Η ηλιθιότητα και η προβοκατόρικες αντιλήψεις του ανθέλληνα Αλέξη Ηρακλείδη

Δυσάρεστος αντίλογος στον καθηγητή Ηρακλείδη για την αθώωση της Τουρκίας

 

Διαβάζοντας τη συνέντευξη του καθηγητή Αλέξη Ηρακλείδη στο ThePressProject θυμήθηκα κάποιους, πριν πολλά χρόνια, που με προειδοποιούσαν, λίγο πριν δώσω συνέντευξη για να εισαχθώ σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στη Σχολή Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο: «Μην αναφέρεις στην επιτροπή ότι έχεις διαβάσει βιβλία του Ηρακλείδη». Κοντολογίς, τον αντιπαθούσαν.

Το είχα θεωρήσει απαράδεκτο και γελοίο, όπως και τώρα άλλωστε. Υπήρξα φοιτητής του Ηρακλείδη –και καλός μάλιστα– και ήταν φυσικό να διάβαζα βιβλία του. Ο ακαδημαϊκός πόλεμος, στον οποίο έχει συμμετάσχει και ο εν λόγω καθηγητής, όμως, δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για τα πραγματολογικά λάθη και τις διανοητικές αντιφάσεις-ακροβασίες που σφραγίζουν την πρόσφατη συνέντευξή του.

Οι δημοσιογράφοι του ThePressProject, κάνανε περισσότερο μια συζήτηση μαζί του, παρά μια συνέντευξη με επαγγελματικούς όρους. Δηλαδή, ήταν μια χαλαρή κουβέντα που εκ των προτέρων και κατά τη διάρκειά της κυριαρχεί η ταύτιση του δημοσιογράφου με τον συνεντευξιαζόμενο. Ο κ. Ηρακλείδης μίλησε πολύ ανοιχτά. Πιστεύει ότι η Ελλάδα έχει άδικο και η Τουρκία δίκιο. Επέλεξα λοιπόν να σχολιάσω ενδεικτικά εννέα θέσεις του.

1. «Η Τουρκία δεν είναι επιθετική. Και κακώς εμείς ξοδεύουμε και παίρνουμε τόσα οπλικά συστήματα, τα οποία έχουν ρίξει έξω και την ελληνική οικονομία. Η Τουρκία δεν είναι επιθετική. Επαναλαμβάνω, δεν είναι».

Δεν θα πάμε στο γενοκτονικό παρελθόν της Τουρκίας. Θα μείνουμε στην εποχή μας, αναφέροντας

• την επί 46 χρόνια κατοχή της βόρειας Κύπρου
• τις συστηματικές πτήσεις τουρκικών μαχητικών όχι μόνο εντός του ελληνικού εναερίου χώρου αλλά και πάνω από ελληνικά νησιά
• τον χαρακτηρισμό ελληνικών νησιών (και κατοικημένων) σαν "τουρκικά νησιά υπό ελληνική κατοχή", σε πλήρη αντίθεση με τη συνθήκη της Λωζάννης
• τον παντελώς αυθαίρετο ισχυρισμό ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ
• τις πειρατικές έρευνες και γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ
• την εισβολή και κατοχή περιοχών σε Συρία και Ιράκ
• τη στρατιωτική επέμβαση (υπέρ της αναγνωρισμένης κυβέρνησης και εναντίον του αναγνωρισμένου Κοινοβουλίου) στον εμφύλιο στη Λιβύη και την αποδεδειγμένη στενή συνεργασία με ISIS-Τζιχαντιστές

Τί είναι άραγε όλα αυτά, αν δεν είναι πράξεις ενός επιθετικού-επεκτατικού κράτους; Χρειάζεται πολύ μεγάλη δόση ιδεοληψίας για να χαρακτηρίσει κάποιος την Τουρκία "περιστέρι".

2. «Δεν ήταν πριν όμως έτσι η Τουρκία. Και φταίει και η Ελλάδα για το πώς έχει γίνει η Τουρκία, έτσι; Γιατί πάντοτε η Ελλάδα της έβαζε πόρτα, να μη μπει στην ΕΕ. Αν είχε μπει η Τουρκία στην EE επί Οζάλ, δε θα είχαμε κανένα πρόβλημα τώρα».

Το όχι στην Τουρκία  τo 1987 δεν το είπε μόνο η Ελλάδα, ήταν επίσημη απάντηση(γνωμοδότηση) της Κομισιόν. Και ναι να έλεγε η Ελλάδα, πολλοί Ευρωπαίοι ήδη από τη δεκαετία του 1970 δεν ήθελαν την Τουρκία στην ΕΕ ούτε ως "ζωγραφιστό" μέλος. Γιατί η Τουρκία συνέχισε να είναι επιθετική στην Ελλάδα και μετά το 1999, όταν η Αθήνα υποστήριξε την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας; Η Τουρκία επί Οζάλ έκανε "αποθεραπεία" από τη δικτατορία του Εβρέν (1980). Συνεπώς, από πολιτικής πλευράς, ήταν αδύνατον η ΕΕ να δεχτεί μια χώρα με τεράστια προβλήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοκρατίας. Το Ευρωκοινοβούλιο δεν θα τη δεχόταν. Δεν φταίει η Ελλάδα που η Τουρκία έχει εκλογικό όριο 10% για να εκπροσωπηθεί ένα κόμμα στο Κοινοβούλιο, που φυλακίζονται αντιφρονούντες συνάδελφοι του Ηρακλείδη κ.λπ. κ.λπ.

3. «Μετά το ’19-’22 καλά… Εκεί πέρα κάποτε είχα πει ότι ντρέπομαι να λέω ότι είμαι Έλληνας [...]. Δηλαδή το ’19-’22 οι Έλληνες κάνανε φρικτά πράγματα. Βιασμούς, κάψιμο χωριών… φρικτά πράγματα και βέβαια οι Τούρκοι αντέδρασαν με τον δικό τους τρόπο».

Το 1919-1922 οι Έλληνες πράγματι κάνανε βιαιοπραγίες, πόλεμος γαρ. Αλλά, ο καθηγητής ουσιαστικά ψεύδεται μέσω αυτής της αλήθειας. Η τουρκική βία δεν ήταν αντίδραση. Οι "επιστημονικές" γενοκτονίες Αρμενίων και Ελλήνων είχαν προηγηθεί χρονικά και ήταν μέρος του επίσημου σχεδίου φυλετικής ομογενοποίησης του πληθυσμού της Μικράς Ασίας. Τουλάχιστον οι Έλληνες είχαν έναν Στεργιάδη και έναν Πλαστήρα να τραβάνε τα "λουριά". Οι Τούρκοι; Αυτά όμως τα αποσιωπά ο κ. Ηρακλείδης για να στηρίξει το αντι-αφήγημά του.

4. «To Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος (MHP) [δηλαδή Γκρίζοι Λύκοι] είναι ακραίο εθνικιστικό κόμμα, [αλλά] βέβαια δεν είναι σαν τη Χρυσή Αυγή, είναι ένα σχετικά σοβαρό κόμμα, δεν είναι αυτή η χυδαιότητα ας πούμε, και αυτό το ναζιστικό κόμμα».

Ο ηγέτης του MHP Μπαχτσελί, που δεν είναι "χυδαίος", δικαιολόγησε το 2015 την επίθεση οπαδών του σε Κορεάτες τουρίστες με το επιχείρημα ότι ήταν "σχισματομάτηδες" και έτσι τους μπέρδεψαν με Κινέζους. Ο Τούρκος συγγραφέας Nasuh Uslu έχει χαρακτηρίσει τους Γκρίζους Λύκους (Νεολαία του MHP) μια καλά πειθαρχημένη παραστρατιωτική οργάνωση. Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός Joshua Hendrick έκανε άνετα τη σύγκριση Γκρίζων Λύκων και της ναζιστικής Schutzstaffel. Αυτό λοιπόν το "σχετικά σοβαρό κόμμα" –κατά τον κ. Ηρακλείδη– έχει σκοτώσει και βασανίσει χιλιάδες. Εξάλλου, το εν λόγω κόμμα είναι αποδεκτό και σήμερα συγκυβερνά, ενώ η Χρυσή Αυγή ήταν στο πολιτικό περιθώριο ακόμα κι όταν εκπροσωπείτο στη Βουλή. Το να συγκρίνεις Χρυσή Αυγή και MHP είναι σαν να συγκρίνεις την οχιά που ζει στην Ελλάδα και εκείνη που ζει στη Γαλλία, και οι δύο είναι δηλητηριώδεις.

5. «Το απίθανο Ισραήλ που είναι η χειρότερη συμμαχία που έχει κάνει η Ελλάδα ποτέ. Θα το ‘λεγα ένα κράτος παρία. Το Ισραήλ. Το σημερινό του Νετανιάχου. Ο οποίος είναι και λαμόγιο μεταξύ άλλων».

Ο κ. Ηρακλείδης τα βάζει με το Ισραήλ, υιοθετώντας πεζοδρομιακούς χαρακτηρισμούς για τον πρωθυπουργό του. Η πολιτική του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων είναι για μένα καταδικαστέα. Αυτό δεν σημαίνει ότι στο Ισραήλ δεν λειτουργεί η δημοκρατία, συγκριτικά με την Τουρκία. Πέφτει, μάλιστα, σε επιστημονική αντίφαση. Ενώ διδάσκει για το πως βλέπουμε αλλοτριωμένα τον ΑΛΛΟ και του αποδίδουμε αρνητική ταυτότητα (Τουρκία), ο ίδιος κάνει ακριβώς το ίδιο για το Ισραήλ. Το χαρακτηρίζει με ευκολία παρία! Για τον κ. Ηρακλείδη το Ισραήλ είναι παρίας, ενώ η Τουρκία όχι! Έτσι γίνεται ένα ξέπλυμα στον έναν που κυνηγάει Κούρδους, και δαιμονοποιείται ο άλλος που κυνηγάει Παλαιστινίους. Και βέβαια, το σημαντικότερο όλων, δεν υπάρχει συμμαχία Ισραήλ-Ελλάδας. Εκτός και αν ο διεθνολόγος δεν μπορεί να διακρίνει τη συμμαχία από τη συνεργασία.

6. «Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν έχουν τόσο καλή εικόνα για την Ελλάδα, για το πώς χειρίζεται τα θέματα, ή μέχρι πρότινος πώς τα χειριζόταν, όταν λέει ότι η μόνη διαφορά είναι η υφαλοκρηπίδα, γι’ αυτό κατά βάθος δεν μας υποστηρίζουν και τόσο πολύ».

Οι Ευρωπαίοι υποστηρίζουν ή όχι την Ελλάδα με βάση τα συμφέροντά τους κι αυτό είναι στοιχειώδες για να το παρακάμπτει ένας καθηγητής διεθνών σχέσεων. Όταν ο Βύρων Θεοδωρόπουλος εξηγούσε κάποτε στον Λουξεμβούργιο ομόλογό του την ελληνοτουρκική διένεξη, ο Λουξεμβούργιος του απάντησε: «Η ανάλυσή σας ήταν τέλεια». Άλλα, λοιπόν, ήταν τα κριτήρια των Ευρωπαίων. Η Ελλάδα φταίει που η Τουρκία από τη δεκαετία του 1970 δημιουργεί με τις διεκδικήσεις της διμερή προβλήματα;

7. «...Μα δεν έχει υποχωρήσει καθόλου η ελληνική πλευρά. Θα μπορούσε δηλαδή, εφόσον είναι πιο ισχυρή η Τουρκία, να έχει υποχωρήσει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν υποχώρησε ποτέ η Ελλάδα. Ίσα ίσα εμμένει»

Ο κ. Ηρακλείδης αποκαλύπτεται. Μας λέει ωμά ότι η Ελλάδα έπρεπε να έχει υποχωρήσει, δηλαδή να έχει παραχωρήσει κυριαρχικά της δικαιώματα, επειδή η Τουρκία είναι πιο ισχυρή! Με άλλα λόγια, κατηγορεί την Ελλάδα επειδή δεν υπέκυψε στη λογική της ζούγκλας! Άσε που στην πραγματικότητα η Αθήνα έχει κάνει σε πολλά σημεία υποχωρήσεις.

8. «Αν τους παίρναμε με το καλό τους Τούρκους, θα τους είχαμε στο τσεπάκι μας»

Τι μας λέει ο κ. Ηρακλείδης με αυτή τη φράση; Ουσιαστικά να γίνουμε δορυφόροι της Τουρκίας, να τους καλοπιάνουμε, δηλαδή να τους δίνουμε και κάτι κάθε φορά, για να έχουμε το "θηρίο" χορτάτο και ήρεμο! Πόσες ελληνικές κυβερνήσεις δεν έκαναν φιλικά ανοίγματα στην Άγκυρα (πχ Σημίτη); Τί κατάφεραν; Μόνο να της ανοίξουν την επεκτατική όρεξη.

9. Το 2007 [...] μου είχε πει ένας Τούρκος πρέσβης στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών: «κοιτάχτε, το casus belli είναι απλώς έκφραση. Σημαίνει ότι τα χαλάμε. Αλλά δε σημαίνει ότι θέλουμε να κάνουμε πόλεμο. Και ο Ερντογάν μας έχει πει ότι θα ‘θελε η Βουλή, που είναι η μεγάλη εθνοσυνέλευση, όπως το λένε οι Τούρκοι, να την αποσύρει αλλά δεν ξέρει αν έχει τα κουκιά. Αν έχει τους ψήφους».

Ο καθηγητής σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο! Επικαλείται μια ανεπίσημη συζήτηση με έναν Τούρκο πρέσβη και κάνει σημαία την κουβέντα! Όσο δε για τον Ερντογάν, ο κ. Ηρακλείδης πιάνεται παντελώς αδιάβαστος, εκτός κι αν συνειδητά διαστρέφει την πραγματικότητα. Για πολλά χρόνια το κόμμα του Ερντογάν είχε άνετη πλειοψηφία στη Βουλή κι αν ήθελε θα είχε άρει το casus belli. Όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά και το υπογραμμίζει σε κάθε ευκαιρία. Δεν είναι δυνατόν ο καθηγητής να υποβαθμίζει τόσο αφελώς την επίσημη απειλή πολέμου από ένα κράτος.

Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον καθηγητή ότι το πρόβλημα στην ελληνοτουρκική διένεξη δεν ήταν ποτέ εάν ο ελληνικός εναέριος χώρος θα είναι έξι ή δέκα μίλια, αν και από το 1931 μέχρι το 1974 η Άγκυρα δεν είχε ποτέ διαμαρτυρηθεί για την αναντιστοιχία χωρικών υδάτων και εναερίου χώρου. Η Τουρκία είναι επεκτατική-αναθεωρητική χώρα. Ο Ερντογάν έχει επανειλημμένα ζητήσει την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης.

Αντίθετα, η Ελλάδα είναι χώρα status quo. Αν ήταν επιθετική, όπως πιστεύει ο κ. Ηρακλείδης, τότε πως γίνεται να βάζει τόσο νερό στο κρασί της στις συμφωνίες με Ιταλία και Αίγυπτο για την οριοθέτηση ΑΟΖ; Τί άραγε είναι το μνημόνιο Άγκυρας-Τρίπολης, που αγνοεί Ρόδο, Κάρπαθο, Κάσο και Κρήτη και το οποίο έχει καταδικαστεί από τους πάντες στη διεθνή σκηνή;

Πολλοί θεωρούν ότι ο Ηρακλείδης είναι στη γραμμή Ροζάκη-Ντόκου. Δεν ισχύει αυτό. Ο κ. Ηρακλείδης πάει πολύ πιο πέρα και από τον ομοϊδεάτη του κ. Ιωακειμίδη. Πως είναι δυνατόν το ελληνικό κράτος να εμπιστευθεί την επίλυση συγκρούσεων με την Τουρκία σε ανθρώπους που ηδονίζονται να παίρνουν τη θέση του αντιπάλου, εάν όχι εχθρού; Αυτό δεν είναι επιστήμη dear professor, είναι ιδεοληπτικός φανατισμός που σε τυφλώνει και μάλιστα σε βαθμό που κάνει εμένα τον άλλοτε φοιτητή σου να αναρωτιέμαι από που πηγάζει...

πηγή

Σοβαρές καταγγελίες για υπαναχώρηση της κυβέρνησης από την ευεργετική συμμαχία με τη Γαλλία.

Σοβαρότατα ερωτήματα δημιουργεί η πληροφορία για την μυστηριώδη ακύρωση της στρατηγικής συμφωνίας με την Γαλλία, λίγο πριν την πρόσφατη σύνοδο κορυφής.
Η δημοσιογραφική έρευνα δείχνει μια ανεξήγητη υπαναχώρηση της κυβέρνησης από μια συμφωνία που θα έμενε στην ιστορία ως η πλέον επωφελής που έγινε ποτέ με ευρωπαϊκη χώρα.

Μία συμφωνία της οποίας η αγορά φρεγατών ήταν μόνο ένα μικρό κομμάτι. Η μεγάλη εικόνα θέλει την Ελλάδα και την Γαλλία να υπογραφούν μία συμφωνία κοινής και ενιαίας άμυνας αλλά και στρατιωτικής δράσης, βασισμένης μάλιστα για πρώτη φορά στην συνθήκη της Ευρωπαικής Ένωσης και συγκεκριμένα στο άρθρο 42, παράγραφος 7! Δηλαδή την συνθήκη κοινής ευρωπαΐκής άμυνας σε περίπτωση απειλής!

Η συμφωνία ήταν πραγματικά υποδειγματική και η Ελλάδα θα αποκτούσε αυτόματα γαλλική στρατιωτική προστασία και μόνιμη στρατιωτική παρουσία της Γαλλίας στην ελληνική επικράτεια και ειδικά στο Αιγαίο. Μιλάμε σαφώς για ελλιμενισμό γαλλικών πολεμικών πλοίων σε ελληνικά λιμάνια που θα υπεδείκνυε η Αθήνα. Πλέον τουλάχιστον μιας φρεγάτας που θα παραδίδετο άμεσα στο Ελληνικό ΠΝ, μεχρι την παράδοση των Belharra.

Υπάρχει όμως άλλο ένα εξαιρετικά σημαντικό σημείο σε αυτό το προσχέδιο της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας. Ήταν η ενεργοποίηση για πρώτη φορά του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, για την προστασία της Ελλάδας απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Είναι το άρθρο του οποίου την ενεργοποίηση για τα ελληνοτουρκικά, προσπαθεί να ακυρώσει η Τουρκία εδώ και δεκαετίες!

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της κοινής στρατιωτικής συμφωνίας – συμμαχίας, η Ελλάδα θα παρείχε στρατιωτική συνδρομή στις επιχειρήσεις της Γαλλίας στην Δυτική Αφρική. Πρόκειται για άλλο ένα εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι, πρωτόγνωρο για την έως τώρα συμμαχική δράση της Ελλάδας, που θα της έδινε οπωσδήποτε στρατηγικό πλεονέκτημα, διεθνοποιώντας την στρατιωτική της παρουσία προς όφελος λαών που μαστίζονται από την δράση ισλαμικών τρομοκρατικών ομάδων.

Αυτό το εξαιρετικό σχέδιο φαίνεται ότι ναυάγησε ανεξήγητα με ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης, λίγες ημέρες πριν από τη σύνοδο κορυφής. Ήταν μάλιστα τόσο άθλια η κυβερνητική διαχείριση, που η ελληνική πλευρά πραγματικά εξαφανίστηκε από τις διαπραγματεύσεις, ενώ ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενώ είχε συμφωνήσει να προσέλθει στη σύνοδο μέσω Παρισιού, μαζί με τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν, χάθηκε από προσώπου γης.

Με αποτέλεσμα μία χώρα που μπορούσε να αποτελέσει ευεργετικό σύμμαχο, να μετατραπεί σε εξοργισμένο εταίρο. Διότι οι Γάλλοι πραγματικά δεν μπορούν να κατανοήσουν την ανεξήγητη υπαναχώρηση της ελληνικής πλευράς, ενώ είναι πεπεισμένοι πως δεν πρόκειται για θέμα οικονομικής διαχείρισης.

Και το ερώτημα είναι πλέον, ποιος έχει τέτοια δύναμη να πιέζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και να τον οδηγεί σε τέτοια ολέθρια μονοπάτια. Ποιό αόρατο χέρι στερεί από την Ελλάδα αυτό το ατσάλινο δίκτυ προστασίας που θα έκανε την Τουρκία να αναθεωρήσει όλη την επεκτατική της πολιτική; Ο ελληνικός λαός απαιτεί απαντήσεις.

Μετατρέπεται σε βόθρο (=τζαμί) η Αγιά Σοφιά

Βαρύτατες ευθύνες του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την Αγία Σοφία

Η απόφαση του Ερντογάν να μετατρέψει την Αγιά Σοφιά σε τζαμί εμπεριέχει έναν τεράστιο συμβολισμό για την πραγματική φύση και τους στόχους των τουρκικών ελίτ, αλλά και της τουρκικής κοινωνίας. Η γείτονα χώρα, υπό την καθοδήγηση του νεοσουλτάνου, πέτυχε να συγκεράσει επιτυχώς τα δύο αντίπαλα εσωτερικά ρεύματα: το κεμαλικό εθνικιστικό των δυτικών περιφερειών με το οθωμανικό ισλαμιστικό των ανατολικών.

Η επιστροφή στο οθωμανικό παρελθόν γίνεται πλέον αποδεκτή, αφού συνοδεύεται από ταχεία επεκτατική πολιτική – τουρκικός στρατός βρίσκεται μονίμως πλέον, εκτός της Κύπρου, σε Συρία, Ιράκ και Λιβύη- με ταυτόχρονη καταστολή του κουρδικού αυτονομισμού.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων ενστερνίζεται κατά συντριπτική πλειοψηφία το δικαίωμα της κατάκτησης. Αυτό που εν τέλει δικαιολογεί και την μετατροπή του συμβόλου της ανατολικής χριστιανοσύνης σε μουσουλμανικό τέμενος. Ένα απαραίτητο βήμα πριν από το επόμενο, που είναι η κατάκτηση και νέων, πρώην οθωμανικών περιφερειών εντός της ελληνικής και κυπριακής επικράτειας.

Όσα δηλαδή προβλέπονται στα σχέδια «2023», για τα 100 χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας, και «2071», για τα 1000 χρόνια από την μάχη του Ματζικέρτ. Μην λησμονούμε ότι για να φθάσουμε στην σημερινή κορύφωση, προηγήθηκε η μετατροπή τριών ακόμη ναών αφιερωμένων στην Αγία του Θεού Σοφία σε τζαμιά: Τραπεζούντας, Νικαίας της Βιθυνίας και Αδριανουπόλεως.

Για τον λόγο αυτό, καλό είναι να μένουν στην άκρη οι τετριμμένες θεωρίες για κινήσεις απεγκλωβισμού του Ερντογάν από τη δύσκολη εσωτερική κατάσταση που αντιμετωπίζει. Γιατί αυτό είναι ένα μεγαλειώδες ψέμα, ένα βολικό αφήγημα για όσους δεν επιθυμούν να δουν ψυχρά την πραγματικότητα.

Ο τουρκικός νέο-οθωμανισμός, μέχρι αυτήν την στιγμή, είναι νικητής, και εντός και εκτός της Τουρκίας. Και η κάθε κίνηση όπως αυτή της Αγίας Σοφίας είναι επίσης μια νίκη. Οι μόνες ήττες που έχει καταγράψει είναι ο βομβαρδισμός που δέχθηκε στο Ιντλίμπ από τους Ρώσους, για να του βάλουν χαλινάρι, ο βομβαρδισμός των τουρκικών αντιαεροπορικών στην αεροπορική βάση Αλ Ουατίγια στη Λιβύη από άγνωστης προέλευσης αεροσκάφη, και η αποτροπή της μαζικής εισβολής μεταναστών στον Έβρο.

Για εμάς, όμως, η εξέλιξη με την Αγια Σοφιά μας δίνει ακόμη ένα καλό μάθημα, με την προϋπόθεση να το παραδεχθούμε. Ο Ερντογάν πήρε την απόφασή του γιατί ήταν σίγουρος ότι οι αντιδράσεις από τους κύριους παγκόσμιους παίκτες που μπορούν να τον στριμώξουν, δηλαδή τις ΗΠΑ και τη Ρωσία – η Ευρώπη δεν έχει ούτε την ισχύ ούτε τη διάθεση να το πράξει – δεν θα έκανε τίποτε περισσότερο από απλές παραινέσεις.

Κι εδώ, δυστυχώς, ευθύνη γι’ αυτό, και μάλιστα καθοριστική, έχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Η επιλογή του να μετατρέψει το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε όργανο προώθησης των αμερικανικών επιδιώξεων εναντίον της Ρωσίας, εμπλεκόμενος στα σύνθετα ουκρανικά εκκλησιαστικά ζητήματα, προσδοκώντας προφανώς την σθεναρή προστασία του αμερικανικού παράγοντα, προξένησε ανυπολόγιστο πλήγμα στην ενότητα του ορθόδοξου κόσμου.

Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες χωρίστηκαν σε τρία στρατόπεδα, οι προσκείμενες στην Κωνσταντινούπολη, αυτές προς την Μόσχα και οι ουδέτερες. Όπως τρεις είναι πλέον και οι Εκκλησίες στην Ουκρανία, το εκκλησιαστικό σχίσμα της οποίας υποτίθεται ότι θα θεράπευε ο πατριαρχικός τόμος.

Το αποτέλεσμα είναι, όμως, ότι οι κάκιστες -εκκλησιαστικές- σχέσεις της Μόσχας με την Κωνσταντινούπολη, ακύρωναν την δικαιολογητική βάση μιας αναμενόμενης σκληρής ρωσικής στάσης για την Αγία Σοφία, που θα έδινε, αναπόφευκτα, και στον Πούτιν αυξημένο κύρος μεταξύ των Ορθοδόξων.

Απέμενε, επομένως, μόνον ο αμερικανικός παράγων για να νουθετήσει τον ανεξέλεγκτο Ερντογάν. Ο τελευταίος, όμως, είχε διαβάσει άριστα τις αμερικανικές διαθέσεις. Ούτε ο Τραμπ, που είναι στενός του -και ίσως ελεγχόμενος- σύμμαχος, ούτε το δημοκρατικό κατεστημένο, που τρέμει μήπως η Άγκυρα ταυτιστεί τελειωτικά με τους μισητούς Ρώσους, δεν θα ρίσκαραν τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις για την Αγιά Σοφιά και τον Πατριάρχη.

Το πλήγμα για τον Οικουμενικό θρόνο είναι συντριπτικό. Η ιστορία θα γράψει ότι επί ποιμαντορίας του κ.κ. Βαρθολομαίου η Αγιά Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη έγινε τζαμί.

Το μάθημα, λοιπόν, για το οποίο μιλήσαμε στην αρχή, αφορά και στην πολιτική της Ελλάδας. Όλοι όσοι με μεγάλη ευκολία ζητούν την ταύτιση με έναν σύμμαχο, παραχωρώντας του γη και ύδωρ, που ως προστάτης θα μας εξασφαλίσει απέναντι στον άγριο γείτονα, ας το ξανασκεφθούν με μεγαλύτερη σύνεση.

Να το σκεφθούν επίσης και όσοι ελπίζουν ότι μια συμφωνία, ένα deal, με «ξεπούλημα» της Κύπρου ή του Καστελόριζου, με μοίρασμα στο Αιγαίο, θα φέρει την εποχή της αέναης ειρηνικής συνύπαρξης. Κάθε υποχώρηση θα είναι απλώς μια ήττα πριν από την ακόμη πιο οικτρή επόμενη.

ΥΓ. Είναι πράγματι θλιβερή η διαπίστωση για το πόσο χαμηλό είναι το επίπεδο αντίληψης της διεθνούς και εσωτερικής πραγματικότητας από την εκκλησιαστική ηγεσία.

Λίγες ημέρες πριν ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος διαβεβαίωνε με σιγουριά ότι ο Ερντογάν δεν θα τολμούσε να προχωρήσει στην μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, βασιζόμενος στις γνωστές επιφανειακές αναλύσεις που βρίθουν στις αθηναϊκές ελίτ.

Πού πήγε άραγε η συσσωρευμένη σοφία αιώνων από τις εκκλησιαστικές κεφαλές;

“Για να τελειώνουμε με τα τουρκικά παραμύθια περί αποστρατικοποίησης νησιών”- Άρθρο του Στρατηγού Κ. Ζιαζιά

Γράφει ο

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΙΑΖΙΑΣ

Στρατηγός-Επίτιμος Α/ΓΕΣ

Τα ελάχιστα που οφείλει να γνωρίζει ο κάθε πατριωτικά σκεπτόμενος Έλληνας, για την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, ώστε να αντιμετωπίζει τις ψυχολογικές επιχειρήσεις, που καθημερινά διεξάγουν οι Τούρκοι είτε με δηλώσεις αξιωματούχων της, είτε με παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας της Χώρας μας με υπερπτήσεις πάνω από Ελληνικά Νησιά του Αιγαίου, με παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου και των Εθνικών Χωρικών Υδάτων, αλλά και με συνεχείς εκδόσεις ΝΑVΤΕΧ σε ευαίσθητες περιοχές της Υφαλοκρηπίδας της Χώρας μας, είναι, όχι βέβαια αυτά που σαφώς με ιδιοτελή και απλουστευτική προσέγγιση η Τουρκία λέει, ότι «όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είναι και οφείλουν να μείνουν αποστρατιωτικοποιημένα», αλλά η αλήθεια είναι ότι το καθεστώς των νησιών δεν είναι ενιαίο, αλλά διέπεται από τρεις διαφορετικές συνθήκες, με βάση τις οποίες μπορεί να γίνει μια διαφοροποίηση των νησιών αυτών σε τουλάχιστον τρεις επιμέρους ομάδες. 

• Με την Συνθήκη της Λωζάνης (άρθρο 4 ), επιβάλλεται η πλήρης αποστρατικοποίηση των νησιών Σαμοθράκης, Λήμνου, Ίμβρου, Τενέδου, Λαγουσών και των Στενών.

Με την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζανης, που έγινε κατόπιν αιτήσεως της Τουρκίας και με την σύμφωνο γνώμη των συμβαλλομένων μερών αρα και της Ελλάδος, με την Συνθήκη του Μοντρέ του 1936, η Τουρκία πέτυχε να αλλάξει το καθεστώς των Στενών.
Το καθεστώς των νησιών στο Αιγαίο αποτελούσε τμήμα του διεθνούς συστήματος των Στενών, που είχε καθιερωθεί με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Στο προοίμιο της Σύμβασης του Μοντρέ, αναφέρεται ρητά ότι αυτή υποκαθιστά τη Συνθήκη της Λωζάνης στο μέρος που αφορά την αποστρατικοποίηση των Στενών, η οποία παύει να ισχύει εξ ολοκλήρου. 

Στο ειδικό πρωτόκολλο της Σύμβασης του Μοντρέ (1936), αναφέρεται ρητά ότι επιτρέπεται ο άμεσος επανεξοπλισμός της ζώνης των Στενών (Δαρδανέλια, Θάλασσα του Μάρμαρα, Βόσπορος), χωρίς όμως να γίνεται ονομαστική αναφορά σε κανένα νησί, ελληνικό ή τουρκικό.

Η Τουρκία, προχώρησε άμεσα στην οχύρωση της Ίμβρου και της Τενέδου και χαρακτήρισε τα δύο αυτά νησιά επιτηρούμενες ζώνες. Η Συνθήκη της Λωζάνης για αυτά τα νησια προέβλεπε τα εξής:

«Η διατήρησις της τάξεως (ενν. σε Ίμβρο και Τένεδο), θα εξασφαλίζεται εν αυταίς δι’ αστυνομίας στρατολογουμένης μεταξύ, του ιθαγενούς πληθυσμού, τη φροντίδι της ως άνω προβλεπομένης τοπικής διοικήσεως υπό τους διαταγάς της οποίας θα διατέλει».

Η προβλεπόμενη τοπική διοίκηση, έπρεπε να αποτελείται από «τοπικά στοιχεία», κατά τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Τον Οκτώβριο του 1912, η Ίμβρος είχε 8.506 κατοίκους, όλους Χριστιανούς, ενώ η Τένεδος 5.172,  3.752 Έλληνες, 1.403 Τούρκους, 10 Αρμένιους και 7 Εβραίους.

Οι Τούρκοι φρόντισαν αμέσως μετά την παραχώρηση των δύο νησιών να παραβιάσουν τη Συνθήκη της Λωζάνης και συνέχισαν τα εγκλήματα μέχρι τη δεκαετία του ’70, χωρίς ποτέ να λογοδοτήσουν στη διεθνή κοινή γνώμη γι’ αυτά.

Μεγάλη ευθύνη έχει βέβαια και η χώρα μας, η αντίδραση της οποίας ήταν πάντα από ανύπαρκτη έως υποτονική.

Η Ελλάδα φυσικά αντιτείνει πως αφού η Συνθήκη έπαψε να εχει ισχύ για την Τουρκία, δεν παράγει έννομα αποτελεσματα για την Ελλάδα. Με αυτήν, καταργήθηκε η υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης των Στενών και η Διεθνής Επιτροπή των Στενών, τα καθήκοντα της οποίας ανέλαβε εξ ολοκλήρου η Τουρκία. Με δεδομένο ότι η τελευταία είχε ήδη εξοπλίσει τα ηπειρωτικά εδάφη της ζώνης των Στενών, με το πέρας της διάσκεψης έσπευσε να οχυρώσει και τα νησιά της ζώνης αυτής (δηλαδή τα νησιά της Προποντίδας, την Ίμβρο και την Τένεδο), ενώ η Ελλάδα οχύρωσε αντίστοιχα την Λήμνο και την Σαμοθράκη. Μάλιστα, κατά την διάρκεια της συνεδρίασης της τουρκικής εθνοσυνέλευσης που επικύρωσε την Σύμβαση του Μοντρέ στις 31 Ιουλίου 1936, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Τεβφίκ Ρουστού Αράς (Tevfik Rustu Aras), ανέφερε ότι «Με την Σύμβαση του Μοντρέ αναθεωρείται και ο όρος της Σύμβασης της Λωζάννης του 1923 που προέβλεπε καθεστώς αποστρατικοποίησης για τα νησιά Λήμνο και Σαμοθράκη, τα οποία ανήκουν στην γείτονα και φίλη Ελλάδα, γεγονός που μας δίνει ιδιαίτερη ικανοποίηση».

Η χώρα μας υποστηριζει και αυτό είναι το διεθνές ορθόν, ότι αποτελεί νομική αυθαιρεσία η ερμηνεία ότι οι υποχρεώσεις για αποστρατιωτικοποίηση παρέμειναν για τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, ενώ καταργήθηκαν για την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες Νήσους.
Καμία από αυτές τις νήσους, δεν αναφέρεται ρητά, ονομαστικά στα κείμενα της Σύμβασης του Μοντρέ.

• Με την Συνθήκη της Λωζανης (άρθρο 13 ), είχε επιβληθεί καθεστώς μερικής αποστρατικοποίησης των νησιών Λέσβου, Χίου, Σάμου και Ικαρίας. Απαγορεύτηκε να υπάρχουν σε αυτά ναυτικές εγκαταστάσεις ή οχυρωματικά έργα. Οι στρατιωτικές δυνάμεις περιορίστηκαν σε όσους καλούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία.
  Τέλος, οι αστυνομικές δυνάμεις των νησιών θα πρέπει να είναι ανάλογες σε αριθμό με αυτές που υπάρχουν και στις άλλες περιοχές της χώρας. Η χώρα μας αποδέχεται τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη μερική αποστρατιωτικοποίηση της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου και της Ικαρίας. Παραδέχεται όμως ότι από το 1974 άρχισε να εξοπλίζει με ταχείς ρυθμούς τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου,  επικαλούμενη το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, ως αντίβαρο στην « Τουρκική Στρατιά του Αιγαίου».

• Τα ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα με την Συνθήκη των Παρισιων του 1947. Με το άρθρο 14 της Συνθήκης επιβαλλόταν στην Ελλάδα υποχρέωση αποστρατικοποιησης, επιτρέποντας μόνο περιορισμένο αριθμό προσωπικού  εσωτερικής ασφαλείας, με τον ανάλογο οπλισμό του. Η Τουρκία ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα παραβιάζει τη Συνθήκη των Παρισίων, όμως υπάρχουν δύο σημαντικοί παράμετροι, που πρέπει να ληφθούν υπόψιν.

           – Αρχικά η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στην εν λόγω Συνθήκη, η οποία αποτελεί «res inter alios acta» για αυτήν, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλον. Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιεννης για το Δίκαιο των Συνθηκών,
«μια Συνθήκη δεν δημιουργει υποχρεώσεις η δικαιώματα για τρίτες χώρες» .

            – Πρέπει άλλωστε να έχουμε υπόψη ότι η αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων δεν προβλέφθηκε κατόπιν αιτήματος ή πίεσης της Τουρκίας -η οποία όπως αναφέραμε δεν συμμετείχε στην Διάσκεψη Ειρήνης, αλλά της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία επεδίωκε στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής στρατηγικής της τον περιορισμό των δυτικών στρατιωτικών δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο, ώστε να περιορίσει την απειλή που θα μπορούσαν να αποτελέσουν για τις δικές της δυνάμεις στην περιοχή. Το καθεστώς αποστρατικοποίησης στα ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ  απηχεί τις πολιτικές σκοπιμότητες της Μόσχας εκείνη την χρονική περίοδο . Ωστόσο με τη δημιουργία του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβιας στην πράξη έπαψε να ισχύει ως ασύμβατο με τη συμμετοχή χωρών σε στρατιωτικούς συνασπισμούς .

Οι σημαντικότεροι  λόγοι ομως  που επέβαλλαν στην Χώρα μας την στρατιωτικοποίηση  των  νήσων  του Ανατολικού Αιγαίου ειναι :

• Η επιθετική πολιτική της Τουρκίας, που εκδηλώθηκε κυρίως μετά την εισβολή στην Κύπρο.
• Η ίδρυση και οργάνωση από την Τουρκία, αμέσως μετά την πρώτη επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο (20/7/1975), της Στρατιά του Αιγαίου (4η Στρατιά)(Ege Ordusu), με έδρα την Σμύρνη, απέναντι από τα Ελληνικά νησιά, που βρίσκεται εκτός των νατοϊκών σχεδιασμών, η οποία διαθέτει μεγάλο αριθμό αποβατικών σκαφών και ειδικεύεται κυρίως στις αμφίβιες επιχειρήσεις, οι οποίες βέβαια δεν θα χρησιμοποιηθούν εναντίον των Κούρδων …..
• Η διατηρηση της απειλής του casus belli σε περίπτωση άσκησης του δικαιώματος της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια.
• Η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Χώρας μας στο Αιγαίο από το 1974 και μετά. 
• Το ειδικό επιχειρησιακό περιβάλλον του Ανατολικού Αιγαίου (εγγύτητα νήσων στα Μικρασιάτικα παραλία, μεγάλη απόσταση από τον ηπειρωτικό κορμό της Χώρας, καιρικές συνθήκες, απαίτηση διεξαγωγής ειδικών επιχειρήσεων) και η εξέλιξη της απειλής, η οποία περιλαμβάνει τα επιχειρησιακά πλεονεκτήματα όπως η πρωτοβουλία δράσεων και  ο αιφνιδιασμός.

     -Γενικα η Χώρα μας υποχρεώθηκε να προβεί στις αναγκαίες αμυντικές προπαρασκευές στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου που θα της επιτρέψουν, αν χρειαστεί να ασκήσει το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, όπως αυτό προβλέπεται στο άρθρο 51 του Χάρτη του Ο.Η.Ε.

«Καμία διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα εμποδίζει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα μέλος των Ηνωμένων Εθνών δέχεται ένοπλη επίθεση, ως τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια…».

Το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας έχει χαρακτήρα jus cogens (αναγκαστικού δικαίου) και συνεπώς έχει υπέρτερη ισχύ σε σχέση με τυχόν συμβατικές υποχρεώσεις, δηλαδή διαθέτει αυξημένη νομική ισχύ και υπερισχύει όλων των άλλων διεθνών κανόνων, σύμφωνα με τα άρθρα 53 και 64 της Συμβάσεως της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών.
Άλλωστε το άρθρο 103 τον Χάρτη του Ο.Η.Ε. παραμερίζει κάθε αντίθετη συμβατική δέσμευση, όπως είναι σχετικά άρθρα της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων.
Το πολύ ισχυρό δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, δεν μπορεί να κατασταλεί από τους έωλους τουρκικούς ισχυρισμούς ότι τα νησιά μας έχουν στρατιωτικοποιηθεί για επιθετικούς σκοπούς, κάτι που προκαλεί θυμηδία….
Η νομική αφύπνιση της Τουρκίας 97 χρόνια μετά την Συνθηκη της Λωζανης και 72 χρόνια μετά την Συνθήκη των Παρισίων, ειναι ανιστόρητη και νομικώς αβάσιμη. 

Η Άγκυρα φαίνεται, στην περίπτωση της (απο)στρατιωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, να επιδιώκει την δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» μεταξύ της επικράτειας της και της ηπειρωτικής Ελλάδας, η οποία θα επέτρεπε στην Τουρκία να εξυπηρετεί αποτελεσματικά τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα της στην περιοχή σε καιρό ειρήνης, ενώ παράλληλα θα περιόριζε σημαντικά την ικανότητα της Ελλάδας να αμυνθεί  σε περίπτωση εχθρικής ενέργειας .

Η Χώρα μας οφείλει να ενδυναμώσει την άμυνα της ευαίσθητης περιοχής του Αιγαίου και ο λαός μας πρέπει να ειναι ενημερωμένος για τα εθνικά μας θεματα.
Η ΣΤΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΗΤΑΝ ΣΟΦΗ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΩΝ ΗΜΩΝ, ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΕΒΛΕΠΑΝ, ΕΚΤΙΜΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΟΥΣΑΝ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ .

Καλό ταξίδι παλίκαρε ...

   

Θρήνος στην Πολεμική Αεροπορία – Νεκρός σε τροχαίο πιλότος μέλος της Ομάδας ΖΕΥΣ 19 Ιουνίου 2020  slide, Ελλάδα

Ανείπωτος είναι ο πόνος και η θλίψη για τον 33χρονο Ηρακλειώτη πιλότο της Πολεμικής Αεροπορίας, που έχασε τη ζωή του σε τροχαίο στη Λεωφόρο Σούδας στα Χανιά, το βράδυ της Πέμπτης.

Πρόκειται για τον άτυχο Υποσμηναγό και μέλος της ομάδας ΖΕΥΣ, Μανώλη Γαρεφαλάκη ο θάνατος του οποίου έχει βυθίσει στο πένθος όχι μόνο την οικογένεια του αλλά και την Πολεμική Αεροπορία στην οποία υπηρετούσε από το 2012.

O άτυχος 33χρονος σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, έχασε τον έλεγχο της μηχανής που οδηγούσε, βγήκε εκτός πορείας με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του.

Ο άτυχος υποσμηναγός είχε γεννηθεί το 1987 στο Ηράκλειο και καταγόταν από το Καστέλι. Το 2006 είχε εισαχθεί στη Σχολή Ικάρων και είχε αποφοιτήσει τον Ιούλιο του 2010. Το 2012, είχε τοποθετηθεί στην 116 ΠΜ/336 Μοίρα σε αεροσκάφη Α-7Ε Corsair ΙΙ και στη συνέχεια το 2014 στην 115ΠΜ/ΣΜΕΤ σε αεροσκάφη F-16 Block52+.

Από το 2015 υπηρετούσε στην 343 Μοίρα. Είχε στο ενεργητικό του περισσότερες από 700 ώρες πτήσης, εκ των οποίων οι 500 ήταν σε αεροσκάφη F-16. Ο αδικοχαμένος πιλότος υπήρξε Αφηγητής της Ομάδας Αεροπορικών Επιδείξεων Μεμονωμένου Αεροσκάφους F-16 «ΖΕΥΣ».

πηγή

Μαθηματική απόδειξη του εγκληματικού χαρακτήρα του …δήθεν χρέους.

Από σχόλιο του Pit180969

Το δημόσιο χρέος της χώρας από το 1993 μέχρι το 2008 ήταν γύρω στο 100 με 109% του ΑΕΠ μας. Έτσι λοιπόν και στα τέλη του 2008 το χρέος μας ήταν στο 109% του ελληνικού ΑΕΠ.

Παρεμπιπτόντως, μόνο έτσι πρέπει να μετράμε το χρέος. Ως ποσοστό επί του ΑΕΠ μας.
Η κυβέρνηση Καραμανλή το 2008 ψήφισε για να δώσει το 2009 ολόκληρα 28 δις ως κρατικές εγγυήσεις στις τράπεζες (τα 23 δις με το ΦΕΚ 250 στις 9 Δεκεμβρίου 2008).
Για αυτό και το δημόσιο χρέος στα τέλη του 2009 πήγε στο 127% του ΑΕΠ.
Έτσι δημιουργήθηκε και το μεγαλύτερο μέρος του ελλείμματος των 36 δις στον ψηφισμένο από την προηγούμενη αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ, του Καραμανλή…

Φημολογείται ότι οι τράπεζες το μεγαλύτερο μέρος των 28 δις που πήραν από τον Καραμανλή, αργότερα το επέστρεψαν. Αυτά τα χρήματα δεν τα “χρειάστηκαν” επειδή δεν ήξεραν τι πως και γιατί ο Καραμανλής παραιτήθηκε, ενώ οι ίδιες αυτές τράπεζες δεν επέστρεψαν ποτέ τίποτε άλλο, παρά τα πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια Ευρώ που “χρειάστηκαν” στη συνέχεια.
Επί ΓΑΠ συνεχίστηκε το κόλπο μέχρι και τον Σαμαρά. Ανακεφαλαιοποιήσαμε με 230 δις τις τράπεζες.
Το δημόσιο χρέος πήγε έτσι στα τέλη του 2010 στο 146% και στα τέλη του 2011 στο 180% του ΑΕΠ.
Το 2012 κάναμε με τον Παπαδήμο το εγκληματικό PSI όπου όλα μας τα δημόσια ταμεία έδωσαν 58 δις για αυτό το χρέος (χώρια από αυτά που “έδωσαν” οι ιδιώτες).
Για αυτό και με το PSI το χρέος μας πήγε από το 180% στα τέλη του 2011, στο 160% του ΑΕΠ μας στα τέλη του 2012. Ενώ την επόμενη χρονιά, ξανά με τα δεκάδες δις για τις δήθεν απαιτούμενες …ανακεφαλαιοποιήσεις, αυτό ανέβηκε ξανά στο 180%.
Ενώ τώρα, λόγω της …πανδημίας των ούτε 200 νεκρών (ενώ από τον ιό της κοινής γρίπης έχουμε κάθε χρόνο πολύ περισσότερους), θα ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ μας.

Και για όσους δεν ξέρουν, χρησιμοποίησα τον όρο …δήθεν χρέος αφού τέτοιο χρέος που προέκυψε από «ανακεφαλαιοποιήσεις» που …χρειάστηκαν να κάνουν οι τράπεζες διαγράφεται από τα Διεθνή Δικαστήρια. Ας μάθουν όλοι ότι και στην Ισλανδία ξεκίνησαν να κάνουν ακριβώς το ίδιο κόλπο, παρόλο που η Ισλανδία δεν είναι καν στην ΕΕ και φυσικά δεν έχει Ευρώ.

Θα αποδείξω τώρα ότι το χρέος μας είναι …δήθεν χρέος, αφού 230 δις «χρειάστηκαν» οι ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ, σε ούτε δυόμιση χρόνια.
Οικονομολόγε Φ.Κ., πιστεύεις εσύ ότι οι ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ, …χρειάστηκαν σε 28 μήνες, περισσότερο χρήμα από ότι το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας, για …ανακεφαλαιοποίηση;
Από το 2010 με τον Παπανδρέου έως και το 2012 με τον Παπαδήμο και με τον Σαμαρά, «δώσαμε» αυτά τα 230 δις:
ΦΕΚ 65, 6 Μαΐου 2010 – 15 δις
ΦΕΚ 148, 3 Σεπτεμβρίου 2010 – 25 δις
ΦΕΚ 113, 18 Μαΐου 2011 – 30 δις
ΦΕΚ 203, 14 Σεπτεμβρίου 2011 – 30 δις
ΦΕΚ 256, 9 Δεκεμβρίου 2011 – 60 δις
ΦΕΚ 52, 12 Μαρτίου 2012 – 30 δις
ΦΕΚ 180, 20 Σεπτεμβρίου 2012 – 40 δις
Εξάλλου, όλοι ξέρουν ότι με τα μνημόνια μας έδωσαν οι «σύμμαχοι» σε λίγα μόλις χρόνια γύρω στα 250 δις.
Πού πήγαν λοιπόν αυτά τα χρήματα, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός μας …έβγαινε δεν έβγαινε;
Για …ανακεφαλαιοποιήσεις; Μάθετε ότι τώρα τελευταία τις ισπανικές τράπεζες τις ανακεφαλαιοποιεί η ΕΚΤ.

Δεν είμαι οικονομολόγος όπως είπα, αλλά εκτός από τα ΦΕΚ που έγραψα, το χρήμα που δήθεν χρειάστηκαν οι τράπεζες φαίνεται και με την καμπύλη του δημοσίου χρέους μας, από τα επίσημα στοιχεία του ΔΝΤ:
https://www.indexmundi.com/greece/public_debt.html

Και για όσους δεν ξέρουν, ας μάθουν ότι και στην Ισλανδία ξεκίνησαν να κάνουν ακριβώς το ίδιο κόλπο, παρόλο που η Ισλανδία δεν είναι καν στην ΕΕ και φυσικά δεν έχει Ευρώ.
Χρωστούσε η χώρα πολλά δισεκατομμύρια για τις “ανακεφαλαιοποιήσεις” των τραπεζών της. Αναλογικά με τον πληθυσμό της χρωστούσε περισσότερα ακόμα και από ότι το δικό μας “χρέος”.
Και οι ιδιωτικές της τράπεζες ήθελαν και άλλα. “Χρειάζονταν” να κάνουν και άλλη ανακεφαλαιοποίηση.

Παρόλο λοιπόν που το δέχτηκαν όλοι οι πολιτικοί της και το ψήφισαν όλα της τα κόμματα στη βουλή, αρνήθηκε ο πρόεδρος της Ισλανδίας να δώσουν και άλλα χρήματα, αρνήθηκε να δανειστεί η Ισλανδία και άλλα χρήματα για τις τράπεζές της.
Ο πρόεδρος της Ισλανδίας (κύριος Γκρίμσον) έκανε το μόνο που μπορούσε να κάνει (βάσει Ισλανδικού Συντάγματος). Αρνήθηκε να υπογράψει για να πάρουν επιπλέον δάνεια και να ανακεφαλαιοποιήσουν ξανά τις τράπεζές τους και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα.

Το ίδιο που θα μπορούσε λοιπόν να κάνει και ο δικός μας ΠτΔ. Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι δήθεν …είναι υποχρεωμένος να υπογράφει ότι αποφασίζει η Βουλή. Ειδάλλως, θα του κάνουν τι ακριβώς;

Στο δημοψήφισμα αυτό, το 93% του λαού της Ισλανδίας αρνήθηκε να ξεχρεώσει τις τράπεζες εις βάρος του, αρνήθηκαν να πληρώσουν οι ίδιοι οι πολίτες τα χρέη των τραπεζών.
Το 93% των Ισλανδών. Αυτό σε ποιο ΜΜΕ μας το άκουσε κανείς;
Οι τράπεζες χρεοκόπησαν και οι τραπεζίτες κλείστηκαν στη φυλακή για τα χρέη αυτά. Στα ευρωπαϊκά δικαστήρια που έγιναν πρόσφατα και την πήγαν Αγγλία και Ολλανδία για τα χρέη της, δικαιώθηκε οριστικά η Ισλανδία και τώρα δε χρωστάει σε κανέναν.

Που σημαίνει ότι ακόμα και αν εμείς ως Ελλάδα χρειαζόμασταν πράγματι τόσο χρήμα για τις τράπεζές μας (αποκλείεται αλλά …λέμε) και εάν ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε από μόνοι μας τις “χρηματοδοτήσεις” των ιδιωτικών μας τραπεζών (και όχι η ΕΚΤ όπως σίγουρα ισχύει αλλά λέμε …εάν) θα μπορούσαμε να διαγράψουμε το χρέος αυτό, με παράδειγμα την Ισλανδία. Τα δικαστήρια θα μας δικαίωναν και όσοι μας έδωσαν χρήματα μπορούν να ξεχάσουν τα χρήματα αυτά εφόσον πήγαν για τις χρηματοδοτήσεις των τραπεζών. Ή θα πρέπει να τους τα δώσει η ΕΚΤ, καθώς και αποζημίωση σε εμάς για αυτά που μας προξένησε.

Η ΕΚΤ, που εκδίδει το Ευρώ κατά το δοκούν, χωρίς αντίκρισμα σε χρυσό όπως είχε το χρήμα κάποτε.
Αφού φημολογείται ότι η ΕΚΤ πληρώνει τα πρόστιμα στην Αμερική για τις Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες.
Φημολογείται επίσης, ότι λόγω της γεωγραφικής της θέσης έχει και η Ισλανδία τεράστιο ορυκτό πλούτο στην τεράστια ΑΟΖ της.

Άρα λοιπόν, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αιτία του Ελληνικού προβλήματος αποτελούν οι …υδρογονάνθρακες.
Εμάς όμως μας έπεισαν ότι το δήθεν χρέος μας δημιουργήθηκε επειδή πληρώναμε μισθούς και συντάξεις ή επειδή είχαμε πάρα πολλούς δημοσίους υπαλλήλους.

Τα παραπάνω τα έγραψα για να συνδέσω την περίπτωση μας με την περίπτωση της Ισλανδίας.
Όσοι …έγκριτοι δημοσιοκάφροι μας αναφέρονται στη σύγκριση Ελλάδας και Ισλανδίας, μας λένε όμως ότι η Ισλανδία είναι διαφορετική περίπτωση αφού εκεί το χρέος ήταν τραπεζικό ενώ σε εμάς είναι κρατικό.
Ας σκεφτούμε λοιπόν:
Έχει σημασία ποιο είναι το νόμισμά μας; αναφέρομαι σε διαγραφή του χρέους από Διεθνή Δικαστήρια, όποιο και αν είναι το νόμισμά μας.
Εξάλλου, πριν κάποιοι προδότες (οι πράξεις τους υπόκεινται στην εσχάτη προδοσία) μετατρέψουν το χρέος μας σε κρατικό, δηλαδή προς τα κράτη της ΕΕ, μήπως χρωστούσαμε σε τράπεζες;

Και τέλος, αφού δεν εκδίδουμε μόνοι μας το χρήμα, μήπως δε θα έπρεπε να κάνουμε μόνοι μας την οποιαδήποτε ανακεφαλαιοποίηση του ιδιωτικού τραπεζικού μας συστήματος που διαχειρίζεται Ευρώ; Χρειάστηκαν αυτές οι τράπεζες, περισσότερο χρήμα από ότι οι καταθέσεις μας; Χρειάστηκαν σε ούτε δυόμιση χρόνια περισσότερο χρήμα από ότι είναι το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας, για …ανακεφαλαιοποίηση;

Επιτέλους ... υπογράφτηκε συμφωνία ΑΟΖ με την Ιταλία ... έπεται συνέχεια με Αλβανία και Αίγυπτο

'Έπεσαν'' οι υπογραφές μεταξύ Ελλάδας-Ιταλίας για την ΑΟΖ

Σε ιστορικής σημασίας συμφωνία προχώρησαν Ελλάδα και Ιταλία, για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δύο χώρων, μια συμφωνία που έρχεται στον απόηχο της τουρκικής προκλητικότητας.

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας προχώρησε στην υπογραφή της συμφωνίας οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών με τον Ιταλό ομόλογό του Λουίτζι Ντι Μάιο στο υπουργείο Εξωτερικών. 

Το απόλυτο ''θρίλερ'' 

Διαστάσεις θρίλερ έλαβε η προσπάθεια οριστικοποίησης των λεπτομερειών της διακρατικής συμφωνίας της Ελλάδας με την Ιταλία για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης ανάμεσα στις δύο χώρες.

Οι λεπτομέρειες οριστικοποιήθηκαν τελικά περίπου στις 23:00 το βράδυ της Δευτέρας 8 Ιουνίου, όμως στην ελληνική διπλωματία κινούνται με πολύ μεγάλη προσοχή και αποφεύγουν να κοινοποιήσουν το περιεχόμενο της συμφωνίας προτού ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας και ο Ιταλός ομόλογός του Λουίτζι ντι Μάιο οριστικοποιήσουν το περιεχόμενό της με τις υπογραφές τους. 

Η συνάντηση των δύο υπουργών ξεκίνησε στις 12 το μεσημέρι της Δευτέρας στην Αθήνα και οι κοινές δηλώσεις έχουν προγραμματιστεί για τις 13:20. Η υπογραφή της επίσημης Συμφωνίας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας αναμένεται να γίνει πριν τις κοινές δηλώσεις των κυρίων Δένδια και ντι Μάιο.

«Η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο είναι στις βασικές προτεραιότητες της κυβέρνησης Μητσοτάκη», είχε πει πριν λίγο καιρό ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας σε συνέντευξή του στο STAR. «Η χώρα έχει καθυστερήσει να ρυθμίσει αυτά τα θέματα. Νομίζω ότι είναι ο καιρός τώρα να βρούμε λύσεις με τις όμορες χώρες μας, ιδίως με τις όμορες φιλικές χώρες μας», τόνισε ο κ. Δένδιας. Πολλοί τότε είχαν θεωρήσει ότι επρόκειτο για μια γενικόλογη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών, όμως η πραγματικότητα απέδειξε ότι η ελληνική πλευρά εννοούσε όσα έλεγε και κινούνταν με ταχύτητα προκειμένου να οριστικοποιηθεί η συμφωνία Αθήνας-Ρώμης.

Η βασική από τις πάρα πολλές λεπτομέρειες που δεν επέτρεπε τη μετατροπή της ελληνοϊταλικής συμφωνίας του 1977 για οριοθέτηση της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας σε συμφωνία για προσδιορισμό της ΑΟΖ των δύο χωρών στο Ιόνιο πέλαγος ήταν οι μεγάλες κόκκινες γαρίδες! Τα οστρακόδερμα που πωλούνται πανάκριβα στις ιχθυαγορές, με τιμή που μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα 40 ευρώ το κιλό είναι ο βασικός στόχος των ιταλικών αλιευτικών που μέχρι σήμερα κινούνται ανεξέλεγκτα στο Ιόνιο πέλαγος.

Βάσει της συμφωνίας οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών η Ιταλία αποδέχεται και αναγνωρίζει την ελληνική κυριαρχία στο ελληνικό τμήμα της ΑΟΖ όπου και επιβάλλονται συγκεκριμένοι όροι για την κίνηση και δραστηριοποίηση των ιταλικών αλιευτικών. Για παράδειγμα, τίθεται συγκεκριμένη οροφή στον αριθμό των αλιευτικών μέσων από την Ιταλία που μπορούν να ψαρεύουν εντός της οριοθετημένης ΑΟΖ, ενώ μέχρι σήμερα ούτε περιορισμός στον αριθμό των αλιευτικών προβλεπόταν ούτε και όρια στις περιοχές όπου εντόπιζαν τα αλιεύματά τους οι Ιταλοί.

Τις τελευταίες εβδομάδες, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών, πρέσβης Θεμιστοκλής Δεμίρης, συνομιλούσε πολύ συχνά μέσω τηλεδιάσκεψης με την ομόλογό του στο ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών Ελιζαμπέτα Μπελόνι. Πολλοί διπλωμάτες θεωρούν ότι η κυρία Μπελόνι είναι ίσως το πρόσωπο με τη μεγαλύτερη επιρροή στο ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών. Πέραν της ιταλικής γλώσσας την οποία ομιλούν, εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι οι κύριοι Δένδιας και Δεμίρης μίλησαν και στη... γλώσσα των Ιταλών ψαράδων και έπεισαν τη γενική γραμματέα του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών και τον Λουίτζι ντι Μάιο για τα αμοιβαία οφέλη από την οριστικοποίηση της συμφωνίας για ΑΟΖ.

Δείτε βίντεο:

Στην υπογραφή συμφωνίας για οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) ανάμεσα σε Ελλάδα και Ιταλία προχωρούν Αθήνα και Ρώμη, μετά τη συνάντηση ανάμεσα στους υπουργούς Εξωτερικών Νίκο Δένδια και Λουίτζι ντι Μάιο σε περίπου δύο ώρες.

Αυτό επιβεβαιώνει και η ενημέρωση από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών το οποίο αναφέρει πως  «των δηλώσεων των Υπουργών Εξωτερικών Νίκου Δένδια και Luigi Di Maio, θα προηγηθεί η υπογραφή της Συμφωνίας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, περί ώρα 13:20».

Πρακτικά, πρόκειται για καθ’ ύψος (από τον βυθό προς την επιφάνεια) επέκταση της συμφωνίας του 1977 για την υφαλοκρηπίδα και ανοίγει τον δρόμο για την απεμπλοκή των προβλημάτων που είχαν προκύψει από την πλευρά της Αλβανίας για οριοθέτηση και με την συγκεκριμένη βαλκανική χώρα. 

Πρόκειται για μία διπλωματική αντεπίθεση απέναντι στο μπαράζ των τουρκικών προκλήσεων

Η ελληνική διπλωματία επιθυμεί να μπουν πλέον σε τροχιά υλοποίησης και να καταλήξουν σε συγκεκριμένες συμφωνίες. Παράλληλα η Αθήνα προχωρά και σε συγκεκριμένες κινήσεις απέναντι στην Τουρκία στον ΟΗΕ, ενώ σχεδιάζει παρέμβαση και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Το ζήτημα της εξέλιξης των διαπραγματεύσεων τέθηκε και σε τηλεφωνική συνομιλία που είχαν Δένδιας – Ντι Μάιο πριν από λίγες ημέρες,  ένα τηλεφώνημα που είχε στόχο να εξομαλύνει και τη δυσαρέσκεια και τις αντιδράσεις που προκάλεσε στην Ιταλία η δημοσιοποίηση της λίστας των 29 χωρών από τις οποίες η Ελλάδα θα δέχεται επισήμως αεροπορικές πτήσεις από τον Ιούλιο, και δεν την περιελάμβανε, προκαλώντας αντιδράσεις, υπονομεύοντας εμμέσως και τις συνομιλίες για τον καθορισμό ΑΟΖ.

πηγή