφορετική περίπτωση αφού εκεί το χρέος ήταν τραπεζικό ενώ σε εμάς είναι κρατικό.
Ας σκεφτούμε λοιπόν:
Έχει σημασία ποιο είναι το νόμισμά μας; αναφέρομαι σε διαγραφή του χρέους από Διεθνή Δικαστήρια, όποιο και αν είναι το νόμισμά μας.
Εξάλλου, πριν κάποιοι προδότες (οι πράξεις τους υπόκεινται στην εσχάτη προδοσία) μετατρέψουν το χρέος μας σε κρατικό, δηλαδή προς τα κράτη της ΕΕ, μήπως χρωστούσαμε σε τράπεζες;

Και τέλος, αφού δεν εκδίδουμε μόνοι μας το χρήμα, μήπως δε θα έπρεπε να κάνουμε μόνοι μας την οποιαδήποτε ανακεφαλαιοποίηση του ιδιωτικού τραπεζικού μας συστήματος που διαχειρίζεται Ευρώ; Χρειάστηκαν αυτές οι τράπεζες, περισσότερο χρήμα από ότι οι καταθέσεις μας; Χρειάστηκαν σε ούτε δυόμιση χρόνια περισσότερο χρήμα από ότι είναι το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας, για …ανακεφαλαιοποίηση;

Επιτέλους ... υπογράφτηκε συμφωνία ΑΟΖ με την Ιταλία ... έπεται συνέχεια με Αλβανία και Αίγυπτο

'Έπεσαν'' οι υπογραφές μεταξύ Ελλάδας-Ιταλίας για την ΑΟΖ

Σε ιστορικής σημασίας συμφωνία προχώρησαν Ελλάδα και Ιταλία, για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δύο χώρων, μια συμφωνία που έρχεται στον απόηχο της τουρκικής προκλητικότητας.

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας προχώρησε στην υπογραφή της συμφωνίας οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών με τον Ιταλό ομόλογό του Λουίτζι Ντι Μάιο στο υπουργείο Εξωτερικών. 

Το απόλυτο ''θρίλερ'' 

Διαστάσεις θρίλερ έλαβε η προσπάθεια οριστικοποίησης των λεπτομερειών της διακρατικής συμφωνίας της Ελλάδας με την Ιταλία για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης ανάμεσα στις δύο χώρες.

Οι λεπτομέρειες οριστικοποιήθηκαν τελικά περίπου στις 23:00 το βράδυ της Δευτέρας 8 Ιουνίου, όμως στην ελληνική διπλωματία κινούνται με πολύ μεγάλη προσοχή και αποφεύγουν να κοινοποιήσουν το περιεχόμενο της συμφωνίας προτού ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας και ο Ιταλός ομόλογός του Λουίτζι ντι Μάιο οριστικοποιήσουν το περιεχόμενό της με τις υπογραφές τους. 

Η συνάντηση των δύο υπουργών ξεκίνησε στις 12 το μεσημέρι της Δευτέρας στην Αθήνα και οι κοινές δηλώσεις έχουν προγραμματιστεί για τις 13:20. Η υπογραφή της επίσημης Συμφωνίας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας αναμένεται να γίνει πριν τις κοινές δηλώσεις των κυρίων Δένδια και ντι Μάιο.

«Η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο είναι στις βασικές προτεραιότητες της κυβέρνησης Μητσοτάκη», είχε πει πριν λίγο καιρό ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας σε συνέντευξή του στο STAR. «Η χώρα έχει καθυστερήσει να ρυθμίσει αυτά τα θέματα. Νομίζω ότι είναι ο καιρός τώρα να βρούμε λύσεις με τις όμορες χώρες μας, ιδίως με τις όμορες φιλικές χώρες μας», τόνισε ο κ. Δένδιας. Πολλοί τότε είχαν θεωρήσει ότι επρόκειτο για μια γενικόλογη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών, όμως η πραγματικότητα απέδειξε ότι η ελληνική πλευρά εννοούσε όσα έλεγε και κινούνταν με ταχύτητα προκειμένου να οριστικοποιηθεί η συμφωνία Αθήνας-Ρώμης.

Η βασική από τις πάρα πολλές λεπτομέρειες που δεν επέτρεπε τη μετατροπή της ελληνοϊταλικής συμφωνίας του 1977 για οριοθέτηση της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας σε συμφωνία για προσδιορισμό της ΑΟΖ των δύο χωρών στο Ιόνιο πέλαγος ήταν οι μεγάλες κόκκινες γαρίδες! Τα οστρακόδερμα που πωλούνται πανάκριβα στις ιχθυαγορές, με τιμή που μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα 40 ευρώ το κιλό είναι ο βασικός στόχος των ιταλικών αλιευτικών που μέχρι σήμερα κινούνται ανεξέλεγκτα στο Ιόνιο πέλαγος.

Βάσει της συμφωνίας οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών η Ιταλία αποδέχεται και αναγνωρίζει την ελληνική κυριαρχία στο ελληνικό τμήμα της ΑΟΖ όπου και επιβάλλονται συγκεκριμένοι όροι για την κίνηση και δραστηριοποίηση των ιταλικών αλιευτικών. Για παράδειγμα, τίθεται συγκεκριμένη οροφή στον αριθμό των αλιευτικών μέσων από την Ιταλία που μπορούν να ψαρεύουν εντός της οριοθετημένης ΑΟΖ, ενώ μέχρι σήμερα ούτε περιορισμός στον αριθμό των αλιευτικών προβλεπόταν ούτε και όρια στις περιοχές όπου εντόπιζαν τα αλιεύματά τους οι Ιταλοί.

Τις τελευταίες εβδομάδες, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβης Θεμιστοκλής Δεμίρης, συνομιλούσε πολύ συχνά μέσω τηλεδιάσκεψης με την ομόλογό του στο ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών Ελιζαμπέτα Μπελόνι. Πολλοί διπλωμάτες θεωρούν ότι η κυρία Μπελόνι είναι ίσως το πρόσωπο με τη μεγαλύτερη επιρροή στο ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών. Πέραν της ιταλικής γλώσσας την οποία ομιλούν, εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι οι κύριοι Δένδιας και Δεμίρης μίλησαν και στη... γλώσσα των Ιταλών ψαράδων και έπεισαν τη γενική γραμματέα του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών και τον Λουίτζι ντι Μάιο για τα αμοιβαία οφέλη από την οριστικοποίηση της συμφωνίας για ΑΟΖ.

Δείτε βίντεο:

Στην υπογραφή συμφωνίας για οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) ανάμεσα σε Ελλάδα και Ιταλία προχωρούν Αθήνα και Ρώμη, μετά τη συνάντηση ανάμεσα στους υπουργούς Εξωτερικών Νίκο Δένδια και Λουίτζι ντι Μάιο σε περίπου δύο ώρες.

Αυτό επιβεβαιώνει και η ενημέρωση από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών το οποίο αναφέρει πως  «των δηλώσεων των Υπουργών Εξωτερικών Νίκου Δένδια και Luigi Di Maio, θα προηγηθεί η υπογραφή της Συμφωνίας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, περί ώρα 13:20».

Πρακτικά, πρόκειται για καθ’ ύψος (από τον βυθό προς την επιφάνεια) επέκταση της συμφωνίας του 1977 για την υφαλοκρηπίδα και ανοίγει τον δρόμο για την απεμπλοκή των προβλημάτων που είχαν προκύψει από την πλευρά της Αλβανίας για οριοθέτηση και με την συγκεκριμένη βαλκανική χώρα. 

Πρόκειται για μία διπλωματική αντεπίθεση απέναντι στο μπαράζ των τουρκικών προκλήσεων

Η ελληνική διπλωματία επιθυμεί να μπουν πλέον σε τροχιά υλοποίησης και να καταλήξουν σε συγκεκριμένες συμφωνίες. Παράλληλα η Αθήνα προχωρά και σε συγκεκριμένες κινήσεις απέναντι στην Τουρκία στον ΟΗΕ, ενώ σχεδιάζει παρέμβαση και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Το ζήτημα της εξέλιξης των διαπραγματεύσεων τέθηκε και σε τηλεφωνική συνομιλία που είχαν Δένδιας – Ντι Μάιο πριν από λίγες ημέρες,  ένα τηλεφώνημα που είχε στόχο να εξομαλύνει και τη δυσαρέσκεια και τις αντιδράσεις που προκάλεσε στην Ιταλία η δημοσιοποίηση της λίστας των 29 χωρών από τις οποίες η Ελλάδα θα δέχεται επισήμως αεροπορικές πτήσεις από τον Ιούλιο, και δεν την περιελάμβανε, προκαλώντας αντιδράσεις, υπονομεύοντας εμμέσως και τις συνομιλίες για τον καθορισμό ΑΟΖ.

πηγή

Αυτά είναι τα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο που έχουν υπογράψει Έλληνες και Τούρκοι από το 1926

Στον Έβρο τα πράγματα είναι απλά. Οι χάρτες υπάρχουν, τα στοιχεία υπάρχουν. Όποιος προσπαθεί να αρνηθεί, ή να καλύψει την πραγματικότητα, ή δεν γνωρίζει τα στοιχεία, ή ψεύδεται.

Από τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επικυρωμένη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τα όσα ορίζει το Πρωτόκολλο του 1926 ισχύουν για τα ποτάμια ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο.

                                            – Ο Χάρτης No. 9 –
Ο χάρτης της συγκεκριμένης περιοχής της Επιτροπής Διαχάραξης Ελληνοτουρκικών συνόρων (1926), με τις υπογραφές από Έλληνα αξιωματικό Μινωτάκη, τον Τούρκο συνταγματάρχη Χαϊλουράχ Μπέη και τον Ολλανδό συνταγματάρχη Μπάκερ.

– Στο παρακάτω λινκ βρίσκονται αναλυτικά ΟΛΟΙ οι χάρτες της Επιτροπής Διαχάραξης Ελληνοτουρκικών συνόρων (1926), με τις υπογραφές από τον Έλληνα αξιωματικό Μινωτάκη, τον Τούρκο συνταγματάρχη Χαϊλουράχ Μπέη και τον Ολλανδό συνταγματάρχη Μπάκερ.

Χάρτης της Επιτροπής Διαχάραξης Ελληνοτουρκικών συνόρων (1926)

πηγή

Πρωτοφανής κατάπτυστη δήλωση Δένδια ... συνιστά Εσχάτη προδοσία !

Σε μία πρωτοφανή κατάπτυστη δήλωση – η οποία συνιστά πράξη ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ – προχώρησε ο ΥΠΕΞ Νίκος Δένδιας σε συνέντευξή του στο κρατικό ραδιόφωνο αναφορικά με την ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ελληνικού εδάφους από Τούρκους στρατοχωροφύλακες, δηλώνοντας πως “δεν θέλει να δημιουργεί εντάσεις… για μερικές δεκάδες μέτρα”…!

Για την κατάληψη ελληνικού εδάφους από την Τουρκία στον νότιο Εβρο, ο κ. Δένδιας δήλωσε ότι «υπάρχει ένα ζήτημα αμφισβήτησης (από την Τουρκική πλευρά) του ακριβούς ορίου, εξαιτίας και των αλλαγών της κοίτης του ποταμού», ευχόμενος, «να πάμε σε μια συνεννόηση».

“Δεν μου αρέσει να δημιουργώ εντάσεις ανάμεσα σε δύο χώρες, οι οποίες είναι σύμμαχοι. Μπορούν κάλλιστα να γίνουν οι ανάλογες μετρήσεις και, με μια επιτροπή κοινή, όλα αυτά τα πράγματα να επιλυθούν. Μιλάμε για λίγες δεκάδες μέτρα», είπε ο κ. Δένδιας.

Εδώ, θα πρέπει να σημειώσουμε τα εξής:

1. Ακόμα και για ένα μέτρο ελληνικής γής, πρέπει να το υπερασπιστούμε μέχρις εσχάτων, διότι αποτελεί παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της ελληνικής επικράτειας.

2. Τα αναφερόμενα φαιδρά από τον Δένδια περί του ύψους των υδάτων του ποταμού… δεν ευσταθούν εφόσον τα όρια των συνόρων έχουν καταγραφεί με επακριβείς συντεταγμένες και μάλιστα εμπεριέχονται με συγκεκριμένες λεπτομέρειες και με αντίγραφα από αεροφωτογραφίες στις διεθνείς συμβάσεις.

3. Ψευδεται ασύστολα ο Δένδιας, αφού δεν πρόκειται για μερικά μέτρα, αλλά για περίπου 20 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα.

4. Ο Τουρκικός τύπος, πανηγυρίζει ότι η Τουρκία προσάρτησε εδάφη τα οποία κατείχε παράνομα η Ελλάς από τη δεκαετία του ’20. Άραγε, γιατί απεφάσισαν τώρα οι Τουρκοι να καταλάβουν το συγκεκριμένο ελληνικό έδαφος, υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας; 

5. Οι Τούρκοι, δήλωσαν ότι το συγκεκριμένο έδαφος πλέον ανήκει στην Τουρκία και όχι μόνο δεν πρόκειται να αποχωρήσουν, αλλά ότι σχεδιάζουν να στήσουν και μόνιμο φυλάκιο σε αυτό.

6. Τέλος, ας υποθέσουμε, ότι οι Τούρκοι έχουν δίκιο και ότι οι διεθνείς συμβάσεις δείχνουν ότι το συγκεκριμένο έδαφος δεν ανήκει στην Ελλάδα… και πάλι οι Τούρκοι είναι παράνομοι, διότι δεν έχουν δικαίωμα να στρατοπεδεύσουν εντός της νεκρής ζώνης μεταξύ των Ελληνικών και των Τουρκικών συνόρων.

7. Αν δεν αντιδράσει ένοπλα ο ελληνικός στρατός, τότε η de facto κατάληψη Ελληνικού εδάφος, με την πάροδο του χρόνου θα γίνει de Jure…

Εύλογα ερωτήματα:

1. Η αποδοχή κατάληψης ελληνικού εδάφους από μία ξένη δύναμη είναι η δεν είναι πράξη ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ…;

2. Στα πόσα μέτρα ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ελληνικών εδαφών, θα πρέπει να προβούμε σε ουσιαστική αντίδραση;

3. Αν αύριο κάποιος “καταλάβει” (ποδοπατήσει) “μερικά μέτρα” από τα χωράφια του υπουργού ΥΠΕΞ…, τότε, ο Δένδιας δεν θα αντιδράσει…;

4. Οι Έλληνες αξιωματικοί του Έβρου που δεν υπερασπίστηκαν του πατρίου εδάφους, πρέπει ή δεν πρέπει να καθαιρεθούν από την στρατιωτική δικαιοσύνη, εφόσον δεν τήρησαν τον όρκο που έδωσαν;

5. Υπήρξε κάποια υπόγεια προσυνεννόηση μεταξύ του Αντίχριστου Ανθέλληνα Μητσοτάκη και Ερντογάν και μάλιστα με το αζημίωτο για να στηθεί η εν λόγω ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ…;

6. Μήωπς, ήδη υπάρχει υπόγεια προσυνεννόηση του Αντίχριστου Ανθέλληνα Μητσοτάκη με τον Ερντογάν και μάλιστα με το αζημίωτο για να στηθεί ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ παραχώρηση της Ελληνικής ΑΟΖ νοτιοανατολικά της Κρήτης και γι’αυτό όταν η Τουρκία προχωρήσει σε γεωτρήσεις εντός της Ελληνικής ΑΟΖ…, όπου και πάλι ΔΕΝ θα υπάρξει από μέρους της Ελλάδος ουσιαστική αντίδραση…; 

πηγή

Το λάθος της απόφασης του Βενιζέλου το 1934

Το λάθος της απόφασης του Βενιζέλου το 1934 αφορά την πρότασή του για την απονομή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στον Μουσταφά Κεμάλ. Ευτυχώς, η Επιτροπή Νόμπελ με υποδειγματική σοφία δεν την έλαβε καθόλου υπόψη της κι αυτή η υποψηφιότητα δεν συζητήθηκε καν. Ωστόσο, έχει ενδιαφέρον να μελετήσουμε το πρωτότυπο αυτής της επιστολής για να κατανοήσουμε αυτόν τον συλλογισμό που δεν λαμβάνει υπόψη την ύπαρξης της γενοκτονίας, ιδίως με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 100 χρόνων της τελευταίας.

Κύριε Πρόεδρε,

Για σχεδόν επτά αιώνες ολόκληρη η Εγγύς Ανατολή και μεγάλο μέρος της κεντρικής Ευρώπης ήταν η σκηνή αιματηρών πολέμων. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων ήταν η κύρια αιτία.
Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι και ο Σταυρός εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν και οι διαδοχικές επαναστάσεις όλων αυτών των λαών που επιδίωκαν την απελευθέρωσή τους, δημιούργησαν μια κατάσταση, η οποία παρέμενε ως μια σταθερή πηγή κινδύνου όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε το στίγμα που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.

Οι δύο πρώτες παράγραφοι είναι μια ευθεία καταγγελία του καθεστώτος των Σουλτάνων και κατά συνέπεια μόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ο ίδιος θεωρεί ως την αποκλειστική υπεύθυνη για τους αιματηρούς πολέμους στην Εγγύς Ανατολή και στην Κεντρική Ευρώπη. Παρά το γεγονός ότι αυτή η κατηγορία είναι βάσιμη, έχει τοποθετηθεί στην κορυφή, παραλείποντας τελείως την οποιαδήποτε αναφορά στο καθεστώς των Νεοτούρκων, για να τονίσει το φιλελεύθερο πνεύμα του μεταρρυθμιστή χωρίς να διευκρινίσει βέβαια ότι μέσα στο πλαίσιο γενοκτονίας συνέχισε μέχρι το 1923, την πολιτική που άρχισε το 1894 αναφορικά με τη συστηματική καταστροφή όλων των μη μουσουλμανικών λαών της Aυτοκρατορίας.

Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε ενάντια των αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σε αυτό το καθεστώς αστάθειας και αδιαλλαξίας.
Σπάνια, πράγματι, πραγματοποιήθηκε σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μια αλλαγή τόσο ριζική στη ζωή ενός έθνους.
Σε μία αυτοκρατορία σε παρακμή, η οποία ζει κάτω από ένα θεοκρατικό καθεστώς όπου η έννοια του δικαίου και της θρησκείας συγχέονται, αντικαταστάθηκε από ένα κράτος εθνικό και σύγχρονο, γεμάτο σθένος και ζωή.

Είναι ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε σε αυτές τις παραγράφους την σύγχυση που υπάρχει ανάμεσα στις έννοιες της αστάθειας και αδιαλλαξίας. Διότι είναι αλήθεια ότι το νέο καθεστώς δημιούργησε σταθερότητα συνεχίζοντας τη γενοκτονία, εφόσον οι διαφορές είχαν εξαλειφθεί αλλά αυτό επιτεύχθηκε χάρη στην αδιαλλαξία η οποία αποδείχθηκε μέσω της γενοκτονίας και την τελική της φάση που ήταν η χειρότερη δυνατή. Έτσι η αλλαγή ήταν ριζική, επειδή επρόκειτο απλά για μια πραγματική δικτατορία και τίποτα λιγότερο. Αναφορικά με την κριτική στην αντιπαράθεση του θεοκρατικού καθεστώτος, όπου η έννοια του δικαίου και της θρησκείας συγχέονται, είναι εξίσου προσβλητική που προέρχεται από έναν πολιτικό ο οποίος ζει σε ένα κράτος, όπου το κράτος και η εκκλησία δεν διαχωρίζονται καθόλου. Ο Βενιζέλος υπολόγιζε στην άγνοια αυτού του γεγονότος από την πλευρά της επιτροπής του Νόμπελ;

Υπό την καθοδήγηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ Πασά, το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταργήθηκε και το κράτος γίνεται εντελώς κοσμικό. Το έθνος στο σύνολό του όρμησε προς την πρόοδο, φιλόδοξο, και δικαίως, στο να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των πολιτισμένων εθνών. Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης συμπορευόταν με όλες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που έδωσαν την πραγματική κατάσταση του στο νέο ακραιφνώς εθνικό κράτος της Τουρκίας. Πράγματι, η Τουρκία δεν δίστασε να αποδεχθεί πιστά την απώλεια επαρχιών που κατοικούνταν από άλλες εθνότητες, και ειλικρινά ικανοποιημένη με τα εθνικά και πολιτικά σύνορά της που ορίζονται από τις Συνθήκες έγινε ένας πραγματικός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.

Αυτή τη φορά ο Μουσταφά Κεμάλ παρουσιάζεται ως ένας μεγάλος μεταρρυθμιστής χωρίς να διευκρινίζει ότι πρόκειται για την περίπτωση της απόλυτης δικτατορίας. Βέβαια ο Βενιζέλος δεν θα μπορούσε να το ξέρει, αλλά αυτά είναι τα ίδια χαρακτηριστικά που θα καθορίσουν στη συνέχεια το καθεστώς του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του Στάλιν. Η Τουρκία έγινε βεβαίως ένα κράτος λαϊκό, αλλά μόνο με μουσουλμάνους, πράγμα που συνεχίζει να προξενεί σύγχυση μέχρι και τις μέρες μας, εφόσον όλοι οι άλλοι είχαν εξολοθρευτεί ή εξαιρεθεί. Όσον αφορά στην πρώτη γραμμή των πολιτισμένων λαών, είναι καλύτερο να αποφευχθεί αυτό το παράδειγμα γενοκτόνου. Με το να γράφει ότι η Τουρκία αποδέχθηκε πιστά την απώλεια επαρχιών που κατοικούνταν από άλλες εθνότητες, ο Βενιζέλος δεν χρησιμοποιεί μόνο έναν ευφημισμό, αλλά διαπράττει σοβαρό σφάλμα προπαγάνδας. Η Τουρκία δεν αποδέχθηκε αυτές τις παραχωρήσεις παρά μόνο επειδή ήταν αναγκαστικές, επειδή είχε χάσει τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους και επίσης τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι αυτές οι ήττες που την ανάγκασαν να αποχωριστεί από τα εδάφη της που είχε καταλάβει, και τίποτε άλλο.

Είναι εμείς οι Έλληνες, που αιματηρές μάχες που διήρκησαν αιώνες μας έφεραν σε μια κατάσταση συνεχούς ανταγωνισμού με την Τουρκία, οι οποίοι είχαμε πρώτοι την ευκαιρία να αντιληφθούμε τα αποτελέσματα της ριζικής αλλαγής που εμφανίστηκαν σε αυτή τη χώρα, τους διαδόχους της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Από την επόμενη μέρα της καταστροφής της Μικράς Ασίας, έχοντας διακρίνει τη δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, μετά τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της τείναμε το χέρι που το δέχτηκε με ειλικρίνεια.

Οι αναφορές στην Μικρασιατική καταστροφή και οι σχετικές εξηγήσεις δεν είναι μόνο ακατάλληλες για να μιλήσουμε για αυτά τα γεγονότα, αλλά είναι απλώς απαράδεκτες για τα αμέτρητα θύματα αυτών των φρικαλεοτήτων του πολέμου και όλο το σύνολο των εξόριστων από τις πατρογονικές τους εστίες. Όσο για την αναγεννημένη Τουρκία, γιατί να μην δούμε μέσα σε αυτήν την έκφραση την συγκεκριμενοποίηση του αποτελέσματος της γενοκτονίας που προέκυψε από την εξολόθρευση όλων των πληθυσμών που θεωρούνταν εκφυλισμένοι από την τούρκικη οπτική πλευρά, δηλαδή από την πλευρά κάποιου που κρίνει ότι είναι ισχυρός έναντι των αδύναμων. Και όσον αφορά τους Έλληνες, δεν μπορούσαν να τείνουν το χέρι, εφόσον τα χέρια τους είχαν κοπεί εκείνη την εποχή μαζί με την απώλεια της περιοχής του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Μαζί με την ακρωτηριασμένη Θράκη, πώς θα μπορούσαμε να αποδεχτούμε χωρίς να μας εξαναγκάσουν, αυτή την ανθρωπιστική φρίκη.

Αυτή η επαναπροσέγγιση μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα αναφορικά με τις δυνατότητες συνεννόησης ανάμεσα σε λαούς που τους χωρίζουν οι πιο σοβαρές διαφορές, εφόσον αυτοί αφήσουν να εισχωρήσει η ειλικρινής επιθυμία για ειρήνη, δεν έχει ως αποτέλεσμα παρά μόνο οφέλη τόσο για τις δύο χώρες όσο για τη διατήρηση της ειρηνικής τάξης στην Εγγύς Ανατολή.
Αλλά ο άνθρωπος στον οποίο αυτή η πολύτιμη συμβολή στην υπόθεση της ειρήνης οφείλεται είναι ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασά.
Έτσι έχω την τιμή όντας αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια νέα εποχή στο μονοπάτι της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να θέσω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για να τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Παρακαλώ δεχθείτε, Κύριε, τη διαβεβαίωση της βαθύτατης εκτίμησής μου.

Οι παράγραφοι του τέλους αγγίζουν τα όρια της πολιτικής αθωότητας γιατί μετά από όλες αυτές τις τρομακτικές απώλειες, αυτές τις γενοκτονίες, να μιλάμε για ειλικρινή επιθυμία για την ειρήνη, φτάνει να καταδειχθεί η ανικανότητα όχι μόνο στο να αναλυθεί σωστά το παρελθόν αλλά επίσης στο να κατανοηθεί στρατηγικά το μέλλον. Ευτυχώς, για τον Βενιζέλο, πέθανε το 1936 και δεν μπόρεσε να δει την συνέχεια του κεμαλισμού. Ευτυχώς επίσης, ο Μουσταφά Κεμάλ πέθανε το 1938 και δεν είχε τον χρόνο να προσθέσει περισσότερα ελαττώματα στις σκέψεις του Βενιζέλου. Γιατί αυτές οι τελευταίες αποδεικνύουν σαφώς την ανικανότητά του να κρίνει στοιχεία και καταστάσεις σαφείς σε σχέση με την ιστορία. Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό είναι ότι αυτή η συστατική επιστολή του τοποθετήθηκε εκεί όπου της άξιζε να είναι και που κανείς στην Επιτροπή Νόμπελ δεν την έλαβε υπόψην του. Διότι η δικαιοσύνη της Ανθρωπότητας δεν χρειάζεται συστάσεις.

Ν. Λυγερός
Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά

Περί οριοθετήσεως Θαλασσίων Ζωνών και ενδεικνυόμενης στρατηγικής της Ελλάδος

Η Σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας υπογράφτηκε στο Montego Bay της Τζαμάικα στις 10/12/1982 και μέχρι σήμερα έχει 161 συμβαλλόμενα μέρη μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. (Βλέπε σχετικά εδώ)                    

Όπως φαίνεται και στο παρακάτω πρωτότυπο κείμενο όλα τα νησιά δικαιούνται των θαλάσσιων και υποθαλάσσιων ζωνών και ότι εξαίρεση αποτελούν οι βράχοι οι οποίοι δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δική τους οικονομική ζωή. Προσέξτε δεν υπάρχει όρος το αν τα νησιά είναι κατοικημένα ή ακατοίκητα αλλά αν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση. Αυτό σημαίνει ότι πολλά ακατοίκητα νησιά της Ελλάδος έχουν ΑΟΖ. 

PART VIII

REGIME OF ISLANDS

Article 121

Regime of islands

1. An island is a naturally formed area of land, surrounded by water,

which is above water at high tide.

2. Except as provided for in paragraph 3, the territorial sea, the

contiguous zone, the exclusive economic zone and the continental shelf of an

island are determined in accordance with the provisions of this Convention

applicable to other land territory.

3. Rocks which cannot sustain human habitation or economic life of

their own shall have no exclusive economic zone or continental shelf.

Επίσης κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά του ύδατα έως και τα 12 ν.μ.

SECTION 2. LIMITS OF THE TERRITORIAL SEA

Article 3

Breadth of the territorial sea

Every State has the right to establish the breadth of its territorial sea up

to a limit not exceeding 12 nautical miles, measured from baselines

determined in accordance with this Convention.

Βλέπε σχετικά: Το δίκαιο της θαλάσσης σε pdf

Το αρ. 2 του νόμου 2321/1995, με τον οποίο η χώρα μας κύρωσε τη Διεθνή Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, ορίζει ότι «η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα κατ’ εφαρμογή του αρ. 3 της κυρουμένης Συμβάσεως να επεκτείνει σε οποιονδήποτε χρόνο το εύρος της χωρικής της θάλασσας μέχρις αποστάσεως 12 ν.μ.». Η Τουρκία, με ομόφωνο ψήφισμα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης (8/6/1995), απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα σε περίπτωση επέκτασης της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης πέραν των 6 ν.μ. (causus belli). (Βλέπε σχετικά εδώ)

Η Ελλάδα με το νόμο Μανιάτη 4001/2011 κατοχυρώνει τα δικαιώματά της στη Δυτική Ελλάδα και νότια της Κρήτης. Όπως ειδικότερα επισημαίνει ο κ. Μανιάτης, στην παράγραφο 1 του άρθρου 156 του Ν. 4001/2011 αναφέρεται ότι: «ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφ΄ης κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσο ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης». (Βλέπε σχετικά εδώ)

https://www.sigmalive.com/news/kypriako/600386/quotellinika-nisia-kai-dytiko-metopo-kyprou-den-exoun-yfalokripidaaozquot

Η τμηματική αύξηση των χωρικών υδάτων είναι για μας πλεονέκτημα και όχι μειονέκτημα. Όπως βλέπουμε και στον παρακάτω χάρτη ο χώρος του Αιγαίου οριοθετείται ευδιάκριτα και εντός αυτού εμπεριέχονται τα προς συζήτηση θέματα σε μια ενδεχόμενη προσφυγή στη Χάγη. Το τι όπλα θα περιλαμβάνει η φαρέτρα της Ελλάδος θα αναλυθεί παρακάτω.

https://www.kathimerini.gr/992139/article/epikairothta/politikh/aigialitida-zwnh-osa-prepei-na-gnwrizoyme

Όπως λοιπόν η Τουρκία έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο και ανατολικά του 29ου μεσημβρινού στην Μεσόγειο και έχει αφήσει τα 6 ν.μ. στην ακτογραμμή της στο Αιγαίο, ομοίως και εμείς θα επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα σε όλες τις προβολές των ηπειρωτικών και νησιωτικών εδαφών μας προς το Ιόνιο, το νότιο κρητικό πέλαγος και προς την ανατολική Μεσόγειο. Είναι απαραίτητο βήμα προτού οριοθετήσουμε την ΑΟΖ μας με την Αλβανία, την Ιταλία, την Λιβύη και την Αίγυπτο. Με την Αλβανία θα μπει ως απαράβατος όρος προκειμένου η γείτονα χώρα να εισέλθει στην ΕΕ. Με την Ιταλία θα εξαλείψει τις αντιδράσεις των Ιταλών ψαράδων, μιας και οι περιοχές αλιείας τους είναι εντός των 12 ν.μ. από τις ελληνικές ακτές (βλέπε σχετικά εδώ). Ως εκ τούτου οι αντιδράσεις τους καθίστανται άνευ αντικειμένου. Με την Λιβύη, όταν λήξει ο εμφύλιος, θα καθίσουμε στο τραπέζι των συζητήσεων με κατοχυρωμένα τα 12 ν.μ. στη νότια Κρήτη και στα νησιά της και με απαίτηση την μέση γραμμή και την πλήρη επήρεια της Γαύδου, με αντάλλαγμα την αποδοχή του κλεισίματος του κόλπου της Σύρτης, μιας και έχει το δικαίωμα η Λιβύη, βάσει του δικαίου της θάλασσας, άρθρο 10 παράγραφος 6. (6. The foregoing provisions do not apply to so-called “historic” bays, or in any case where the system of straight baselines provided for in article 7is applied) περί ιστορικών κόλπων. Εξάλλου λόγω του γεγονότος της ύπαρξης του Ιονίου πελάγους απέναντι από τον κόλπο της Σύρτης, η μέση γραμμή δεν επηρεάζει την ελληνική ΑΟΖ. Αν απέναντι από τον κόλπο της Σύρτης υπήρχε π.χ. η Κρήτη θα επηρέαζε την μέση γραμμή, τώρα όμως όχι, επομένως μας συμφέρει αυτή η «αλληλοϋποχώρηση».  Όσον αφορά την Αίγυπτο, είναι γνωστή η άρνησή της να αποδώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα της Μεγίστης. Εδώ ας σταθούμε λίγο και ας αναλογιστούμε ποιο είναι το συμφέρον μας. Αν παγιωθεί η υφιστάμενη κατάσταση, το λεγόμενο «τουρκολιβυκό μνημόνιο» αν και δεν έχει νομική ισχύ αποκτάει εθιμική ισχύ και παγιώνεται. Οι Τούρκοι θα το επικαλούνται και έχοντας καταθέσει τις συντεταγμένες στον ΟΗΕ θα προχωρήσουν σε γεωτρήσεις χωρίς εμείς να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Όταν το κάνουμε θα μας πουν όλοι: Τι γυρεύετε εσείς εκεί; Αυτή είναι τουρκολιβυκή περιοχή, γιατί δεν αντιδράσατε όταν έπρεπε; Και θα κλαίμε πάνω από την καρδάρα με το χυμένο γάλα. Για να μην φτάσουμε λοιπόν εκεί πρέπει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες τώρα. Αυτό που προτείνω είναι να καθίσουμε στο τραπέζι των συζητήσεων με την Αίγυπτο και να τους πούμε: Δεν αναγνωρίζετε πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα της Μεγίστης. Ωραία λοιπόν ας οριοθετήσουμε μερικώς τις ΑΟΖ μας, αναγνωρίζοντας την μέση γραμμή από τις προβολές της ανατολικής Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου και της Ρόδου και ας παραπέμψουμε την διαφορά μας για την ΑΟΖ του συμπλέγματος της Μεγίστης στη Χάγη. Τι πετυχαίνουμε με αυτό; Στέλνουμε στον κάλαθο των αχρήστων το «τουρκολιβυκό μνημόνιο», κατοχυρώνουμε το μεγαλύτερο μέρος της ΑΟΖ μας, πετάμε εκ των πραγμάτων της Τουρκία έξω από την Λιβύη και κάνουμε την Τουρκία να τρέχει να κατοχυρώσει τα όποια δικαιώματα της στην περιοχή προς διευθέτηση. Βάσει του διεθνούς δικαίου και με βάση υφιστάμενες οριοθετήσεις πιθανόν να κερδίσει κάτι η Τουρκία, θα είναι όμως μέσα από νόμιμες διαδικασίες και όχι με την διπλωματία των κανονιοφόρων. Εμείς αυτό που θα πρέπει να απαιτήσουμε ώστε να χρησιμοποιηθεί και μελλοντικά στη διευθέτηση για τις ΑΟΖ του Αιγαίου είναι να υπάρχει θαλάσσια συνέχεια του συμπλέγματος της Μεγίστης με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα μιας και είναι μέρος τους, όπως και αργότερα να απαιτηθεί να υπάρχει θαλάσσια συνέχεια όλων των νησιών μας με την ηπειρωτική χώρα για λόγους εθνικής ασφαλείας. Δεν μπορεί να νοηθεί ελληνική κυβέρνηση που θα δεχτεί να υπάρχει τουρκική κυριαρχία δυτικά των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Όταν έρθει η ώρα της Χάγης, εκτός του ότι πρέπει να είμαστε ισχυρότεροι στρατιωτικά σε σχέση με τώρα, για να έχει ισχύ και ο λόγος μας, πρέπει να έχουμε και εμείς την φαρέτρα μας γεμάτη με διεκδικήσεις. Αν πάμε και διεκδικεί μόνο η Τουρκία πάμε για να χάσουμε. Πρέπει να πάμε στη Χάγη με ψηφισμένα τα 12 ν.μ. σε όλο το Αιγαίο έστω και το προηγούμενο βράδυ και να έχουμε έτοιμο τον κατάλογο με τις διεκδικήσεις μας. Ποιες είναι αυτές; Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης άρθρο 14, τα δύο αυτά νησιά θα ήταν αυτοδιοικούμενα από τον ντόπιο ελληνικό πληθυσμό. Αντ΄αυτού οι Τούρκοι το έκαναν ανοικτή φυλακή και ξερίζωσαν τον ελληνισμό με σφαγές, βιασμούς και βίαιους εκτοπισμούς.

(Βλέπε σχετικά εδώ και εδώ)

Επίσης όπως αναφέρει ο καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου και της Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άγγελος Συρίγος, «γκρίζες ζώνες» έχει και η Τουρκία.

 

Όπως λέει ο κύριος καθηγητής ακόμη και τα Πριγκηπονήσια θα μπορούσαν να μπουν στη φαρέτρα των ελληνικών διεκδικήσεων, πράγμα αδιανόητο για τους Τούρκους. Μόνο έτσι όμως θα τους καταστήσουμε σαφές ότι είναι αδιανόητη και για εμάς οποιαδήποτε υποχώρηση πέραν της δίκαιης, βάσει του δικαίου της θάλασσας, οριοθέτησης των ΑΟΖ των δυο κρατών στο Αιγαίο πέλαγος. (Βλέπε σχετικά εδώ)

Αυτές οι κινήσεις πρέπει να γίνουν άμεσα διότι έχει αρχίσει να υλοποιείται το σχέδιο της Τουρκίας, η οποία όσο μας βλέπει υποχωρητικούς γίνεται πιο επεκτατική. Αρχικά παρουσιάστηκε το σχέδιο του ναυάρχου Μποστάνογλου όπως φαίνεται στον παρακάτω χάρτη.    

https://www.thepressroom.gr/ellada/shedio-tis-agkyras-gia-aigaio-mesogeio

Ακολούθως βλέποντας αδράνεια και ανοχή από την πλευρά μας άρχισε να διεκδικεί περισσότερες περιοχές και ανατολικά στην κυπριακή ΑΟΖ και δυτικά στην δυνητική ελληνική ΑΟΖ.

https://www.kathimerini.gr/1054209/article/epikairothta/politikh/ta-epikindyna-paixnidia-me-tis-aoz

Παρουσίασε λοιπόν το σχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας» που στην ουσία είναι η δική μας Γαλάζια Πατρίδα κλεμμένη από την κόκκινη πατρίδα του αίματος και των γενοκτονιών.

https://www.kathimerini.gr/1053827/gallery/epikairothta/politikh/h-galazia-patrida-ston-ohe-apo-agkyra

Στον παραπάνω χάρτη φαίνεται ποιο είναι το σχέδιο της Άγκυρας. Πρώτα να κατοχυρώσει την κλεψιά στην κυπριακή ΑΟΖ, ακολούθως να κατοχυρώσει την περιοχή που καλύπτει το τουρκολυβικό ψευτομνημόνιο, μετά να προχωρήσει σε γεωτρήσεις σ’ αυτήν την περιοχή, κατά το παράδειγμα της κυπριακής ΑΟΖ και όταν θα έχει κυριαρχήσει πλήρως στη Λιβύη, θα κάνει γεωτρήσεις, με τη σύμφωνη γνώμη του υποτακτικού του Σάρατζ, μέχρι τα 6 ν.μ. από τις ακτές της νότιας Κρήτης ή αν δείξει μεγαλοψυχία, μέχρι τη μέση γραμμή μεταξύ των νότιων ακτών της Πελοποννήσου και της Λιβύης, με την προϋπόθεση ότι θα δεχθεί ότι η Πελοπόννησος είναι ηπειρωτική περιοχή και όχι νησί. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα του βγει στη Λιβύη και θα φάει τα μούτρα του αλλά καταγράφουμε τα σχέδια που υπάρχουν στο άρρωστο μυαλό του.

Ακολούθως μας «έκανε τη χάρη» και καταθέτοντας τις συντεταγμένες στον ΟΗΕ άφησε απ’ έξω την θάλασσα του νοτίου Λασιθίου ανοικτά της Ιεράπετρας.

https://doureios.com/ti-mageirevei-i-toyrkia-me-tin-prohthesini-aeronaftiki-askisi-stin-mesogeio/

Όμως και πάλι κάτι δεν τους πήγαινε καλά και ένοιωσαν ότι είναι πολλά τα 6 ν.μ. για τους μικρούς Έλληνες. Τρία και πολλά τους είναι ανεφώνησε ο μέγιστος αντιναύαρχος Τζιχάτ (όνομα και πράμα) Γιαϊτζι, «αρχιτέκτονας» της ψευτοσυμφωνίας Τουρκίας – Λιβύης. (Βλέπε σχετικά εδώ).

https://www.aksam.com.tr/guncel/yunanistan-lozan-ve-paris-antlasmalarini-bozdu-23-adanindevir-sartiortadan-kalkti/haber-1065590

Ένα ακόμη παράδειγμα ότι οι Τούρκοι όσο μας βλέπουν υποχωρητικούς θα απαιτούν περισσότερα. Δεν ενδείκνυνται για την περίπτωσή τους οι κινήσεις καλής θέλησης, η στρατηγική ψυχραιμία και τα λοιπά κουραφέξαλα. Τα εκλαμβάνουν ως αδυναμία και ζητάνε περισσότερα. Αυτοί καταλαβαίνουν και σέβονται μόνο την ισχύ.

Όταν λοιπόν τα έχει καταφέρει όλα αυτά και έχει μεγαλώσει την Οθωμανική του Αυτοκρατορία θα ακολουθήσει το επιδόρπιο του Αιγαίου όπου με μια χαψιά θα φάει το μισό Αιγαίο χωνεύοντας εντός του στομαχιού της αυτοκρατορίας του και τα κακόμοιρα νησιά του ανατολικού Αιγαίου που είχαν την ατυχία να βρίσκονται στη λάθος πλευρά της Γεωγραφίας.

Πάντα επίκαιρος ο μέγας εθνάρχης του ελληνισμού Θεόδωρος Κολοκοτρώνης που έλεγε ότι: «όταν στον Τούρκο του δείξεις τα πισίνα σου, σου δείχνει τα μπροστινά του, ενώ όταν του δείξεις τα μπροστινά σου, εκείνος σου… δείχνει τα πισινά του». Ο Τσάρος Νικόλαος Ι, σε συνομιλία του το 1844 με τον Δούκα Ουέλλιγκτον είχε πει: «οι Τούρκοι ότι πετυχαίνουν το πετυχαίνουν με την υπομονή και όχι με την παλικαριά».
Ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε πει: «μελετώντας την ιδιοσυγκρασία του Τούρκου, μπορώ να πω ότι είναι αντιμετωπίσιμος, αρκεί να του κόψεις τα δάχτυλα μόλις πάει να σε αγγίξει. Δεν θα το ξανατολμήσει ποτέ». Ο δε Τζώρτζ Χόρτον, ο Αμερικανός Πρόξενος στην Σμύρνη, είχε πει: «ο Τούρκος έχει μια πρωτόγνωρη θρασύτητα. Όταν έχει έναν δυνατό μπροστά του είναι όλο τεμενάδες, όταν έχει έναν αδύναμο και ανυπεράσπιστο βγάζει το μαχαίρι».  (Βλέπε εδώ)

πηγή