Αυτά είναι τα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο που έχουν υπογράψει Έλληνες και Τούρκοι από το 1926

Τετάρτη 27 Μαΐου 2020 | 0 αναγνώστες άφησαν σχόλιο



Στον Έβρο τα πράγματα είναι απλά. Οι χάρτες υπάρχουν, τα στοιχεία υπάρχουν. Όποιος προσπαθεί να αρνηθεί, ή να καλύψει την πραγματικότητα, ή δεν γνωρίζει τα στοιχεία, ή ψεύδεται.
Από τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επικυρωμένη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τα όσα ορίζει το Πρωτόκολλο του 1926 ισχύουν για τα ποτάμια ελληνοτουρκικά σύνορα στον Έβρο.
                                            – Ο Χάρτης No. 9 –
Ο χάρτης της συγκεκριμένης περιοχής της Επιτροπής Διαχάραξης Ελληνοτουρκικών συνόρων (1926), με τις υπογραφές από Έλληνα αξιωματικό Μινωτάκη, τον Τούρκο συνταγματάρχη Χαϊλουράχ Μπέη και τον Ολλανδό συνταγματάρχη Μπάκερ.
– Στο παρακάτω λινκ βρίσκονται αναλυτικά ΟΛΟΙ οι χάρτες της Επιτροπής Διαχάραξης Ελληνοτουρκικών συνόρων (1926), με τις υπογραφές από τον Έλληνα αξιωματικό Μινωτάκη, τον Τούρκο συνταγματάρχη Χαϊλουράχ Μπέη και τον Ολλανδό συνταγματάρχη Μπάκερ.

Πρωτοφανής κατάπτυστη δήλωση Δένδια ... συνιστά Εσχάτη προδοσία !

Παρασκευή 22 Μαΐου 2020 | 0 αναγνώστες άφησαν σχόλιο




Σε μία πρωτοφανή κατάπτυστη δήλωση – η οποία συνιστά πράξη ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ – προχώρησε ο ΥΠΕΞ Νίκος Δένδιας σε συνέντευξή του στο κρατικό ραδιόφωνο αναφορικά με την ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ελληνικού εδάφους από Τούρκους στρατοχωροφύλακες, δηλώνοντας πως “δεν θέλει να δημιουργεί εντάσεις… για μερικές δεκάδες μέτρα”…!

Για την κατάληψη ελληνικού εδάφους από την Τουρκία στον νότιο Εβρο, ο κ. Δένδιας δήλωσε ότι «υπάρχει ένα ζήτημα αμφισβήτησης (από την Τουρκική πλευρά) του ακριβούς ορίου, εξαιτίας και των αλλαγών της κοίτης του ποταμού», ευχόμενος, «να πάμε σε μια συνεννόηση».

“Δεν μου αρέσει να δημιουργώ εντάσεις ανάμεσα σε δύο χώρες, οι οποίες είναι σύμμαχοι. Μπορούν κάλλιστα να γίνουν οι ανάλογες μετρήσεις και, με μια επιτροπή κοινή, όλα αυτά τα πράγματα να επιλυθούν. Μιλάμε για λίγες δεκάδες μέτρα», είπε ο κ. Δένδιας.

Εδώ, θα πρέπει να σημειώσουμε τα εξής:

1. Ακόμα και για ένα μέτρο ελληνικής γής, πρέπει να το υπερασπιστούμε μέχρις εσχάτων, διότι αποτελεί παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της ελληνικής επικράτειας.

2. Τα αναφερόμενα φαιδρά από τον Δένδια περί του ύψους των υδάτων του ποταμού… δεν ευσταθούν εφόσον τα όρια των συνόρων έχουν καταγραφεί με επακριβείς συντεταγμένες και μάλιστα εμπεριέχονται με συγκεκριμένες λεπτομέρειες και με αντίγραφα από αεροφωτογραφίες στις διεθνείς συμβάσεις.

3. Ψευδεται ασύστολα ο Δένδιας, αφού δεν πρόκειται για μερικά μέτρα, αλλά για περίπου 20 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα.

4. Ο Τουρκικός τύπος, πανηγυρίζει ότι η Τουρκία προσάρτησε εδάφη τα οποία κατείχε παράνομα η Ελλάς από τη δεκαετία του ’20. Άραγε, γιατί απεφάσισαν τώρα οι Τουρκοι να καταλάβουν το συγκεκριμένο ελληνικό έδαφος, υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας; 

5. Οι Τούρκοι, δήλωσαν ότι το συγκεκριμένο έδαφος πλέον ανήκει στην Τουρκία και όχι μόνο δεν πρόκειται να αποχωρήσουν, αλλά ότι σχεδιάζουν να στήσουν και μόνιμο φυλάκιο σε αυτό.

6. Τέλος, ας υποθέσουμε, ότι οι Τούρκοι έχουν δίκιο και ότι οι διεθνείς συμβάσεις δείχνουν ότι το συγκεκριμένο έδαφος δεν ανήκει στην Ελλάδα… και πάλι οι Τούρκοι είναι παράνομοι, διότι δεν έχουν δικαίωμα να στρατοπεδεύσουν εντός της νεκρής ζώνης μεταξύ των Ελληνικών και των Τουρκικών συνόρων.

7. Αν δεν αντιδράσει ένοπλα ο ελληνικός στρατός, τότε η de facto κατάληψη Ελληνικού εδάφος, με την πάροδο του χρόνου θα γίνει de Jure…

Εύλογα ερωτήματα:

1. Η αποδοχή κατάληψης ελληνικού εδάφους από μία ξένη δύναμη είναι η δεν είναι πράξη ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ…;

2. Στα πόσα μέτρα ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ελληνικών εδαφών, θα πρέπει να προβούμε σε ουσιαστική αντίδραση;

3. Αν αύριο κάποιος “καταλάβει” (ποδοπατήσει) “μερικά μέτρα” από τα χωράφια του υπουργού ΥΠΕΞ…, τότε, ο Δένδιας δεν θα αντιδράσει…;

4. Οι Έλληνες αξιωματικοί του Έβρου που δεν υπερασπίστηκαν του πατρίου εδάφους, πρέπει ή δεν πρέπει να καθαιρεθούν από την στρατιωτική δικαιοσύνη, εφόσον δεν τήρησαν τον όρκο που έδωσαν;

5. Υπήρξε κάποια υπόγεια προσυνεννόηση μεταξύ του Αντίχριστου Ανθέλληνα Μητσοτάκη και Ερντογάν και μάλιστα με το αζημίωτο για να στηθεί η εν λόγω ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ…;

6. Μήωπς, ήδη υπάρχει υπόγεια προσυνεννόηση του Αντίχριστου Ανθέλληνα Μητσοτάκη με τον Ερντογάν και μάλιστα με το αζημίωτο για να στηθεί ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ παραχώρηση της Ελληνικής ΑΟΖ νοτιοανατολικά της Κρήτης και γι’αυτό όταν η Τουρκία προχωρήσει σε γεωτρήσεις εντός της Ελληνικής ΑΟΖ…, όπου και πάλι ΔΕΝ θα υπάρξει από μέρους της Ελλάδος ουσιαστική αντίδραση…; 

πηγή

Το λάθος της απόφασης του Βενιζέλου το 1934

Τετάρτη 20 Μαΐου 2020 | 0 αναγνώστες άφησαν σχόλιο





Το λάθος της απόφασης του Βενιζέλου το 1934 αφορά την πρότασή του για την απονομή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στον Μουσταφά Κεμάλ. Ευτυχώς, η Επιτροπή Νόμπελ με υποδειγματική σοφία δεν την έλαβε καθόλου υπόψη της κι αυτή η υποψηφιότητα δεν συζητήθηκε καν. Ωστόσο, έχει ενδιαφέρον να μελετήσουμε το πρωτότυπο αυτής της επιστολής για να κατανοήσουμε αυτόν τον συλλογισμό που δεν λαμβάνει υπόψη την ύπαρξης της γενοκτονίας, ιδίως με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 100 χρόνων της τελευταίας.

Κύριε Πρόεδρε,


Για σχεδόν επτά αιώνες ολόκληρη η Εγγύς Ανατολή και μεγάλο μέρος της κεντρικής Ευρώπης ήταν η σκηνή αιματηρών πολέμων. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων ήταν η κύρια αιτία.
Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι και ο Σταυρός εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν και οι διαδοχικές επαναστάσεις όλων αυτών των λαών που επιδίωκαν την απελευθέρωσή τους, δημιούργησαν μια κατάσταση, η οποία παρέμενε ως μια σταθερή πηγή κινδύνου όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε το στίγμα που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.
Οι δύο πρώτες παράγραφοι είναι μια ευθεία καταγγελία του καθεστώτος των Σουλτάνων και κατά συνέπεια μόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ο ίδιος θεωρεί ως την αποκλειστική υπεύθυνη για τους αιματηρούς πολέμους στην Εγγύς Ανατολή και στην Κεντρική Ευρώπη. Παρά το γεγονός ότι αυτή η κατηγορία είναι βάσιμη, έχει τοποθετηθεί στην κορυφή, παραλείποντας τελείως την οποιαδήποτε αναφορά στο καθεστώς των Νεοτούρκων, για να τονίσει το φιλελεύθερο πνεύμα του μεταρρυθμιστή χωρίς να διευκρινίσει βέβαια ότι μέσα στο πλαίσιο γενοκτονίας συνέχισε μέχρι το 1923, την πολιτική που άρχισε το 1894 αναφορικά με τη συστηματική καταστροφή όλων των μη μουσουλμανικών λαών της Aυτοκρατορίας.
Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε ενάντια των αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σε αυτό το καθεστώς αστάθειας και αδιαλλαξίας.
Σπάνια, πράγματι, πραγματοποιήθηκε σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μια αλλαγή τόσο ριζική στη ζωή ενός έθνους.
Σε μία αυτοκρατορία σε παρακμή, η οποία ζει κάτω από ένα θεοκρατικό καθεστώς όπου η έννοια του δικαίου και της θρησκείας συγχέονται, αντικαταστάθηκε από ένα κράτος εθνικό και σύγχρονο, γεμάτο σθένος και ζωή.
Είναι ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε σε αυτές τις παραγράφους την σύγχυση που υπάρχει ανάμεσα στις έννοιες της αστάθειας και αδιαλλαξίας. Διότι είναι αλήθεια ότι το νέο καθεστώς δημιούργησε σταθερότητα συνεχίζοντας τη γενοκτονία, εφόσον οι διαφορές είχαν εξαλειφθεί αλλά αυτό επιτεύχθηκε χάρη στην αδιαλλαξία η οποία αποδείχθηκε μέσω της γενοκτονίας και την τελική της φάση που ήταν η χειρότερη δυνατή. Έτσι η αλλαγή ήταν ριζική, επειδή επρόκειτο απλά για μια πραγματική δικτατορία και τίποτα λιγότερο. Αναφορικά με την κριτική στην αντιπαράθεση του θεοκρατικού καθεστώτος, όπου η έννοια του δικαίου και της θρησκείας συγχέονται, είναι εξίσου προσβλητική που προέρχεται από έναν πολιτικό ο οποίος ζει σε ένα κράτος, όπου το κράτος και η εκκλησία δεν διαχωρίζονται καθόλου. Ο Βενιζέλος υπολόγιζε στην άγνοια αυτού του γεγονότος από την πλευρά της επιτροπής του Νόμπελ;
Υπό την καθοδήγηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ Πασά, το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταργήθηκε και το κράτος γίνεται εντελώς κοσμικό. Το έθνος στο σύνολό του όρμησε προς την πρόοδο, φιλόδοξο, και δικαίως, στο να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των πολιτισμένων εθνών. Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης συμπορευόταν με όλες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που έδωσαν την πραγματική κατάσταση του στο νέο ακραιφνώς εθνικό κράτος της Τουρκίας. Πράγματι, η Τουρκία δεν δίστασε να αποδεχθεί πιστά την απώλεια επαρχιών που κατοικούνταν από άλλες εθνότητες, και ειλικρινά ικανοποιημένη με τα εθνικά και πολιτικά σύνορά της που ορίζονται από τις Συνθήκες έγινε ένας πραγματικός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
Αυτή τη φορά ο Μουσταφά Κεμάλ παρουσιάζεται ως ένας μεγάλος μεταρρυθμιστής χωρίς να διευκρινίζει ότι πρόκειται για την περίπτωση της απόλυτης δικτατορίας. Βέβαια ο Βενιζέλος δεν θα μπορούσε να το ξέρει, αλλά αυτά είναι τα ίδια χαρακτηριστικά που θα καθορίσουν στη συνέχεια το καθεστώς του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του Στάλιν. Η Τουρκία έγινε βεβαίως ένα κράτος λαϊκό, αλλά μόνο με μουσουλμάνους, πράγμα που συνεχίζει να προξενεί σύγχυση μέχρι και τις μέρες μας, εφόσον όλοι οι άλλοι είχαν εξολοθρευτεί ή εξαιρεθεί. Όσον αφορά στην πρώτη γραμμή των πολιτισμένων λαών, είναι καλύτερο να αποφευχθεί αυτό το παράδειγμα γενοκτόνου. Με το να γράφει ότι η Τουρκία αποδέχθηκε πιστά την απώλεια επαρχιών που κατοικούνταν από άλλες εθνότητες, ο Βενιζέλος δεν χρησιμοποιεί μόνο έναν ευφημισμό, αλλά διαπράττει σοβαρό σφάλμα προπαγάνδας. Η Τουρκία δεν αποδέχθηκε αυτές τις παραχωρήσεις παρά μόνο επειδή ήταν αναγκαστικές, επειδή είχε χάσει τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους και επίσης τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι αυτές οι ήττες που την ανάγκασαν να αποχωριστεί από τα εδάφη της που είχε καταλάβει, και τίποτε άλλο.
Είναι εμείς οι Έλληνες, που αιματηρές μάχες που διήρκησαν αιώνες μας έφεραν σε μια κατάσταση συνεχούς ανταγωνισμού με την Τουρκία, οι οποίοι είχαμε πρώτοι την ευκαιρία να αντιληφθούμε τα αποτελέσματα της ριζικής αλλαγής που εμφανίστηκαν σε αυτή τη χώρα, τους διαδόχους της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Από την επόμενη μέρα της καταστροφής της Μικράς Ασίας, έχοντας διακρίνει τη δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, μετά τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της τείναμε το χέρι που το δέχτηκε με ειλικρίνεια.
Οι αναφορές στην Μικρασιατική καταστροφή και οι σχετικές εξηγήσεις δεν είναι μόνο ακατάλληλες για να μιλήσουμε για αυτά τα γεγονότα, αλλά είναι απλώς απαράδεκτες για τα αμέτρητα θύματα αυτών των φρικαλεοτήτων του πολέμου και όλο το σύνολο των εξόριστων από τις πατρογονικές τους εστίες. Όσο για την αναγεννημένη Τουρκία, γιατί να μην δούμε μέσα σε αυτήν την έκφραση την συγκεκριμενοποίηση του αποτελέσματος της γενοκτονίας που προέκυψε από την εξολόθρευση όλων των πληθυσμών που θεωρούνταν εκφυλισμένοι από την τούρκικη οπτική πλευρά, δηλαδή από την πλευρά κάποιου που κρίνει ότι είναι ισχυρός έναντι των αδύναμων. Και όσον αφορά τους Έλληνες, δεν μπορούσαν να τείνουν το χέρι, εφόσον τα χέρια τους είχαν κοπεί εκείνη την εποχή μαζί με την απώλεια της περιοχής του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Μαζί με την ακρωτηριασμένη Θράκη, πώς θα μπορούσαμε να αποδεχτούμε χωρίς να μας εξαναγκάσουν, αυτή την ανθρωπιστική φρίκη.
Αυτή η επαναπροσέγγιση μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα αναφορικά με τις δυνατότητες συνεννόησης ανάμεσα σε λαούς που τους χωρίζουν οι πιο σοβαρές διαφορές, εφόσον αυτοί αφήσουν να εισχωρήσει η ειλικρινής επιθυμία για ειρήνη, δεν έχει ως αποτέλεσμα παρά μόνο οφέλη τόσο για τις δύο χώρες όσο για τη διατήρηση της ειρηνικής τάξης στην Εγγύς Ανατολή.
Αλλά ο άνθρωπος στον οποίο αυτή η πολύτιμη συμβολή στην υπόθεση της ειρήνης οφείλεται είναι ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασά.
Έτσι έχω την τιμή όντας αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια νέα εποχή στο μονοπάτι της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να θέσω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για να τιμηθεί με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Παρακαλώ δεχθείτε, Κύριε, τη διαβεβαίωση της βαθύτατης εκτίμησής μου.
Οι παράγραφοι του τέλους αγγίζουν τα όρια της πολιτικής αθωότητας γιατί μετά από όλες αυτές τις τρομακτικές απώλειες, αυτές τις γενοκτονίες, να μιλάμε για ειλικρινή επιθυμία για την ειρήνη, φτάνει να καταδειχθεί η ανικανότητα όχι μόνο στο να αναλυθεί σωστά το παρελθόν αλλά επίσης στο να κατανοηθεί στρατηγικά το μέλλον. Ευτυχώς, για τον Βενιζέλο, πέθανε το 1936 και δεν μπόρεσε να δει την συνέχεια του κεμαλισμού. Ευτυχώς επίσης, ο Μουσταφά Κεμάλ πέθανε το 1938 και δεν είχε τον χρόνο να προσθέσει περισσότερα ελαττώματα στις σκέψεις του Βενιζέλου. Γιατί αυτές οι τελευταίες αποδεικνύουν σαφώς την ανικανότητά του να κρίνει στοιχεία και καταστάσεις σαφείς σε σχέση με την ιστορία. Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό είναι ότι αυτή η συστατική επιστολή του τοποθετήθηκε εκεί όπου της άξιζε να είναι και που κανείς στην Επιτροπή Νόμπελ δεν την έλαβε υπόψην του. Διότι η δικαιοσύνη της Ανθρωπότητας δεν χρειάζεται συστάσεις.