Πατήστε πάνω σε μια από τις εικόνες παρακάτω και θα μεταφερθείτε στο κανάλι μας στο youtube
>
«Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται»


Φίλοι αναγνώστες .Βρίσκεστε σ΄αυτό το ιστολόγιο με δική σας ευθύνη . Ενδεχομένως κάτι που θα διαβάσετε εδώ μπορεί να το θεωρήσετε ύβρη ή να σας θίξει ή να σας προσβάλλει . Θα πρέπει να γνωρίσετε πως δεν έχουμε καμία τέτοια πρόθεση . Έχοντας λοιπόν αυτό υπ΄όψιν οι επιλογές σας είναι δύο : α) ή να φύγετε απ΄το ιστολόγιο αυτό , διακόπτοντας την ανάγνωσή του ,ώστε να αποφύγετε πιθανή προσβολή των ηθικών , θρησκευτικών ή άλλων αξιών σας , ή β) να παραμείνετε αποδεχόμενοι πως ότι και να διαβάσετε δεν θα σας προσβάλλει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο . Εμείς απ΄την μεριά μας θα προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε και να προβάλουμε τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες , έχοντας πάντα ως γνώμονα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αλήθεια . Αν παρ΄όλα αυτά υπάρξει κάποιο πρόβλημα , επικοινωνήστε μαζί μας στο γνωστό e-mail . Καλή συνέχεια .

star

Οι κόκκινοι Εβραίοι και η εξάπλωση της κόκκινης πανούκλας

Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2016 | 0 αναγνώστες άφησαν σχόλιο

ΟΙ ΡΟΘΤΣΙΛΝΤ


1743, Φρανκφούρτη, Γερμανία. Πενήντα (50) χρόνια μετά την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας (1694). Ο εβραίος χρυσοχόος Άμσελ Μωυσής Μπάουερ (Amschel Moses Bauer), ανοίγει ένα ανταλλακτήριο χρημάτων μαζί μ'ένα λογιστικό γραφείο και τοποθετεί σαν σήμα της επιχείρησης, ακριβώς πάνω από την είσοδο των γραφείων, έναν ρωμαϊκό αετό πάνω σε μια κόκκινη ασπίδα. Η επιχείρηση του, έγινε ευρύτερα γνωστή, ως η εταιρία της κόκκινης ασπίδας (στα γερμανικά ROTHSCHILD, ROTH=ΚΟΚΚΙΝΗ καιSCHILD=ΑΣΠΙΔΑ). Όταν ο γιός του, Μάγιερ Άμσελ Μπάουερ (Mayer Amschel Bauer) κληρονόμησε την επιχείρηση, αποφάσισε να αλλάξει το οικογενειακό επίθετο, από Μπάουερ (Bauer) σε Ρόθτσιλντ (Rothschild)Πολύ σύντομα, "ανακάλυψε" ότι το να δανείζει χρήματα σε κυβερνήσεις και βασιλείς ήταν πολύ πιο επικερδές, από το να δανείζει σε επιχειρηματίες και στον απλό κόσμο. Γιατί, όχι μόνο ήταν σαφώς μεγαλύτερο το ποσό του δανείου, αλλά εγγυοδοτούνταν και εξασφαλιζόταν από την είσπραξη των φόρων.





Ο Μάγιερ Άμσελ Ρόθτσιλντ απέκτησε πέντε(5) γιούς, τους οποίους εκπαίδευσε με ιδιαίτερη κατάρτηση, στις "τεχνικές" της δημιουργίας χρήματος και της επιδέξιας διαχειρισής του.'Επειτα, εφοδιάζοντας τον καθένα τους, μ'ένα αρχικό κεφάλαιο, τους έστειλε στις τότε  κυριότερες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, για ν'ανοίξουν υποκαταστήματα της οικογενειακής τραπεζικής επιχείρησης. Ο πρώτος γιός του, ο Άμσελ(Amschel), έμεινε στηνΦρανκφούρτη για την διαχείρηση της μητρικής τράπεζας(σημερινή Ε.Κ.Τ. - Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Ο δεύτερος γιός, οΣολομών (Salomon) στάλθηκε στην Βιέννη. Ο τρίτος γιός, ο Νάθαν (Nathan)που ήταν και ο πιο "έξυπνος", στάλθηκε το 1798 στο Λονδίνο, στην ηλικία των είκοσι ενός(21) ετών. Περίπου εκατό(100) χρόνια μετά την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας. Ο τέταρτος γιός, ο Κάρολος (Karl) στάλθηκε στην Νάπολη και ο πέμπτος γιός, ο Ιακώβ (Jakob) στάλθηκε στο Παρίσι. Το 1785 ο Μάγιερ Ρόθτσιλντ, μετέφερε την στέγαση όλης της οικογένειας σ'ένα μεγαλύτερο σπίτι. Το κτίριο ήταν πενταόροφο και η οικογένεια Ρόθτσιλντ το μοιράζοταν με την έταιρη εβραϊκή οικογένεια των Σιφφ (Schiff)Οι Ρόθτσιλντ και οι Σιφφ επρόκειται να παίξουν τον κεντρικό ρόλο στην οικονομική ιστορία της Ευρώπης, των Η.Π.Α. αλλά και ολόκληρου του κόσμου...





ΓΡΑΜΜΗ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΞ


   Barent-Cohen


                                      of Amsterdam ---


                                        (* c. 1710)   |


                                                      |


                                            --------------------


                                            |                  |


                           Sara       Salomon  David         Levi             Lydia


                          Brandes ---  Barent-Cohen      Barent-Cohen --- Diamantschleifer


                                   |     (†1807)         (1747-1808)   |


                                   |                                   |


         Isaac             Nanette Salomon                          Hannah       Nathan Mayer


    Heijmans Pressburg ---   Barent-Cohen                        Barent-Cohen --- Rothschild


       (1747-1832)      |    (1764-1833)                         (1783-1850)   |  (1777-1836)


                        |                                                      |


      Hirschel      Henriette                      Charlotte                Lionel


      Mordechai --- Pressburg                Baronin von Rotschild --- Baron de Rothschild


     (1777-1838) | (1788-1863)                   (1819-1884)        |     (1808-1879)


                 |                                                  |


             Karl Marx                      Emma Louise      Nathan Mayer


            (1818-1883)                    von Rotschild --- de Rothschild


                                            (1844-1935)   |   (1840-1915)


                                                          |


                                              Lionel Walter Rothschild   →   Balfour Declaration


                                                      (1868-1937)








Ο ΜΑΡΞ


Ο Καρλ Χαϊνριχ Μαρξ (5 Μαϊου 1818 - 14 Μαρτίου 1883), ήταν ένας Ασχεναζίμ εβραίος(Ashkenazi jew)πολιτικό-ιδεολόγος(;)του 19ου αιώνα, γεννημένος στην Τριρ(Trier)(Τρέβηροι) του βασιλείου της Πρωσσίας (σημερινό κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτο), ο οποίος παρουσίαζε τον εαυτό του ως δημοσιογράφο, φιλόσοφο και οικονομολόγο. Γιός τουΧίρσελ Μορδοχάϊ (Hirschel Mordechai)και της Εριέτας Πρέσμπουργκ (Henriette Pressburg).Το πραγματικό εβραϊκό όνομα του Μάρξ, είναιΧαϊμ Μωυσής Μορδοχάϊ Λευί (Chaim Moses Mordechai Levy). Ο Μαρξ κατάγεται από μία μακρά γενεά εβραίων ταλμουδιστών ραββίνων. Τελευταίος ραββίνος της γενεάς του, υπήρξε ο παππούς του μέχρι το 1723.  Κατά την διάρκεια του Ναπολεόντειου πολέμου εναντίον της συμμαχίας των έξι (1812-1814), το 1813 ο πατέρας του Μάρξ, Χίρσελ Μορδοχάϊ εντάχθηκε στον ελευθερότεκτονισμό και συγκεκριμένα στην στοά του "Χανσεατικού Αστήρ" (The Hanseatic Star)στο Όσναμπρουκ (Osnabruck). Μετά το τέλος του πολέμου, άλλαξε το όνομα του σε Χαϊνριχ Μάρξ  και προσποιήθηκε την μεταστροφή του στον Λουθερανισμό, ως καλύτερο μέσον διείσδυσης στην Πρωσσική κοινωνία. Προσποιούταν τον Διαφωτισμένο που είχε αφομιωθεί στην μπουρζουαζία, που δήθεν ενδιαφερόταν για την ελευθερία του ατόμου και της σκέψης, ενώ αντίθετα ήταν πλούσιος και είχε στην ιδιοκτησία του πολλούς αμπελώνες(Molle vineyards), με πολλούς εργάτες για να τους συντηρούν και να φροντίζουν για την συγκομιδή τους. Ο Μάρξ είναι ευρύτερα γνωστός για την υπονόμευση και ανατροπή του αναδυόμενου Σοσιαλιστικού κινήματος. Έδρασε ως ένας πράκτορας των ξαδερφών του Ρόθτσιλντ (Rothschild) και υπό τις οδηγίες αυτών και του μεντορά του Μωυσή Χες (Moses Hess),δημιούργησε μια υποθετική "επιστημονική" θεωρία, γνωστή σαν "Μαρξισμός". Μετακόμισε πρώτα στο Παρίσι το 1843, στις Βρυξέλλες το 1845 όπου μαζί με τον Φρίντριχ  Ένγκελς (Friedrich Engels 1820-1895)επαναδιοργάνωσαν την Κομμουνιστική Λίγκα και έπειτα μετακόμισε στο Λονδίνο το 1849 (κάτι περιφερόμενοι σκηνίτες...). Ζούσε μέσα στην αθλιότητα και την βρωμιά της οδού Ντην (Dean street) και επισκέπτοταν την παμπ του Κόκκινου Λέοντα (Red Lion Pub) όπου επιδίδοταν σε ανελέητα μεθύσια, στην συνοικία του Σόχο (Soho). Εκεί, ζητήθηκε σε αυτόν και στονΈνγκελς να συγγράψουν αυτό που έγινε γνωστό στον κόσμο ως το"Κομμουνιστικό Μανιφέστο". Το 1848, εκδόθηκε το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" του Μαρξ (το οποίο "δούλευε" από το 1840 εώς το 1847), που στην ουσία πρόκειται για μια προέκταση του έργου του Ένγκελς "Οι εξομολογήσεις ενός Κομμουνιστή", το οποίο με την σειρά του είναι βασισμένο στο έργο του Κλίντον Ρούσβελτ (Clinton Roosevelt) "Η Επιστήμη της Κυβέρνησης Βασισμένης στον Φυσικό Νόμο" (The Science of Governmert Founded on Natural Law) και στο οποίο αντηχούν οι φιλοσοφίες του Άνταμ Βαϊσχάουπτ (Adam Weishaupt - ILLUMINATI). Το "έργο" του Μαρξ χρηματοδοτήθηκε από την Κομμουνιστική Λίγκα του Λoνδίνου (Communist League in London). Το μανιφέστο περιγράφεται από τους Μαρξιστές ως "Το καταστατικό της ελευθερίας των εργατών του κόσμου", και ήταν η πλατφόρμα στην οποία πάτησε η Κομμουνιστική Λίγκα.  Συνηγορεί στην κατάργηση της ιδιοκτησίας της γης (για πες σ'ένα σιχαμένο κομμούνι να δώσει την γη που του ανήκει... ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΟΣΟ ΒΑΘΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ-ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ), και την εφαρμογή της στο να εξυπερετεί κοινούς σκοπούς! Ποιούς κοινούς σκοπούςΤον αρρωστημένο απολυταρχισμό του συγκεντρωτισμού και μόνο! Αυτό το ¨θαυματουργό" πλάνο του μαρξιστικού σοσιαλισμού, είναι μια ενθύμηση του δόγματος του Βαϊσχάουπτ και εάν κάποιος το δει λίγο βαθύτερα, του ανθελληνικού-μισελληνικού ταλμουδισμού! Η Λίγκα του Λονδίνου ιδρύθηκε από μέλη των ILLUMINATI που είχαν φύγει από την Γερμανία και περιστοιχίζοταν από πλούσιους και ισχυρούς διαφόρων χωρών, οι οποίοι δρούσαν όπως πάντα παρασκηνιακά και ήταν πίσω από την αναταραχή που καταβρόχθιζε την Ευρώπη το 1848. Η αρχική ονομασία του "έργου" του Μαρξ  ήταν "Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος του Λονδίνου" (Manifesto of the Communist Party in London) και εκδόθηκε την1η Φεβρουαρίου του 1848. Το όνομα του "έργου" άλλαξε στο γνωστό "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" και το όνομα του Μαρξ προστέθηκε σε αυτό, είκοσι (20) χρόνια μετά, φανερώνοντας ποιός ήταν ο συγγραφέας του!  Τον καιρό που ο Μαρξ έγραφε "Το Κεφάλαιο" (Das Kapital - 1867) στην αίθουσα ανάγνωσης του Βρετανικού Μουσείου, ο διάσημος ξαδερφός του, Λαϊονέλ ντε Ρόθτσιλντ (Lionel de Rothschild) ήταν ήδη ένα σημαίνων μέλος του Κοινοβουλίου του Σίτυ του Λονδίνου, με δύο θητείες, από το 1847 εώς το 1868 και από το 1869 εώς το 1874. Ο Νάθαν Ρότθτσιλντ, είχε ο ίδιος δώσει δύο επιταγές αρκετών χιλιάδων λιρών στον Μαρξ για την χρηματοδότηση του "σκοπού" του σοσιαλισμού! Οι επιταγές σήμερα είναι εκτεθιμένες στο Βρετανικό Μουσείο, όταν ο λόρδος Λάϊονελ Γουόλτερ Ρόθτσιλντ (Lord Lionel Walter Rothchild) τις κληροδότησε στο μουσείο μαζί με την βιβλιοθήκη του. Παρόλο που ο Μαρξ ξεσήκωνε την εργατική τάξη να "τσακίσει" τους καπιταλιστές (τους πλούσιους που κέρδιζαν από το χρηματιστήριο), τον Ιούνιο του 1864, σε μία επιστολή προς τον θείο τουΛέων Φίλλιπς (Leon Phillips), αναφέρει πως είχε κέρδη άνω των 400 λιρών από τις χρηματιστηριακές του συναλλαγές! Είναι ολοφάνερη η απάτη του και εδώ ταιριάζει γάντι η λαϊκή παροιμία -"Δάσκαλε που δίδασκες..."-, διότι δεν πίστευε λέξη από τα γραφόμενά του, ούτε και το κίνημα το οποίο προσπαθούσε να γαλουχήσει! Ήταν ένας ολοφάνερος πράκτορας-δούρειος ίππος των αφεντικών του, των ILLUMINATI... καθότι και ο Μαρξ και ο Ένγκελς ήταν μασώνοι 32ου βαθμού! Βέβαια στο πιο γνωστό του βιβλίο, που είναι "Το Κεφάλαιο", ο Μαρξ φυσικά δεν αναφέρει πουθενά ότι το τυπωμένο χρήμα είναι επί της ουσίας "αέρας", και ότι τυπώνεται και διαχειρίζεται από τα ξαδέρφια του, τους Ρόθτσιλντ (Rothschild)! Γιατί η πραγματική αποστολή του Μαρξ, ήταν να εκμεταλευτεί και να χειραγωγήσει το αναδυόμενο σοσιαλιστικό κίνημα! Πολύ πριν ακόμα ο Μαρξ γράψει έστω και μία λέξη, το σοσιαλιστικό κίνημα σε συνδυασμό με την βιομηχανική επανάσταση, ήταν ήδη σε άνθιση στην Αγγλία, την Γαλλία, την Γερμανία και αλλού. Ο "Μαρξισμός" προσπάθησε να μονοπωλήσει  τον σοσιαλισμό και να επιμένει ότι εάν δεν ακολουθείς τις θεωρίες του Μαρξ, δεν δύναται να είσαι σοσιαλιστής. Αυτό βέβαια είναι μια ξεκάθαρη απάτη και ένας ξεδιάντροπος σφετερισμός! Οι Ρόθτσιλντ (συγγενείς εξ αίματος του Μαρξ) και άλλα εβραϊκά οικονομικά λόμπι, ήταν και εξακολουθούν να είναι πασίγνωστοι προωθητές της "εβραϊκής χειραφέτησης", της Μασωνίας, του Φιλελευθερισμού και του Κομμουνισμού, τα οποία κατέλαβαν  την κοινωνία στις αρχές του 19ου αιώνα...





ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΤΑΛΜΟΥΔΙΣΤΗ ΡΑΒΒΙΝΟΥ ΛΕΥΪ ΒΑΡΟΥΧ ΣΤΟΝ ΜΑΡΞ


«Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ, ΣΥΝΟΛΙΚΩΣ ΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΣ, ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΗ ΑΥΤΟΣ ΟΥΤΟΣ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ. Η ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ, ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΦΥΛΩΝ, ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΙΑΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ, ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΜΟΝΑΡΧΙΩΝ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΕΩΣ ΜΙΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΚΑΘΕΔΡΙΑΝ. ΕΙΣ ΤΗΝ ΝΕΑΝ ΑΥΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΙΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΟΙ ΥΙΟΙ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ, ΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΗΔΗ ΔΙΕΣΠΑΡΜΕΝΟΙ ΑΝΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΝ, ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΟΥΝ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΩΣ ΚΑΙ ΑΝΕΥ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΣ ΤΑ ΙΘΥΝΟΝΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ ΘΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΗ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΝ ΚΑΙ ΑΚΟΠΩΤΕΡΟΝ, ΑΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΟΥΝ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΝ ΤΑΣ ΕΡΓΑΤΙΚΑΣ ΜΑΖΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑΝ ΑΥΤΩΝ. ΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΝ, ΘΑ ΠΕΡΙΕΛΘΟΥΝ ΠΑΣΑΙ ΕΙΣ ΧΕΙΡΑΣ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ. ΤΟΤΕ ΘΑ ΚΑΤΑΛΥΘΗ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΥΠΟ ΤΩΝ ΙΘΥΝΟΝΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΚΑΤ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟΝ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΑΙ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ, ΚΑΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΘΗ ΤΟ ΡΗΤΟΝ ΤΟΥ ΤΑΛΜΟΥΔ "ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΟΥ, ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΑΙ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΕΙΣ ΧΕΙΡΑΣ ΤΩΝ ΤΑΣ ΚΛΕΙΔΑΣ ΤΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ"».








"Αυτός ο κόσμος είναι τώρα, τουλάχιστον το μεγαλύτερο κομμάτι του, στην διάθεση του Μαρξ από την μία και των Ρόθτσιλντ από την άλλη. Αυτό μοιάζει παράξενο. Τι κοινό θα μπορούσε να υπάρχει μεταξύ του  Μαρξιστικού Κομμουνισμού και της υψηλής διαχείρησης χρημάτων; Ω! Ο Κομμουνισμός του Μάρξ ζητεί ένα συγκεντρωτικό κράτος και όπου αυτό υφίσταται , πρέπει αναπόφευκτα να υπάρχει μια κεντρική τράπεζα, και όταν αυτό υφίσταται , εκεί το παρασιτικό εβραϊκό έθνος(;)(σ.σ. έθνος; από πότε;, το οποίο κερδοσκοπεί πάνω στο μόχθο του λαού, θα βρίσκει πάντοτε τα μέσα για την υπαρξή του. Ο Μάρξ είναι εβραίος και είναι περικυκλωμένος από ένα πλήθος μικροπρεπών, περισσότερο η λιγότερο νοημόνων, ραδιούργων, εύστροφων, κερδοσκόπων εβραίων, την ώρα που οι εβραίοι βρίσκονται παντού, σαν εμπορικοί και τραπεζικοί παράγοντες, συγγραφείς, πολιτικοί, ανταποκριτές εφημερίδων, ολών των αποχρώσεων. Εν συντομία (οι εβραίοι είναι) λογοτεχνικοί μεσάζοντες, την ίδια ώρα που είναι οικονομικοί μέσάζοντες, με το ένα πόδι στην τράπεζα και το άλλο στο σοσιαλιστικό κίνημα και με τα οπίσθια τους καθισμένα στον Γερμανικό τύπο. Αυτοί έχουν γραπώσει τον έλεγχο όλων των εφημερίδων, και μπορείτε να φανταστείτε τι εμετικά έντυπα είναι το αποτέλεσμα τους. Τώρα, αυτός όλος ο εβραϊκός κόσμος, ο οποίος συγκροτεί μια σέκτα εκμετάλευσης, ενα λαό απο βδέλλες, ένα αδηφάγο παράσιτο, στην οποία είναι στένα συνδεδεμένοι ο ένας με τον άλλον , χωρίς να λογαριάζουν οχι μόνο συνοριακές, αλλά επίσης ούτε και πολιτικές διαφορές- αυτός ο εβραϊκός κόσμος είναι στις ημέρες μας , κατά μεγάλο μέρος , στη διάθεση του Μάρξ ή των Ρόθτσιλντ. Είμαι βέβαιος ότι, απο την μία πλευρά, η οικογένεια Ρόθτσιλντ εκτιμά την αξία του Μάρξ , και απο τήν αλλη πλευρά , ο Μάρξ αισθάνεται μια ενστικτώδη συμπάθεια και τρέφει μεγάλο σεβασμό για την οικογένεια Ρόθτσιλντ". Τάδε έφη  ο πατέρας του αναρχισμού Μιχαήλ Μπακούνιν (1814-1876) στο έργο του "Πολεμική κατά των Εβραίων", "Mikhail Bakunin, Profession de foi d'un démocrate socialiste russe précédé d'une étude sur les juifs allemands", 1869. Η ιδέα του Μαρξ, σαν έναν δούρειο ίππο των Ρόθτσιλντ, εγέρθηκε σαν ανησυχία, από τον συνέχη ανταγωνιστή του, Μιχαήλ Μπακούνιν στην Πρώτη Διεθνή το 1864, δίχως καν να γνωρίζει το γεγονός ότι ο Μαρξ και οι Ρόθτσιλντ είναι ξαδέρφια.. . Το εκπληκτικό είναι ότι απο τότε μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα!











Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ


Η Ρωσία αποδεδειγμένα αποτέλεσε το εφαλτήριο της εξάπλωσης της κόκκινης πανούκλας!Εκεί, οι ιδεολογικοί απόγονοι του Μαρξ,Βλαδιμήρ Λένιν (Vladimir Lenin✡), Λέων Τρότσκι (Leon Trotsky✡), Γκριγκόρι Ζινοβιέφ (Grigory Zinoviev ) και Ιωσήφ Στάλιν (Joseph Stalin✡),  κατέσφαξαν εκατομμύρια ανδρών, γυναικών και παιδιών! Το αίμα των θυμάτων του πολέμου ήταν στα εβραϊκά χέρια του. Οι Σοβιετικοί προσπάθησαν να αποκρύψουν το γεγονός αυτό για τον Μαρξ. Το έδαφος στην Ρωσία στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν πολύ γόνιμο για την άνοδο του προλεταριάτου! Τώρα ας δούμε την σύνδεση των τραπεζικών δυναστειών με τα πρόσωπα κλειδιά που οδήγησαν στην πτώση και στην εκτέλεση του Τσάρου Νικόλαου του 2ου, Αυτοκράτορως της Ρωσίας. Το 1863 ο πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν (Abraham Lincoln)ανακάλυψε ότι ο Τσάρος της Ρωσίας (τότε ο Αλέξανδρος ο 2ος) είχε  προβλήματα με τους Ρόθτσιλντ (Rothschild), καθώς αρνούταν πεισματικά τις συνεχιζόμενες προσπαθειές τους να ιδρύσουν μία κεντρική τράπεζα στην Ρωσία. Ο Τσάρος, του έδωσε εκείνο τον καιρό μία απροσδόκητη βοήθεια. Έκδωσε διάταγμα που όριζε ότι εάν η Αγγλία ή η Γαλλία αναμειγνύοταν στον Αμερικάνικο εμφύλιο και βοηθούσαν τους Νότιους, η Ρωσία θα ερμήνευε μία τέτοια πράξη ως πράξη πολέμου, και θα τάσσοταν υπέρ του προέδρου Λίνκολν. Για να δείξει ότι δεν αστειευόταν, απέστειλε μέρος του στόλου του Ειρηνικού στα λιμάνια του Σαν Φρανσίσκο και της Νέας Υόρκης. Ούτε η Αγγλία, ούτε η Γαλλία αναμείχθησαν στον Αμερικάνικο εμφύλιο πόλεμο, αλλά και οι Ρόθτσιλντ δεν θα ξεχνούσαν ποτέ την ενέργεια αυτή της Ρωσίας! Οι Ρόθτσιλντ αναμείχθησαν στην "Ρωσική επανάσταση" δια μέσω της έταιρης διακεκριμένης εβραϊκής οικογένειας ραββίνων, των Σιφφ. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1895 ο Λένιν συνελήφθη για συνομωσία κατά του Τσάρου Αλέξανδρου του 3ου και αφού φυλακίστηκε, αργότερα εξορίστηκε στην ανατολική Σιβηρία. Στο τέλος της εξορίας του, το 1900, ο Λένιν ταξίδεψε, δια μέσω της Ρωσίας, στο Μόναχο, στην Πράγα, στην Βιέννη, στο Μάντσεστερ και εν τέλει στο Λονδίνο, όπου ίδρυσε την εφημερίδα ΙΣΚΡΑ (Iskra) (ελλ. σπίθα). Ο Τρότσκυ επίσης, συνελήφθη το 1898 και εξορίστηκε στην Σιβηρία το 1900. Το 1902 κατάφερε να αποδράσει και ως δια μαγείας βρέθηκε και αυτός στο Λονδίνο, όπου συνάντησε τον Λένιν και άρχισε να γράφει στην εφημερίδα ΙΣΚΡΑ. Έπειτα ο Τρότσκυ ταξίδεψε στην Νέα Υόρκη το 1917 όπου έλαβε χρηματοδότηση είκοσι (20) εκατομμυρίων δολλαρίων από τον Ιακώβ Σιφφ (Jakob Schiff). Επίσης έλαβε χρηματοδότηση από τους: Σερ Τζώρτζ Μπιουκάναν (Sir George Buchanan), την οικογένεια Ροκφέλλερ (Rockfeller), Τζ. Π. Μόργκαν και εταίρους (J.P. Morgan and partners), τονΌλαφ Άσμπεργκ (Olaf Aschberg), το συνδικάτο του Ρήνου της Βεστφαλίας (the Rhine Westphalian Syndicate), τον Γουϊλιαμ Τόμσον (William B. Thompson), τον Άλμπερτ Γουίγκιν (Albert Wiggin) και κάποιον Γιοβοτόβσκυ (Jovotovsky), του οποίου την κόρη παντρεύτηκε αργότερα. Σύμφωνα με τον εγγονό του Ιακώβ Σιφφ και όπως αποδεικνύεται από μία αναφορά φακέλου του Στεϊτ Ντιπάρτμεντ (State Department)ο Ιακώβ Σιφφ (παντοτινός συνεργάτης των Ρόθτσιλντ), όχι μόνο χρημάτοδότησε την κομμουνιστική επανάσταση των μπολσεβίκων στην Ρωσία, αλλά χρηματοδότησε και το πρώτο πενταετές πλάνο του αρχισφαγέα Στάλιν. Ο Σιφφ ξόδεψε πολλά εκατομμύρια δολλάρια για την ανατροπή του Τσάρου. Συνέχισε να τροφοδοτεί με χρήμα την Ρωσία, αρκετό καιρό μετά που όλος ο κόσμος είδε το πραγματικό πρόσωπο των αρρωστημένων χασάπηδων μπολσεβίκων! Ο Σιφφ συγκέντρωσε το ποσό των δέκα (10) εκατομμυρίων δολλαρίων για την μεταπολεμική "ανακούφιση" των εβραίων της Ρωσίας, αλλά επί της ουσίας ήταν μία καλή επένδυση! Ο Αρσένιος ντε Γκούλεβιτς(Arsene de Goulevitch), σημαντικός Λευκορώσος στρατηγός, έγραψε: "Τα κυρίως κεφάλαια για την επανάσταση, δεν προήλθαν ούτε από τους χρεοκοπημένους Ρώσους εκατομμυριούχους, ούτε από τους ένοπλους ληστές του Λένιν. Τα αληθινά χρήματα κυρίως προήλθαν από συγκεκριμένους αγγλικούς και αμερικάνικους κύκλους, οι οποίοι για μεγάλο διάστημα υποστήριξαν τον "σκοπό" της Ρωσικής επανάστασης. Τον πιο σημαντικό ρόλο  στα γεγονότα  τον έπαιξε ο πλούσιος  εβραίος τραπεζίτης Ιακώβ Σιφφ, αν και μόνο ένα μικρό μέρος των γεγονότων έχει αποκαλυφθεί, δεν είναι πλέον μυστικό..."       





BELLA DODD








Σημαντικής μνείας και αναφοράς, σχετικά με το τι πραγματικά εστί κομμουνισμός, χρήζει, η ιστορία-μαρτυρία, τηςBella Dodd.


Η Bella Dodd (1904 - 1969), ήταν ένα ηγετικό μέλος τουΚομμουνιστικού Κόμματος της Αμερικής(CPUSA - Communist Party of USA) στις δεκαετίες του 1930 και του 1940, που αργότερα έγινε μία ένθερμη αντί-κομμουνίστρια. Το βιβλίο της, «Σχολή του Σκότους»  ("School of Darkness")που εκδόθηκε το 1954,αποκαλύπτει ότι ο κομμουνισμός ήταν και εξακολουθεί να είναι, μία απάτη πού στήθηκε από τους γνωστούς χρηματοδότες «για τον έλεγχο του κοινού ανθρώπου» και την προώθηση της παγκόσμιας τυραννίας. Η Bella Dodd γεννήθηκε ωςMaria Asunta Isabella Visono στην  Ιταλία το 1904. Αποφοίτησε από το Hunter College και την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Έγινε επικεφαλής της ένωσης εκπαιδευτικών της Νέας Υόρκης και ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αμερικής μέχρι το 1949. Η Dodd περιγράφει τον κομμουνισμό ως μία «παράξενη μυστική λατρεία» στόχος της οποίας είναι η καταστροφή του πολιτισμού. Εκατομμύρια αφελείς ιδεαλιστές εξαπατήθηκαν από τους λόγους του κομμουνισμού περί βοήθειας στους φτωχούς, ενώ στην ουσία ενδιαφέρεται μόνο για την εξουσία. Για παράδειγμα, η Dodd ανακάλυψε ότι δεν υπήρχε καμία κοινωνική έρευνα στα κεντρικά γραφεία του κόμματος. "Είμαστε ένα... επαναστατικό κόμμα, όχι ένα μεταρρυθμιστικό κόμμα", της είπαν.


ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ "ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΝΑΡΜΟΝΙΖΟΝΤΑΙ"


Το Κομμουνιστικό Κόμμα λειτουργεί με την διείσδυση και την υπονόμευση των κοινωνικών θεσμών, όπως τα σχολεία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η κυβέρνηση. Στόχος του είναι "να δημιουργήσει έναν νέο τύπο ανθρώπων που θα είναι σύμφωνος με το σχέδιο του κόσμου που αναμένουν με βεβαιότητα ότι θα ελέγχουν". Για παράδειγμα, η Dodd αποκαλύπτει ότι το CPUSA είχε 1100 μέλη που έγιναν καθολικοί ιερείς στην δεκαετία του 1930. Υπονόμευσαν επίσης το αμερικανικό εκπαιδευτικό σύστημα κερδίζοντας τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών και των επιστημονικών συλλόγων. Μόνο οι άνθρωποι που αποδέχθηκαν την«υλιστική, κολεκτιβιστική προσέγγιση της διεθνούς ταξικής πάλης»προχώρησαν. Η συμμετοχή των γυναικών επίσης ήταν εξαιρετικά σημαντική, ενώ η «οικογένεια ως κοινωνική μονάδα έπρεπε να γίνει κάτι ξεπερασμένο». Δεν έπρεπε να υπάρχει καμία οικογένεια, αλλά μόνο το κόμμα και το κράτος. Η Dodd βοήθησε να οργανώσει το συνέδριο των Αμερικανίδων Γυναικών, έναν πρόδρομο τού φεμουνιστικού κινήματος. "Δεδομένου ότι δήθεν ήταν ένα κίνημα για την ειρήνη, προσέλκυσε πολλές γυναίκες.  Αλλά ήταν πραγματικά μόνο μία σφοδρή επίθεση για τον έλεγχο αυτών των αμερικανίδων γυναικών... Όπως η νεολαία και οι μειονοτικές ομάδες, οι γυναίκες θεωρούνταν ως η «εφεδρική δύναμη της επανάστασης»,επειδή κινούνται περισσότερο εύκολα από συναισθηματικές εκκλήσεις". Όταν ο Θίοντορ Ρούσβελτ αναγνώρισε την Ρωσία το 1933, έκανε επίτηδες τα στραβά μάτια στο πρόγραμμα μαζικής κατασκοπείας και ανατροπής του CPUSA. Οι φιλελεύθεροι αρνήθηκαν ότι έγινε αυτό και παραπονέθηκαν για«κυνήγι μαγισσών».  Ένα νέο βιβλίο, «Ο μυστικός κόσμος του Αμερικάνικου κομμουνισμού» (The Secret World of American Communism), που βασίζεται στο πρόσφατο άνοιγμα των αρχείων του Κρεμλίνου, επιβεβαιώνει ότι το CPUSA ήταν μία μαριονέτα της Μόσχας και ότι τις κυβερνήσεις των Ρούσβελτ και Τρούμαν σχεδόν τις καθοδηγούσαν Σοβιετικοί πράκτορες.Alger Hiss, Harry Hopkins και Harry Dexter White είναι μερικά ονόματα. Στα χρόνια του πολέμου (Β’ Π.Π.) είδαμε το CPUSA να αποκηρύττει ουσιαστικά την ταξική πάλη και να εντάσσεται στο λεγόμενο «στρατόπεδο της προόδου του Ρούσβελτ» που περιλάμβανε «προοδευτικούς καπιταλιστές». «Το Κομμουνιστικό Κόμμα πλέον αναλαμβάνει την ευθύνη της δημιουργίας μίας αυστηρής πειθαρχίας στην εργατική τάξη. Κανένας εργοδότης δεν ήταν πιο αποτελεσματικός ή πιο αμείλικτος στον έλεγχο των απεργιών των εργατών ή της ελαχιστοποίησης των καταγγελιών... ενώ οι μισθοί αυξήθηκαν λίγο κατά την διάρκεια αυτών των ετών, δεν συγκρίνονταν με την αύξηση των κερδών και τον μονοπωλιακό έλεγχο των βασικών αναγκών... η πολεμική παραγωγή ήταν κυρίως στα χέρια των μεγάλων εταιριών... οι κομμουνιστές προσεκτικά έθαβαν τέτοιες πληροφορίες». Στα χρόνια του πολέμου υπήρχε εκπληκτικός συντονισμός μεταξύ του Κομμουνιστικού Κόμματος και της οικονομικής ελίτ (Rothschild, Rockfeller, Morgan) της Αμερικής. Η ελίτ που χρηματοδοτούσε ένα εξελιγμένο πρακτορείο προπαγάνδας που λεγόταν Ρωσικὸ Ινστιτούτο και βρισκόταν στην Park Avenue, απέναντι από την 68η οδό από το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων του Rockefeller. Εδώ «διάσημα ονόματα όπως Vanderbilt, Lamont, Whitney και Morgan ανακατεύτηκαν με κομμουνιστές ηγέτες». Κατόπιν επιμονής του Ρούσβελτ, ο Στάλιν «διέλυσε» την Κομιντέρν, προκειμένου να μοιάζει το CPUSA με ένα αμερικανικό κόμμα. Ο ηγέτης του CPUSA, Earl Browder (Ερλ Μπράουντερ) πέτυχε προβολή και διαβούλευση με ανώτερους υπουργούς του Ρούσβελτ. Η κοινή πολεμική προσπάθεια ΗΠΑ-Ρωσίας ήταν η βάση της νέας παγκόσμιας τάξης. Όμως, ανεξήγητα, η πολιτική άλλαξε και ο Μπράουντερ έχασε αμέσως κάθε επαφή. Προφανώς η οικονομική ελίτ είχε αποφασίσει ότι ο χρόνος δεν ήταν σωστός για την παγκόσμια κυβέρνηση. Ένας ψυχρός πόλεμος θα ήταν πολύ πιο προσοδοφόρος. «Έβλεπα τώρα ότι με κίνητρο και επιθυμία να υπηρετήσουμε τους ανθρώπους της εργατικής τάξης... εγώ και χιλιάδες σαν κι εμένα, είχαμε οδηγηθεί σε μία προδοσία απέναντί τους.... βρισκόμουν στην πλευρά όσων έβλεπαν την καταστροφή της χώρας μου». Σαν φοβισμένα ποντίκια, τα μέλη του CPUSA υιοθέτησαν την νέα γραμμή του κόμματος. Η Dodd προσπάθησε να τα παρατήσει, αλλά της είπαν: «…Κανείς δεν φεύγει από το κόμμα, ή θα πεθάνεις ή θα σε πετάξουν έξω». Τελικά, η Dodd εκδιώχθηκε και την κατηγόρησαν ότι ήταν «κατά των νέγρων, κατά των Πορτορικάνων», ότι ήταν «αντισημίτρια», «κατά των εργατών» και «υπέρ των αφεντικών»Μετά από περισσότερα από είκοσι (20) χρόνια ακούραστης θυσίας, ήταν χωρίς οικογένεια ή φίλους. Το κόμμα ήταν η οικογένειά της. Τα«μίση του είχαν γίνει μίση μου».


"Αυτό είναι το κλειδί για την ψυχική υποδούλωση της ανθρωπότητας. Το άτομο μετατρέπεται σε ένα τίποτα... δεν έχει επίγνωση των σχεδίων που έχει η ανώτερη ομάδα για να το χρησιμοποιήσει".


Η Bella Dodd ήταν ενήμερη για τους ανθρώπους πίσω από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Της είπαν κάποτε να τηλεφωνήσει σε δύο πολύ γνωστούς πολυεκατομμυριούχους που ζούσαν στο "The Waldorf Towers" αν χάσει την επαφή με την Μόσχα. Αλλού, αναφέρεται σε «μία μυστική καλά οργανωμένη παγκόσμια δύναμη». Προφανώς φοβόταν να μιλήσει ανοιχτά. Υποψιαζόταν ότι η "αυτοκτονία" ενός ηγέτη του CPUSA ήταν στην πραγματικότητα δολοφονία. Αλλά αναφέρει μία πιθανή ένδειξη. Λέει ότικάθε ένας από τους εννέα ορόφους των κεντρικών ιδιόκτητων γραφείων του κόμματος, ήταν αφιερωμένος στις δουλειές του CPUSA. Στον έκτο όροφο ήταν "τα γραφεία έκδοσης της γίντις (εβραϊκής) εφημερίδας ‘Freiheit’ (την ίδρυσε ο Moissaye Olgin το 1922) και της "Εβραϊκής Επιτροπής". "Αυτό που τώρα έγινε σαφές για μένα ήταν η σύμπραξη των δύο αυτών δυνάμεων: Οι κομμουνιστές με το χρονοδιάγραμμά τους για τον παγκόσμιο έλεγχο, καθώς και ορισμένα μισθοφορικά στρατεύματα τους στον ελεύθερο κόσμο που ζητούσαν κέρδη από το αίμα". Σαν ένα "κομμάτι παζλ που έγινε τελικά μία εικόνα", η Dodd αφηγείται την ιστορία του πλοίου "Eric Reed", μία ιστορία τυπική «εκατοντάδων άλλων ιστοριών». Κατά την διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου, οι Αμερικανοί δώρισαν χρήματα για να φορτωθεί το πλοίο με ιατρικά εφόδια και τρόφιμα για την Ισπανία. Οι κομμουνιστές όμως οδήγησαν το πλοίο προς την Ρωσία. Η λογοκρισία είναι ζωτικής σημασίας για τους κομμουνιστές, λέει η Dodd. "Έχω δει ηγέτες συχνά να αφαιρούν βιβλία από τα ράφια στα σπίτια και να προειδοποιούν τα μέλη να τα καταστρέψουν». Ο κομμουνισμός είναι ουσιαστικά ένα παραπλανητικό σύστημα ελέγχου της διεθνούς ελίτ. Δεν κατεστάλη κατά την διάρκεια της εποχής McCarthy. Μάλλον πήρε την μορφή της Νέας Αριστεράς, του Counter Culture, των Πολιτικών Δικαιωμάτων, των αντιπολεμικών και απελευθερωτικών κινημάτων των γυναικών, και αργότερα μίας πληθώρας ΜΚΟ υπό την αιγίδα της ελίτ και των media, σιωνιστικών ομάδων, και ομάδων για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Όπως και το CPUSA, οι ομάδες αυτές ελέγχονται από την κορυφή, ώστε τα μέλη τους αγνοούν ότι χρησιμοποιούνται. Στην ένσταση ότι κάποιες από τις προαναφερθείσες ομάδες αντιτίθενται στην παγκοσμιοποίηση, η Dodd αναφέρει παραδείγματα όπου το CPUSA υποστήριζε σκοπούς που φαινομενικά ήθελε να σαμποτάρει. Η Bella Dodd ήταν στην "παπική εκκλησία”,όμως μετά απέρριψε την πίστη της για να ενταχθεί στον κομμουνισμό, μα τελικά επέστρεψε στον παπισμό το 1952. Πέθανε το 1969. Άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι ο κομμουνισμός ήταν μία ψεύτικη θρησκεία. Νοιώθοντας γνήσια αγάπη για τους φτωχούς, θεώρησε ότι ήταν «το κόμμα του φτωχού ανθρώπου». Όταν  πραγματικά "άνοιξε τα μάτια της" είδε ότι ειχε «οδηγηθεί σε μία προδοσία απέναντι σε αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους». Ως πρόδρομος για την νέα παγκόσμια τάξη, ο κομμουνισμός ενστερνίζεται την «αδελφοσύνη, την ειρήνη και την ισότητα»,προκειμένου να εξαπατήσει. Έχει καταλάβει τα μάτια, τα αυτιά, το μυαλό και το πνεύμα της κοινωνίας. Πολλά από αυτά που περνάνε μέσα από τα απολύτως ελεγχόμενα  ΜΜΕ και τα σχολεία είναι μέρος αυτής της τερατώδους εξαπάτησης. Η έκφραση «πολιτικά ορθό» που είναι σε ευρεία χρήση στην Δύση είναι ένας παλιός όρος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Οι πολιτικοί της Δύσης είναι ως επί το πλείστον προδότες. Η πλειονοτητά τους είναι Μαρξιστές-καπιταληστές, συνεργοί του εγκλήματος...





ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ








Κάθε γνήσιος Ελληνόψυχος, απλά και εκ φύσεως απορρίπτει και απέχει έτη φωτός από τα εβραιόσιωνικά κατασκευάσματα. Αντίθετα, αρκετά από τα λοιπά υβρίδια αιγοπρόβατα, έχουν αφομιωθεί πλήρως στην καθοδήγηση που τους παρέχουν οι αρχιτεμπέληδες υπερδιανοήμονες πουΔΕΝ ΜΑΤΩΣΑΝ ΟΥΤΕ ΙΔΡΩΣΑΝ ποτέ τους και κατοικόεδρεύουν κάπου εκεί στον Περισσό. Χρησιμοποιούν δηλητηριασμένους ψυχή τε και σώματι, κομμουνιστές καθοδηγητές στις εκάστοτε Κ.Ο.Β (κομματική οργάνωση βάσης), που εκχέουν στα ανύπαρκτα μυαλά των αιγοπροβάτων διαρκή δηλητηριώδη εχιδνώδη ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑκαι την συνεχή υποστηριξή τους στον διεθνισμό (κομμούνια όλων των χωρών ενωθείτε), ως το μέσον για την πρώην υφέρπουσα και πλέον ήδη υπάρχουσα, παγκόσμια κομμουνιστική διακυβέρνηση. Έχει ποτέ κανείς ακούσει κάποιο σιχαμένο και μιαρό κομμούνι να αναφέρει τον όροΕΘΝΟΣ; Ποτέ και για κανέναν λόγο! Διότι κάθε κομμουνιστής είναι και ένας ΕΘΝΟΠΡΟΔΟΤΗΣ! Το τι έχουν πράξει οι κόκκινοι κατσαπλιάδες εναντίον του ΕΘΝΟΥΣ είναι γνωστό εις τις πάσι! Και φυσικά είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να πράξουν τα ίδια και χειρότερα, διότι είναι φανατικοί αντεθνικοί και φανατικοί διεθνιστές-παγκοσμοιοποιητές... Στην επερχόμενη ευλογημένη ώρα της ΝΕΜΕΣΙΣ, το ΕΘΝΟΣ και γενικότερα ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ οφείλει αυτή την φορά να κλείσει λογαριασμούς, να αφανίσει οριστικά και δια παντώς τα κομμουνιστικά καρκινικά κύτταρα, διότι έστω και ένα να παραμείνει, το καρκίνωμα δυστυχώς θα ξανά-αναπαραχθεί! Και είναι χρέος βαρύ του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ο πλήρης αφανισμός του καρκίνου! Τα Πρωτόκολλα των Πρεσβύτερων (Σοφών) της Σιών, γνωστά συνήθως ως Τα Πρωτόκολλα της Σιών (Ρωσικά: «Протоколы Сионских мудрецов» ή «Сионские Протоколы»), είναι ένα κείμενο που έχει την αφετηρία του στην Ρωσία των αρχών του 20ου αιώνα και παρουσιάζει ένα σχέδιο κυριαρχίας του κόσμου από τους εβραίους. Παρότι η γνησιότητα τους έχει αμφισβητηθεί από "διάφορες μελέτες" και θεωρούνται προϊόν πλαστογραφίας, η ίδια η ζωή μας, τα επιβεβαιώνει με το παραπάνω! Διαβάζοντας τα, αναγνωρίζει κανείς, στρατηγικές που χρησιμοποιήθηκαν για την οικονομική υποδούλωση των χωρών από τις τράπεζες, που πλήθος από αυτές (σχεδόν όλες) ανήκουν σε εβραϊκές οικογένειες -με εκείνη των Rothschild να εξέχει- την διάβρωση του πολιτικού συστήματος, την διάβρωση της οικογένειας που αποτελεί το κύριο κύτταρο του κοινωνικού ιστού, την διάβρωση των ηθών και πολλά άλλα. Όλα όσα αναφέρονται  στα πρωτόκολλα, έχουν ήδη γίνει πράξη, και τα χειρότερα έπονται. Είναι γραμμένα από “σοφούς” σιωνιστές, άτομα που γνώριζαν τον τρόπο για την δημιουργία και εδραίωση μιας παγκόσμιας σιωνιστικής-κομμουνιστικής διακυβέρνησης. Με αυτό το σκεπτικό, τα Πρωτόκολλα μπορούν να πιστοποιηθούν ως απολύτως γνήσια, που φυσικά είναι, όσο και εάν κάποια εβραιόκομμούνια πασχίζουν να πείσουν για το αντίθετο...  Άλλωστε τι κοινό μπορεί να έχει ο κομμουνισμός με το Κοινό της Σιών;





ΕΛΛΑΣ Η ΤΕΦΡΑ


ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ - ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ


ΕΙΜΙ Δ'ΕΓΩ ΕΛΛΗΝ ΠΑΝΕΞΟΧΟΝ ΑΙΜΑ ΛΕΛΟΓΧΩΣ


ΟΔΥΣΣΕΥΣ - ΠΟΛΥΤΛΑΣ, ΠΟΛΥΜΗΤΙΣ, ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΣ


ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΓΑΒΡΙΛΟΠΟΥΛΟΣ - ΠΕΡΗΦΑΝΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Ε.Δ.Η.


Για να μην σας ξεγελάει κανείς και για να μάθετε γιατί δεν πρόκειται να μας σώσει η "πρώτη φορά αριστερά". Άλλο είναι το σχέδιο τους ...

Τετάρτη 31 Αυγούστου 2016 | 0 αναγνώστες άφησαν σχόλιο

   Αποτέλεσμα εικόνας για συριζα μακεδονια  
 Αν και πέρασαν 67 σχεδόν χρόνια από τη λήξη του Εμφυλίου, τα πάθη δεν έχουν σιγήσει ακόμα. Αυτό ίσως να οφείλεται σε πολιτικές σκοπιμότητες. Πέρα όμως από αυτές θα πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα: υπήρξε Εμφύλιος ή Συμμοριτοπόλεμος; Το μετεμφυλιακό κράτος ήταν κατηγορηματικό, έκανε λόγο για συμμοριτοπόλεμο. Μετά την μεταπολίτευση ο όρος εμφύλιος χρησιμοποιήθηκε περισσότερο. Δεν τίθεται θέμα ότι πράγματι υπήρξε εμφύλιος πόλεμος, όπου οικογένειες διαιρέθηκαν, συντοπίτες αλληλοασφαγιάσθηκαν, όπου αδερφός πολέμησε αδερφό. Δεν αμφισβητούνται όλα αυτά, ούτε αναιρούνται. Άλλωστε όλα αυτά ξεκίνησαν από το 1943, όπου τότε ξεκίνησε ο εμφύλιος, ενώ οι Γερμανοί παρέμεναν κατακτητές. Το ερώτημα που θέτω έχει να κάνει με τα στάδια του πολέμου και την πολιτική που ακολούθησαν οι εμπλεκόμενοι, από τη μία το επίσημο κράτος και από την άλλη οι κομμουνιστές στασιαστές.
       Η πρώτη κοινή πολιτική των δύο αντιπάλων έχει να κάνει με τη βοήθεια που ζήτησαν και πήραν από ξένες δυνάμεις που τις θεωρούσαν συμμαχικές. Επί χρόνια στρατευμένοι ιστορικοί ερευνούσαν την σχέση Ελλάδας – Αμερικής και την επίσημη βοήθεια που έδωσε η τελευταία στη πρώτη. Δεν γινόταν καν αναφορά στη σημαντικότατη βοήθεια που δέχθηκαν οι στασιαστές από τη Σοβιετική Ένωση μέσω των δορυφόρων της. Για να αντιληφθεί κάποιος τον Ελληνικό εμφύλιο πόλεμο θα πρέπει να τον ερμηνεύσει μέσα από το πρίσμα του Ψυχρού πολέμου. Πολύ σωστά ο Νίκος Μαραντζίδης έγραψε πως για να γίνει κατανοητός ο εμφύλιος «πρέπει να γίνει αντιληπτός ως το αποτέλεσμα της σύζευξης εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων» [1]. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να ερμηνεύσουμε τον εμφύλιο. Έτσι τίθεται το ερώτημα: Εφόσον Αμερικοί και Σοβιετικοί, άμεσα ή έμμεσα, ενίσχυσαν τις δύο αντίπαλες πλευρές μέσα στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου, με χρήματα, στρατιωτικό υλικό, ιατροφαρμακευτικό υλικό κλπ, είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για εμφύλιο πόλεμο; Η βοήθεια που έδωσε στην Ελλάδα η Αμερικανική Αποστολή Βοήθειας (AMAG) έφτανε την παροχή 74.000 τόνων στρατιωτικού υλικού, επιπλέον αποστολές 100.000.000 δολαρίων για το στρατό, 13.000.000 δολ. για το ναυτικό ενώ στάλθηκαν επίσης κονδύλια για ανοικοδόμηση κτηρίων, ανέγερση εργοστασίων κ.α. Πρόσθετα στο πλαίσιο του Σχεδίου Μάρσαλ την περίοδο 1948-1949 στάλθηκαν μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τον Κρις Γουντχάουζ, 140 αεροπλάνα, 3.900 περίπου πυροβόλα, 97.000 τυφέκια και 10.000 οχήματα [2].
        Αξιοσημείωτη είναι ωστόσο, η βοήθεια που δόθηκε στον ΔΣΕ. Η μεγάλη διαφορά, σε σχέση με την βοήθεια των ΗΠΑ προς το επίσημο κράτος, ήταν πως η βοήθεια που παρείχε το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα στους Έλληνες συντρόφους δεν είχε «επίσημο διακρατικό χαρακτήρα». Ήδη από το 1946 το ΚΚ Τσεχοσλοβακίας αποστέλλει οικονομική και όχι μόνο βοήθεια προς τον Δημοκρατικό στρατό. Ο Νίκος Μαραντζίδης αναφερόμενος στη βοήθεια αυτή έγραψε: «Σύμφωνα με τα τσεχοσλοβάκικα αρχεία, το Υπουργείο Άμυνας της χώρας προϋπολόγισε ένα δισεκατομμύριο κορόνες (15 εκατομμύρια δολάρια) για υλική βοήθεια προς το ΔΣΕ. Αξιοποιήθηκε περίπου το 75% του ποσού. Τα χρήματα κάλυψαν το κόστος αποστολής στρατιωτικού, ιατροφαρμακευτικού υλικού και τροφίμων. Επιπλέον, οι Τσεχοσλοβάκοι κατέθεταν κάθε μήνα ένα ποσό σε αλβανική τράπεζα για λογαριασμό του ΔΣΕ» [3]. Είχε προηγηθεί έκκληση του Γιάννη Ιωαννίδη (Ντενίσοβ) προς τον πρόεδρο του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας Κλέμεντ Γκότβαλντ στις 19 Σεπτεμβρίου 1946 όπου ανέφερε: » […] Γνωρίζουμε ότι κι εσείς αντιμετωπίζετε μεγάλες ανάγκες, ελπίζουμε ωστόσο ότι η σημασία του αγώνα μας θα αξιολογηθεί σωστά και ότι θα βρεθεί τρόπος για το ξεπέρασμα των πραγματικών και τυπικών δυσκολιών και ότι θα κατορθώσετε να μας χορηγήσετε μια ισχυρή οικονομική βοήθεια…» [4]. Πέντε χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβρη του 1951, το ΚΚ Τσεχοσλοβακίας αποστέλλει επίσημη έκθεση για την υλική και οικονομική βοήθεια που έδωσε στο ΚΚΕ, στην Κεντρική Επιτροπή του Πανρωσικού Κομουνιστικού Κόμματος στη Μόσχα:
» Αγαπητοί σύντροφοι, 
  Το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας σας αποστέλλει πληροφορίες για τη βοήθεια μας προς το ΚΚΕ σε ό,τι αφορά αποστολές στρατιωτικού υλικού. Κατά την απογραφή του στρατιωτικού υλικού που παραδόθηκε από το τέλος του 1947 μέχρι το τέλος του 1948 διαπιστώθηκε ότι η συνολική του αξία ανέρχεται σε 750 εκατ. κορόνες (δηλαδή 15 εκατ. δολάρια). 
   Κατά την διάρκεια της καμπανίας παραδόθηκαν : 
1. Όπλα για το πεζικό: 600 πιστόλια, 2.500 οπλοπολυβόλα, 670 πολυβόλα, 275 πιστόλια φωτοβολίδων, 3.300 τυφέκια, 100 φλογοβόλα, 20 ανιχτευτές ναρκών. 
2. Οπλισμός για το πυροβολικό: 115 όλμοι διαφόρων διαμετρημάτων, 50 πολυβόλα PL, 28 πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων. 
3. Πυρομαχικά για το πεζικό: 35.040 τροχιοδεικτικές σφαίρες, 48,5 εκατ. σφαίρες για ελαφρύ οπλισμό, 74.500 χειροβομβίδες, 10.000 αντιαρματικά βλήματα. 
4. Πυρομαχικά για το πυροβολικό: 123.000 βλήματα όλμων διαφόρων διαμετρημάτων, 120.000 αντιαεροπορικά βλήματα, 123.000 βλήματα πυροβόλων διάφορων διαμετρημάτων.
5. Εκρηκτικά και υλικά μηχανικού: 13.300 μηχανισμοί ανάφλεξης, 10.000 σωλήνες εκρηκτικών, 500.000 πυροκροτητές, 1.400 κιλά δυναμίτη, 56 κιβώτια με υλικά μηχανικού.
6. Υγειονομικό υλικό: 1 ακτινοσκοπικό, 2 εξοπλισμοί νοσοκομειακών μονάδων, 200 κλίνες, διάφορα φάρμακα και υλικό επίδεσης.
7. Επικοινωνιακό υλικό: 10 κατασκοπευτικοί ασύρματοι, 1.000 τηλεγραφικοί μηχανισμοί, 10.000 ηλεκτρικά (γαλβανισμένα) στοιχεία, 500 χλμ. τηλεφωνικό καλώδιο, 2 ασύρματοι, 1 τηλεφωνικό κέντρο, 50 διασυνδέσεις και άλλα υλικά επικοινωνιών.
8. Τρόφιμα: 100 τόνοι αλεύρι, 105 τόνοι ζυμαρικά, 40 τόνοι ζάχαρη, 10 εκατ. τσιγάρα, 22 τόνοι βρόμη, 114 τόνοι κριθάρι, 1.000 τόνοι καθαρού οινοπνεύματος. 
9. Στολές: 10.000 πουκάμισα, 10.000 παντελόνια, 20.000 καραβάνες φαγητού, 20.000 μαχαιροπίρουνα, 5.000 κουβέρτες, 2.000 σκηνές, 2.000 μάλλινα προϊόντα, 70.000 ζευγάρια υποδημάτων, 10.000 τακούνια, 30.000 ενισχυτές τακουνιών, 500 σαμάρια, 62.000 σήματα.
10. Μέσα μεταφοράς: 100 φορτηγά τριών τόνων, 32 οκτώ τόνων, 5 Ι.Χ., 4 νοσοκομειακά, 300 μοτοσικλέτες, 50 μπαταρίες αυτοκινήτων, 25 κιβώτια ανταλλακτικών, 12 τρακτέρ.
11. Οπτικό υλικό: 55 κιάλια, 28 διόπτρες με τρίποδα, 50 πυξίδες τσέπης.
12. Άλλο υλικό, εργαλεία: 1 εκτυπωτικό μηχάνημα, 50 χειροκίνητα τρυπάνια, 150 κασμάδες, 300 τσεκούρια, 10 σετ ξυλουργικών εργασιών, 10 σετ επιπλοποιού, 100 σετ κουρείων, 2 ξύλινες προπαρασκευασμένες κατοικίες, 82 μεταφερόμενα ντεπόζιτα, 3.000 κιλά σίδερα οικοδομών, 2.000 κιλά καρφιά, 200 πριόνια, 10.000 τμ υλικό κάλυψης, 2.000 φακοί τσέπης, 5.000 ηλεκρικά (γαλβανικά) στοιχεία, 10 σετ βουλκανιζατέρ, υλικά γραφείου, φωτογραφικό υλικό.
 Σας ενημερώνουμε, τέλος, ότι στο έδαφός μας βρίσκονται περί τις 12.000 Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες, εκ των οποίων 4.000 ανήλικοι. […]» [5]. Και αυτή ήταν η βοήθεια από τους Τσεχοσλοβάκους συντρόφους μόνο. Απεριόριστη βοήθεια προσέφεραν και άλλες κομουνιστικές χώρες όπως η Γιουγκοσλαβία του Τίτο, η Βουλγαρία, η Αλβανία, η Ρουμανία και η Ουγγαρία. Η βοήθεια των Γιουγκοσλάβων υπολογίζεται σήμερα σε 35.000 τουφέκια, 3.500 οπλοπολυβόλα, 2.000 βαριά γερμανικά οπλοπολυβόλα, 7.000 αντιαρματικά όπλα, 10.000 νάρκες καθώς και ρούχα για 12.000 άτομα [6]. Χαρακτηριστικό είναι το ευχαριστήριο μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ προς τον Τίτο, για την υλική βοήθεια που τους παρείχε, στις 10/2/1947: «Αγαπητέ Τίτο, θεωρούμε επιταχτικό μας καθήκον να σας ευχαριστήσουμε εγκάρδια, και σάς και όλη την Κεντρική Επιτροπή για τη σοβαρή βοήθεια που μας δώσατε σ’ απάντηση στην τελευταία έκκληση της Κεντρικής μας Επιτροπής, όπως και για όλη τη βοήθεια που μας δίνει το αδελφό γιουγκοσλαβικό κόμμα. Η βοήθεια αυτή έρχεται σε στιγμή νέας εντατικής πάλης του ελληνικού λαού για την ανεξαρτησία και τη δημοκρατία και στερεώνει ακόμα πιο πολύ τους δεσμούς ανάμεσα στους λαούς της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας» [7]. Επιπλέον, οι Ούγγροι κομουνιστές προσέφεραν κάθε μήνα 2 εκατ. φιορίνια από τον κρατικό τους προϋπολογισμό στο αντάρτικο του ΔΣΕ, ενώ οι Ρουμάνοι μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1947 παρέδωσαν στους Έλληνες συντρόφους τους 16 εκατ. λέι [8]. Επομένως βάσει όλων αυτών των στοιχείων, δεν θα ήταν υπερβολή να τονίσουμε ότι ο ΔΣΕ στηρίχθηκε απόλυτα στη συνδρομή των εξωτερικών συντρόφων του για την οργάνωση του αντάρτικού του. Η εξάρτηση αυτή θα είχε σαν αντάλλαγμα την παραχώρηση εκ μέρους του ΚΚΕ ελληνικών εδαφών στους βαλκάνιους συντρόφους.
          Άλλωστε, το πόρισμα της Ειδικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών στον ΟΗΕ (23/5/1947) ανέφερε: «Επί τη βάσει των γεγονότων, τα οποία διεπίστωσεν η ιδία η Επιτροπή, κατέληξεν εις το συμπέρασμα, ότι η Γιουγκοσλαβία και εις μικροτέραν έκτασιν αι Αλβανία και Βουλγαρία υποστηρίζουν τον συμμοριακόν πόλεμον εν Ελλάδι. Οι βόρειοι γείτονες της Ελλάδος επιχειρούν να δημιουργήσουν και να υποδαυλίσουν αυτονομιστικήν κίνησιν εν Μακεδονία με σκοπόν την τελικήν απόσπασιν της Μακεδονίας από την Ελλάδα…». Τον Απρίλιο του 1947, ο Ζαχαριάδης συναντάται με τον Τίτο, στο Βελιγράδι, και συμφωνούν στη δημιουργία χωριστού κράτους στη Βόρεια Ελλάδα. Αυτός ήταν ουσιαστικά και ο σκοπός της εξέγερσης του ΔΣΕ. Η «Αυγή» τον Δεκέμβρη του 1979 παρέθεσε και το μνημόνιο μεταξύ Ζαχαριάδη-Τίτο που αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο:
   «Σεβαστέ σύντροφε,
Σχετικά με τη χτεσινή συνομιλία μας θέλω να συνοψίσω τα παρακάτω:
1. Τον τελευταίο χρόνο, από το Μάρτη του 1946 και δω, η κατάσταση στην Ελλάδα οξύνθηκε και πήρε τη μορφή του ένοπλου αγώνα. Ο αγώνας αυτός, που βρίσκεται κάτω από την άμεση καθοδήγηση του Κ.Κ.Ε. και πολιτικά τοποθετείται μέσα στα πλαίσια της πάλης του ΕAM για την Εθνική ανεξαρτησία και τη Λαϊκή δημοκρατία (πρόγραμμα του ΕΑΜ), διαθέτει σήμερα περί τους 20.000 αγωνιστές κάτω από τη συγκεντρωτική διοίκηση του Γενικού Αρχηγείου και αγκαλιάζει όλη τη χώρα. Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας ξεπερνά σήμερα το στάδιο του σκόρπιου παρτιζάνικου αγώνα και τείνει να διαμορφωθεί σε ταχτικό στρατό. Από την οργανωτική πλευρά αυτού συγκεντρώνονται σήμερα οι κύριες προσπάθειές μας.
2. Παρά την ολόπλευρη υποστήριξη που ο μοναρχοφασισμός έχει από τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό δε μπόρεσε και δεν μπορεί – αυτό το δείχνουν τα γεγονότα – να καθυποτάξει και να εξουδετερώσει το λαϊκό δημοκρατικό κίνημα και το δημοκρατικό στρατό και όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι η βασική σκέψη του εχθρού συγκεντρώνεται σε αυτό εδώ: να κρατήσει τις πόλεις και τις βασικές συγκοινωνιακές αρτηρίες να απομονώσει το Δ.Σ.Ε. στις ορεινές περιοχές, να τον απομονώσει και από το εξωτερικό και να τον υπονομεύσει και φθείρει με το χρόνο.
3. Παρά το γεγονός ότι στις πόλεις καθυστερεί ακόμα – σε σχέση με την ύπαιθρο – η μαχητική ένοπλη λαϊκή αντίσταση, με βάση την ως τα τώρα εξέλιξη της κατάστασης και το συσχετισμό δυνάμεων που υπάρχει μέσα στη χώρα και παρά την ανοιχτή τώρα παρέμβαση και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, οι δυνατότητες για ν” ανατρέψουμε τα πιο πάνω σχέδια του μοναρχοφασισμού και των ξένων υποστηριχτών του υπάρχουν. Ο ΔΣΕ έχει όλες τις δυνατότητες απ” την πλευρά του ανθρώπινου υλικού και μέσα σε σύντομα χρονικά όρια να φτάσει τις 50.000. Η τακτική του είναι και στο άμεσο μέλλον πρέπει να είναι με αδιάκοπα χτυπήματα που προοδευτικά πρέπει να δυναμώνουν, να φθείρει και να ξεχαρβαλώνει τις μοναρχοφασιστικές δυνάμεις. Αυτό όμως δε φτάνει. Υπάρχουν σήμερα στη χώρα όλες οι προϋποθέσεις και εφόσον η αγγλοσαξονική ιμπεριαλιστική επέμβαση θα μείνει βασικά μέσα στα σημερινά πλαίσια, ο ΔΣΕ ν” αναλάβει γενικότερα την πρωτοβουλία και να επιφέρει μια σοβαρότερη αλλαγή στην εσωτερική μας κατάσταση και εξέλιξη χτυπώντας αποφασιστικά το μοναρχοφασισμό, αποσπώντας του ζωτικές περιοχές και αστικά κέντρα και δημιουργώντας μια στέρεη και βιώσιμη λεύτερη Ελλάδα.
4. Το πιο νευραλγικό και ασθενικό για το μοναρχοφασισμό σημείο από κοινωνική, οικονομική, πολιτική, εθνική, στρατιωτική και γεωγραφική άποψη είναι η Βόρεια Ελλάδα, δηλαδή, κυρίως η ελληνική Μακεδονία και Θράκη. Αντίθετα για το ΔΣΕ εδώ συγκεντρώνονται οι πιο ευνοϊκές προϋποθέσεις. Ουσιαστική σημασία έχει εδώ το γεγονός ότι ο ΔΣΕ διαθέτει πρωτοβουλία στο διάλεγμα του σημείου όπου θα χτυπήσει. Εδώ, λοιπόν πρέπει ο ΔΣΕ να καταφέρει αποφασιστικό χτύπημα ενάντια στο μοναρχοφασισμό συγκεντρώνοντας την κύρια προσπάθειά του ενάντια στο κέντρο της περιοχής αυτής.
5. Για να πετύχει ένα τέτοιο χτύπημα χρειάζεται:
α) Αδιάκοπα να συνεχίσει ο ΔΣΕ την επιθετική του δράση σε όλη τη χώρα, έτσι που να φθείρει και να κρατά πάντα σε συναγερμό και σκόρπισμα τις μοναρχοφασιστικές δυνάμεις.
β) Επιτελικά πρέπει το σχέδιο να δουλευτεί καλά και να εξασφαλιστεί το στοιχείο του αιφνιδιασμού.
γ) Πρέπει από εμπειροπόλεμα και δοκιμασμένα στελέχη και άντρες του ΔΣΕ να καταρτιστεί η εφεδρική δύναμη από 5-7 χιλ. άντρες που θα πραγματοποιήσει το κύριο χτύπημα ενάντια στο κέντρο της περιοχής όπου θα επιτεθεί.
δ) Η ταυτόχρονη ένοπλη εκδήλωση και μέσα από τις πόλεις στην περιοχή αυτή είναι δυνατή και πρέπει να εξασφαλιστεί.
ε) Πρέπει να χρησιμοποιηθούν εξαντλητικά οι σοβαρές δυνάμεις και δυνατότητες που διαθέτουμε μέσα στον κυβερνητικό στρατό και ναυτικό.
6. Η μεγαλύτερη αδυναμία που παρουσιάζει σήμερα ο ΔΣΕ και που είναι κι’ όλας σοβαρό εμπόδιο στην ανάπτυξή του είναι η ανεπάρκεια στον οπλισμό του και στον ανεφοδιασμό του με όπλα και πολεμοφόδια. Παρά την τόσο σημαντική ενίσχυση που έχουμε στο σημείο αυτό από σας, τα τελευταία τηλεγραφήματα από το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ μιλάν ότι υπάρχει κιόλας τώρα με τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που διεξάγει ο μοναρχοφασισμός έλλειψη σε πολεμοφόδια. Πρέπει ακόμα να τονιστεί ότι ο οπλισμός που διαθέτει ο ΔΣΕ δε φτάνει για να χτυπά αποτελεσματικά τον εχθρό στις πόλεις και κέντρα του που τάχει μετατρέψει σε περιχαρακωμένα στρατόπεδα. Για να πετύχει λοιπόν το χτύπημα που αναφέρεται πιο πάνω πρέπει η ειδική δύναμη του ΔΣΕ που θα το καταφέρει να είναι κατάλληλα εξοπλισμένη, να εξοπλισθούν ανάλογα και οι μαχητικές δυνάμεις μας μέσα στις πόλεις της περιοχής αυτής και, πράγμα επίσης σοβαρό τα στρατιωτικά στελέχη και οι καθοδηγητές στην επιχείρηση αυτή πρέπει να καταρτισθούν και ετοιμαστούν ειδικά.
7. Όταν εξασφαλίσουμε ένα απαραίτητο μίνιμουμ απ’ τις πιο πάνω προϋποθέσεις μπορούμε να δώσουμε το χτύπημά μας και με την κατάσταση που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα μπορούμε μόνο σαν προσωρινή εκδήλωση και επιτυχία μα σαν αφετηρία για την πιο ουσιαστική αλλαγή στην Ελλάδα, εκτός αν έχουμε μια ένοπλη αμερικανική επέμβαση για να περισώσει το μοναρχοφασισμό, οπότε όμως δημιουργείται και κάπως πιο γενική διεθνής περιπλοκή.
8. Νομίζω πως αν εξασφαλιστούν οι υλικές δυνατότητες μπορεί, μερικά τουλάχιστο, ο εφοδιασμός του ΔΣΕ με πολεμικό υλικό να εξασφαλιστεί απ” τη Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία κλπ.
9. Είναι απαραίτητο σήμερα το ζήτημα για την ολόπλευρη εν ισχύσει στο λαϊκό δημοκρατικό κίνημα στην Ελλάδα και στο ΔΣΕ να μπει σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα πιο αποφασιστικά.
10. Για μένα προσωπικά νομίζω τα εξής:
α) Επειδή η ελληνική και αγγλοσαξονική αντίδραση θα κάνει όλο φασαρία γύρω στην «εξαφάνισή» μου απ” την Ελλάδα μπορεί με μια ανοιχτή εμφάνισή μου στο Παρίσι να εξηγηθεί γιατί αναγκάσθηκα να φύγω στην Ελλάδα.
β) Να μου εξασφαλιστεί εδώ η δυνατότητα να μείνω τηρώντας τους όρους της συνωμοτικότητας κυρίως κόπτοντας τις επαφές μου εχτός από μια με το σ. Ντενίσωφ (Γιάννη Ιωαννίδη), με τους εδώ Έλληνες συντρόφους έγινε γνωστό ότι είμαι εδώ. Στον αριθμό αυτό δε συμπεριλαμβάνονται αυτοί που με πέρασαν εδώ. Ο ανταποκριτής του Reuter εδώ έκανε νύξη σε εδώ Έλληνες για ταξίδι μου στη Μόσχα.
γ) Να εξασφαλιστεί μια σίγουρη ταχτική (δύο φορές το μήνα) επικοινωνία μου με την Αθήνα.
δ) Αν είναι δυνατό να πάω για πιο πάνω.
ε) Νομίζω ότι η θέση μου τελικά είναι να βρίσκομαι, ανεπίσημα φυσικά, κοντά στο Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ.
Σ’ αυτά συνοψίζω, σεβαστέ σύντροφε, τη χτεσινή συνομιλία μας. Η εξέλιξη της κατάστασης στην Ελλάδα μας επιτρέπει κάθε αισιοδοξία με την πρωταρχική προϋπόθεση ότι το ΚΚΕ θα κάνει το καθήκον του διορθώνοντας τα λάθη που έκανε στο παρελθόν.
Επιτρέψτε να σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη του ΚΚΕ για όσα κάνατε για μας. Αυτό το διαισθάνεται και ο λαός μας που νοιώθει ενστιχτώδικα και κατάκαρδα τη Νέα Γιουγκοσλαβία, το Λαό της και το Στρατάρχη της, γιατί νοιώθει ότι το κύριο στήριγμά του απόξω είναι αυτοί.
Το ελληνικό κείμενο απ’ το σημείωμά μου αυτό το κρατώ εγώ. Ένα αντίγραφό του δίνω για ενημέρωση στο σ. Μάρκο (ο Ράνκοβιτς). Τη μετάφρασή του στα ρούσικα την έκανε ο σ. Πετρής. (Ρούσσος). Αν νομίζετε σκόπιμο γνωρίζετε το περιεχόμενο αυτού του σημειώματός μου και πιο πάνω. Γνώση του σημειώματός μου αυτού θα πάρει και ο σ. Ντενίσωφ (Ιωαννίδης).
Διατελώ με σεβασμό και αγάπη. 22.4.47
Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ»
        Απόρροια της συμφωνίας αυτής ήταν το σχέδιο Λίμνες, που εγκρίθηκε τον Σεπτέμβρη του 1947 και στόχευε στη κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τις δυνάμεις του ΔΣΕ, ώστε να δημιουργηθεί το αυτόνομο κράτος υπό την αιγίδα του Τίτο. Το καλοκαίρι του ’47, το ΚΚΕ δεν έκρυβε τις προθέσεις του. Ήδη τον Ιούνιο στο Στρασβούργο, ο Μιλτιάδης Πορφυρογένης έκανε λόγο για «[…] τη δημιουργία μιας λεύτερης δημοκρατικής Ελλάδας με δική της κυβέρνηση και με δική της κρατική υπόσταση…». Όλα αυτά έγιναν ακόμη ξεκάθαρα με τη συμφωνία του Μπλέντ, τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Οι Έλληνες κομουνιστές συναντήθηκαν στη γιουγκοσλαβική πόλη μαζί με στελέχη των Γενικών Επιτελείων Γιουγκοσλαβίας, Βουλγαρίας, Αλβανίας και με Σοβιετικούς αξιωματικούς και αποφάσισαν την παροχή βοήθειας προς τις δυνάμεις του ΔΣΕ, με διακύβευμα την Ελληνική Μακεδονία. Ο Στάλιν επικύρωσε λίγο μετά τη συμφωνία [9]. Το συμφωνητικό του Μπλέντ όριζε:«Εμείς οι σύντροφοι 1) Στρατιωτικός Σύμβουλος και εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου της Αλβανίας, 2) Στρατιωτικός Σύμβουλος και εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου της Βουλγαρίας, 3) Στρατιωτικός Σύμβουλος και εκπρόσωπος του Γενικού Επιτελείου της Γιουγκοσλαβίας και 4) Στρατιωτικός Σύμβουλος και εκπρόσωπος του Γενικού Στρατηγείου του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Έχοντας υπόψη την πολιτικήν και στρατιωτική βάση των συνεννοήσεων, που πραγματοποιήθηκαν στις 2-8-1947 στο Μπλέντ και που αφορούσαν στην τύχη των Βαλκανικών Λαϊκών Δημοκρατιών και στην εξέλιξη του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, καθώς στη δημιοργημένη κατάσταση της ανοιχτής επέμβασης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα υπέρ οργάνωσης βάσης κατά των χωρών των Βαλκανικών Λαϊκών Δημοκρατιών, οι οποίες συνορεύουν με την Ελλάδα, συμφωνήσαμε ομόφωνα και αποφασίσαμε:
1) Τα Επιτελεία των Λαϊκών Δημοκρατικών των Κυβερνήσεων Αλβανίας, Βουλγαρίας, Γιουγκοσλαβίας αναλαμβάνουν να εφοδιάσουν με είδη (τεχνιτές προμήθειες) στρατιωτικής βοήθειας το μαχόμενο Ελληνικό Δημοκρατικό Στρατό, καθώς και με πρακτικά μέσα για την εκπαίδευση, τον εφοδιασμό και την υποστήριξη του ελληνικού λαού αγωνιζομένου υπέρ της τιμής του και της ακεραιότητας της χώρας του.
2) Τα πιο πάνω Επιτελεία αναλαμβάνουν να οργανώσουν την άμυνα των μετόπισθεν του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού με πυροβολικό, αεροπορία και πεζικό. Οι δυνάμεις αυτές πρέπει να είναι σε θέση, σε πολλές περιπτώσεις, να επέμβουν αποφασιστικά και να βοηθήσουν την προώθηση του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού.
3) Οι υπογράφοντες θα μεριμνήσουν ιδιαίτερα για την εκπαίδευση και τον εφοδιασμό των στρατιωτών του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, που αγωνίζονται για τη Δημοκρατία και τον ελληνικό λαό. Για το σκοπό αυτό θα οργανώσουν στο έδαφός τους ειδικά Σχολεία, Νοσοκομεία και άλλες διευκολύνσεις, για να βοηθήσουν γενικά την ελληνική αντιφασιστική αντίσταση.
4) Οι Λαϊκές Δημοκρατίες Ρουμανίας και Ουγγαρίας, λόγω του περιεκτικού χαρακτήρα των όσων μπορεί να προκύψουν από τις συνεννοήσεις αυτές, θα κληθούν να λάβουν ενεργό μέρος στην παροχή βοήθειας προς τον αγωνιζόμενο ΔΣΕ και να προβούν στη λήψη πρακτικών μέτρων για αποτελεσματική επέμβαση στην υπόθεση τούτη, ανεξάρτητα από το γεγονός εάν συνορεύουν ή όχι με την Ελλάδα.
5) Η Κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας παίρνει την υποχρέωση να δώσει στη διάθεση των πλοίων υπό σημαία του Ελληνικού Δημοκρατικού Ναυτικού ναυτική βάση. Οι Κυβερνήσεις των υπογραφόντων τη συμφωνία αυτή θα χορηγούν ουσιώδη βοήθεια κάθε λογής για το σχηματισμό Ελληνικού Δημοκρατικού Ναυτικού.
6) Για την επακριβή τήρηση και εκπλήρωση των όρων του παρόντος πρωτοκόλλου τα υποφαινόμενα επιτελεία θα αποστείλουν εκπροσώπους στο Γενικό Αρχηγείο του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, εφ’ όσον δε συσταθεί Ελεύθερη Δημοκρατική Κυβέρνηση θα κληθεί αυτή να υπογράψει το πρωτόκολλο αυτό.
7) Για κάθε επιχείρηση ο Ελληνικός Δημοκρατικός Στρατός πρέπει να αναφέρει στο Ενωμένο Στρατιωτικό Συμβούλιο, για να μπορούν να λαμβάνονται συντονιστικά μέτρα απ’ αυτό στη μετόπισθεν περιοχή, μέτρα που θα αντιμετωπίσουν τις προκύπτουσες εκ των επιχειρήσεων απαιτήσεις.
8) Η συμμετοχή των Συμμαχικών Κυβερνήσεων στο Κέντρο Πληροφοριών του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού με στρατιωτική αποστολή ή με εκπροσώπους και ανταλλαγή σχετικών πληροφοριών είναι υποχρεωτική για όλους τους υποφαινόμενους.
9) Ανώτερα στελέχη του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού δεν μπορεί να αντικατασταθούν χωρίς την συγκατάθεση του Στρατιωτικού Γραφείου Συντονισμού του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, που είναι υπεύθυνο για τις επιχειρήσεις επί εχθρικού εδάφους.
10) Η παρούσα Συμφωνία επιτεύχθηκε κατόπιν της σχετικής Πολιτικής και Στρατιωτικής Σύμβασης για ίδρυση ενιαίας Ομοσπονδίας Σοβιετικών Βαλκανικών Λαϊκών Δημοκρατιών και που θα προκύψει ύστερα από το δυναμικό απελευθερωτικό κίνημα ενάντια του αγγλο-αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των φασιστών στην Ελλάδα» [10]. Από τα παραπάνω στοιχεία προκύπτει απόλυτη εξάρτηση του Δημοκρατικού Στρατού από τους Βαλκάνιους συντρόφους, σε σημείο να μη μπορούν να αντικατασταθούν στελέχη του ΔΣΕ χωρίς την έγκριση των Γιουγκοσλάβων, των Αλβανών και των Βουλγάρων κομουνιστών. Αργότερα ο Τίτο έγραψε για τη συμφωνία του Μπλέντ: «Καταλήξαμε στη Συμφωνία του Μπλέντ, για να εξοφλήσουμε κάθε σχέση με το παρελθόν και να λύσουμε το Μακεδονικό ζήτημα με τρόπο ορθόδοξα μαρξιστικό. Διακηρύξαμε ότι οι λαοί της Μακεδονίας του Βαρδάρη, του Πιρίν και του Αιγαίου έπρεπε να αποκτήσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσής τους». Επομένως, ο αγώνας του ΔΣΕ δεν ήταν «μοναχικός» ούτε βεβαίως και εμφύλιος. Άλλωστε, από τα τέλη του 1948 ο αριθμός των Σλαβομακεδόνων που εντάχθηκαν στο ΔΣΕ έφτανε το 30% και το 1949 ήταν πλειοψηφία [11], σε σημείο να δηλώσει ο Μάρκος Βαφειάδης πως «ο Δημοκρατικός Στρατός ήτο ένα τσούρμο αλλοεθνών αυτονομιστών και το 45% των μαχητών του απετελείτο από Σλαβομακεδόνες…»[12]. 
       Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν δυστυχώς, στην 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ που αποφασίσθηκε η οριστική παραχώρηση της Μακεδονίας. Στη Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση του ΚΚΕ, συμμετείχε τότε και ο Σλάβος Πασκάλ Μητρόφσκυ. Κατά τον Ν. Μέρτζο «η παρουσία του Μητρόφσκυ αποτελούσε εγγύηση ότι η ελληνική Μακεδονία θα ακρωτηριαζόταν» [13]. Πράγματι στις εργασίες της 5ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ (30 Ιανοαυρίου 1949) αποφασίσθηκε ότι: «Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός τά δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ, και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως την θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποχτήσει». Βάσει όλων αυτών, είναι πραγματικά δύσκολο να ειπωθεί ότι υπήρξε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Ελλήνων στο σύνολό του. Την περίοδο 1946-1949 οι δύο αντίπαλες παρατάξεις στην Ελλάδα ουσιαστικά ελέγχονταν σε απόλυτο βαθμό από την Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση. Όπως ανέφερα και στην εισαγωγή, υπήρχαν περιπτώσεις που συγγενείς, φίλοι, συγχωριανοί πολεμούσαν απέναντι σε οικεία πρόσωπα, στιγμές τραγικές. Αλλά η εμπλοκή σλαβομακεδόνων και η απόλυτη εξάρτηση του ΔΣΕ από αυτούς, σε συνδυασμό με τις εδαφικές παραχωρήσεις που ξεκάθαρα συμφώνησε το ΚΚΕ δεν μπορούν να θεωρηθούν σαν εμφύλιος πόλεμος…       
Σημειώσεις:
1] Ν. Μαραντζίδης – Κ. Τσίβος, Ο ελληνικός εμφύλιος και το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα, το ΚΚΕ μέσα από τα τσεχικά αρχεία 1946-1948, σ. 47.
2] Κρις Γουντχάουζ, Ο Αγώνας για την Ελλάδα 1941-1949, σ. 346,396.
3] Ν. Μαραντζίδης, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 1946-1949, σ. 36-37.
4] Ν. Μαραντζίδης – Κ. Τσίβος, Ο ελληνικός εμφύλιος και το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα, το ΚΚΕ μέσα από τα τσεχικά αρχεία 1946-1948,σ. 172.
5] Ν. Μαραντζίδης – Κ. Τσίβος, ό.π., σ. 190-191.
6] Ν. Μαραντζίδης, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 1946-1949, σ. 34.
7] Ν. Μέρτζος, Σβαρνούτ-το προδομένο αντάρτικο, σ. 264.
8] Ν. Μαραντζίδης, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 1946-1949, σ. 39.
9] Ν. Μαραντζίδης – Κ. Τσίβος, Ο ελληνικός εμφύλιος και το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα, το ΚΚΕ μέσα από τα τσεχικά αρχεία 1946-1948, σ. 89-90.
10] Κ. Μπαρμπής, Η Τραγωδία της Ελλάδος εις πράξεις τρείς, σ. 442-444.
11] Ν. Μαραντζίδης, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας 1946-1949, σ. 57-58.
12] Κ. Μπαρμπής, ό.π., σ. 640.
13] Ν. Μέρτζος, ό.π., σ. 425.

πηγή