Πατήστε πάνω σε μια από τις εικόνες παρακάτω και θα μεταφερθείτε στο κανάλι μας στο youtube
>
«Έστ' ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται»


Φίλοι αναγνώστες .Βρίσκεστε σ΄αυτό το ιστολόγιο με δική σας ευθύνη . Ενδεχομένως κάτι που θα διαβάσετε εδώ μπορεί να το θεωρήσετε ύβρη ή να σας θίξει ή να σας προσβάλλει . Θα πρέπει να γνωρίσετε πως δεν έχουμε καμία τέτοια πρόθεση . Έχοντας λοιπόν αυτό υπ΄όψιν οι επιλογές σας είναι δύο : α) ή να φύγετε απ΄το ιστολόγιο αυτό , διακόπτοντας την ανάγνωσή του ,ώστε να αποφύγετε πιθανή προσβολή των ηθικών , θρησκευτικών ή άλλων αξιών σας , ή β) να παραμείνετε αποδεχόμενοι πως ότι και να διαβάσετε δεν θα σας προσβάλλει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο . Εμείς απ΄την μεριά μας θα προσπαθήσουμε να διαφυλάξουμε και να προβάλουμε τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες , έχοντας πάντα ως γνώμονα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αλήθεια . Αν παρ΄όλα αυτά υπάρξει κάποιο πρόβλημα , επικοινωνήστε μαζί μας στο γνωστό e-mail . Καλή συνέχεια .

star

Σεισμός μεγα-ρίχτερ στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα !

Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013 | 2 αναγνώστες άφησαν σχόλιο

 

Νέο τραπεζικό σύστημα στη Σερβία! Το ΔΝΤ σε κατάσταση πανικού!

 Οι σοσιαλιστές της Σερβίας εγκαταλείπουν το τραπεζικό σύστημα του ευρωπαϊκού μοντέλου
και προκαλούν τις έντονες διαμαρτυρίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου! Παραιτήθηκε ο Dejan Soskic, πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας Σερβίας, ενώ η θητεία του έληγε το 2016!
Στην Ευρώπη και ειδικότερα στα Βαλκάνια έχουμε την πρώτη πολιτική απάντηση και αντίδραση στη Τραπεζική Δικτατορία, με νόμο που...
ψήφισε η Σερβική Βουλή!
Η είδηση θάβεται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και δημοσιογράφους και ίσως αναγκαστούν να μιλήσουν για αυτή την εξέγερση της Σερβίας, μιας και τώρα το ΔΝΤ εκφράστηκε δημόσια εναντίον ενός νόμου που ψήφισε δημοκρατικά η Βουλή της Σερβίας και εναντίον του σοσιαλιστή πρωθυπουργού Ivica Dacic.
Με τον νέο νόμο η Τράπεζα της Σερβίας υποχρεώνεται να λειτουργεί σε όφελος της εθνικής οικονομίας και των αναγκών του Σερβικού λαού και να μην τηρεί τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του ΔΝΤ και των διεθνών κερδοσκόπων!
Πρόκειται για ενέργεια της Σερβικής Βουλής που υπερασπίζεται το σύνολο της χώρας και είναι φυσιολογική η αντίδραση της Ευρωπαϊκής ένωσης και του ΔΝΤ, αφού εκτιμούν ότι η Σερβία αναστατώνει κυριολεκτικά την διεθνή τραπεζική «σταθερότητα»!
Τώρα ένα τεράστιο αγκάθι, η Σερβία, υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να προλάβει νέες αποφάσεις σαν της Σερβίας από Ιταλία και Ισπανία. Για την Ελλάδα δεν ανησυχούν οι διεθνείς κερδοσκόποι, μιας και έχουν εγκαταστήσει μια συγκυβέρνηση δωσίλογων!
Η απόφαση της Σερβίας δείχνει πως υπάρχουν ακόμη κάποιοι κι αυτοί στην Περιφέρεια του συστήματος, που τολμούν να εναντιωθούν στην Αυτού Μεγαλειότητα της κερδοσκοπίας, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα!

Σήμερα , οι κατ΄εφημισμόν δημοκράτες θα τον έλεγαν φασίστα !

| 0 αναγνώστες άφησαν σχόλιο


Εφιάλτης ο Σοφωνίδου.
Ο ακραίος δημοκράτης
(αντίστοιχο κεφάλαιο στο έργο του Άγγελου Βλάχου
«Η ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»)
Το όνομα Εφιάλτης είναι πασίγνωστο. Είναι το όνομα του προδότη που αποκάλυψε στον Ξέρξη την ύπαρξη του κρυφού μονοπατιού Ανοπέα από το οποίο πέρασε ο Υδάρνης με μια μονάδα του περσικού στρατού που κύκλωσε τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες. Έχει γίνει συνώνυμο τρομακτικού ονείρου και, κατ’ επέκταση, με άλυτο πολιτικό ή κοινωνικό πρόβλημα, κοινώς βραχνάς.
Άγχος και τρόμο θα είχε προκαλέσει στους Αθηναίους ολιγαρχικούς (αριστίνδην – πλουτίνδην) των μέσων του 5ου αι. π.Χ. ο Εφιάλτης ο Σοφωνίδου, μεγαλύτερος στα χρόνια από τον Περικλή και καθοδηγητής του, που κατόρθωσε ν’ αφαιρέσει από τον Άρειο Πάγο πολλές από τις αρμοδιότητές του και να αποχρωματίσει οριστικά το δημοκρατικό πολίτευμα από κάθε ολιγαρχική απόχρωση. Η απόγνωση των ολιγαρχικών τούς οδήγησε μέχρι της δολοφονίας του Εφιάλτη από τον Ταναγραίο Αριστόδικο το 461 π.Χ.
«Ἐφιάλτην μέν οὖν, φοβερόν ὄντα τοῖς ὀλιγαρχικοῖς καί περί τάς εὐθύνας καί διώξεις ταῶν τόν δῆμον ἀδικούντων ἀπα­ραίτητον, ἐπιβουλεύσαντες οἱ ἐχθροί δ’ Ἀριστοδίκου τοῦ Ταναγρικοῦ κρυφαίως ἀνεΐλον» (Πλουτ. Περικλής, 10).
Εκτός του ότι ο Εφιάλτης ήταν ο τρίτος “μεταρρυθμιστής” (η μεταρρύθμισή του δεν είχε βεβαίως το εύρος και το βάθος των δύο πρώτων (Σόλωνος και Κλεισθένους), ξέρομε ελάχιστα πράγματα γι’ αυτόν. Ασφαλώς δεν ανήκε στην τάξη των πλουσίων και ασφαλώς ήταν ισχυρή προσωπικότης. Επίσης ασφαλώς θα είχε παράσχει σημαντικές υπηρεσίες για να αναδειχθεί “προστάτης” του Δήμου. Αναφέρεται ότι “τριάκοντα μόναις (ναυσί) Ἐφιάλτην ἐπέκεινα πλεῦσαι Χελιδονίων” (Πλουτ. Κίμων, 13) και τούτο είναι βεβαίωση ότι αναδείχθηκε στρατηγός. Το γεγονός ότι έπλευσε με πολεμικά πλοία πέρα από τα νησιά Χελιδόνιοι θα θεωρήθηκε επίτευγμα επειδή ήταν πρόκληση προς τον Αρταξέρξη αφού δεν είχε ακόμη συναφθεί η “ειρήνη του Καλλία” (449 π.Χ.).
Η μεταρρύθμιση του Εφιάλτη (461 π.Χ.) είχε καθαρά πολιτικό και όχι κοινωνικό χαρακτήρα, αφού μόνο 4 χρόνια αργότερα έγιναν δεκτοί και οι ζευγήτες ως άρχοντες ενώ προηγου­μένως δεν ήσαν εκλέξιμοι παρά μόνο οι πεντακοσιομέδιμνοι και οι ιππείς.
Ο Αριστοτέλης (Αθ. Πολ., 25, 1) αναφέρει τα εξής: “…γενόμενος τοῦ δήμου προστάτης Ἐφιάλτης ὁ Σοφωνίδου, δοκῶν καί ἀδωροδόκητος είναι καί δίκαιος πρός τήν πολιτείαν, ἐπέθετο ταῇ βουλῇ (του Αρείου Πάγου)…”, δηλαδή έστρεψε τις ενέργειες του εναντίον του Αρείου Πάγου. Άρχισε από την καθαίρεση πολλών Αρεοπαγιτών προκαλώντας δίκες εναντίον τους όσον αφορά τον τρόπο που είχαν ασκήσει την εξουσία τους. Αφού μείωσε την δημοτικότητα του θεσμού, αφαίρεσε, με απόφαση του Δήμου, όλες τις “πρόσθετες” εξουσίες που καθιστούσαν τον Άρειο Πάγο “φύλακα της πολιτείας” και τις μετέφερε στην Εκκλησία του Δήμου και στην Ηλιαία.
Η αοριστία της διατυπώσεως “ἅπαντα περιείλετο τά ἐπίθετα δι’ ὧν ἦν ἡ τῆς πολιτείας φυλακή” (Αριστ. Αθ. Πολ., 25, 2) μας αναγκάζει ν’ αναζητήσομε, ποιες ήσαν αυτές οι “πρόσθετες εξουσίες” του Αρείου Πάγου τις οποίες του αφήρεσε ο Εφιάλτης και τι σήμαινε “ή τής πολιτείας φυλακή”.
Ίσως μια ικανοποιητική απάντηση είναι τα ακόλουθα:
Όλοι όσοι ασκούσαν δημόσιο λειτούργημα προτού αναλάβουν τα καθήκοντά τους υφίσταντο την “δοκιμασία” και όταν τελείωνε η θητεία τους υφίσταντο λεπτομερή έλεγχο, την “εὐθύνη”. Έπρεπε ν’ αποδώσουν λογαριασμό της διαχειρίσεώς τους και να υποβάλουν γενική έκθεση πεπραγμένων. Είναι πλέον πιθανό ότι την αρμοδιότητα της “δοκιμασίας” και της “εὐθύνης” είχε, πριν από την μεταρρύθμιση του Εφιάλτη, ο Άρειο Πάγος, πράγμα που σήμαινε ότι είχε ένα είδος γενικής επιβλέψεως και ελέγχου επί των δημοσίων λειτουργιών. Επί πλέον κατά την νομοθεσία του Σόλωνος, ο Άρειος Πάγος ήταν αρμόδιος να αποφασίσει επί των “εισαγγελιών” εναντίον εκείνων που ήσαν ύποπτοι συνωμοσίας κατά του πολιτεύματος. Αλλά οι “εισαγγελίες” πέρασαν στην αρμοδιότητα της Βουλής τω 500, η οποία είχε αρμοδιότητα και για την “δοκιμασία” των αρχόντων. Αυτή πρέπει να ήταν η μεταρρύθμιση του Εφιάλτη και ήταν σοβαρό πλήγμα εναντίον των ολιγαρχικών αφού ο Άρειος Πάγος – εξ ορισμού συντηρητικό όργανο αποτελούμενο απ πρώην άρχοντες – στερήθηκε της “δοκιμασίας” και της “ευθύνης”.
Η δολοφονία του Εφιάλτη φαίνεται να οφείλεται περισσότερο σε προσωπικούς εκδικητικούς λόγους (αρεοπαγίτου ή αρεοπαγιτών που είχαν εκδιωχθεί από το σώμα ύστερα από καταγγελίες του Εφιάλτη) παρά σε πολιτικούς λόγους για να απαλλαγούν οι ολιγαρχικοί από έναν δραστήριο και επικίνδυνο εχθρό. Ακραίος δημοκράτης, αν είχε ζήσει ίσως θα είχε έρθει σε διάσταση με τον Περικλή που, αριστοκράτης αυτός, και έχοντας ως Αλκμεωνίδης διασυνδέσεις με τους Φιλαΐδες, τον Κίμωνα και την αδελφή του Ελπινίκη, δέχθηκε συμβιβασμούς μαζί τους.
Αθήνα 462 π.χ….Τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, κυρίως αυτά που αποζούσαν απο τη θάλασσα, καθώς και τα μεσαία στρώματα που ασχολούνταν με το εμπόριο και τη ναυτιλία, όταν συνειδητοποίησαν τη δύναμη που τους έδινε ο στόλος, άρχισαν να κινούνται για την κατάλυση του καθεστώτος των γαιοκτημόνων ευγενών. Το κίνημά τους απέβλεπε στη ριζική αλλαγή του καθεστώτος και όχι απλώς στην αφαίρεση της διοίκησης από τον Άρειο Πάγο και στην επαναφορά του πολιτεύματος του Κλεισθένη. Απαιτούσαν την κατάργηση των κοινωνικών διακρίσεων σε ευγενείς και λαό, και την πλήρη εξίσωση όλων των πολιτών. Έτσι άρχισε ένα λαϊκό κίνημα για την ανατροπή του καθεστώτος των γαιοκτημόνων ευγενών και την εγκαθίδρυση της εξουσίας του λαού. Ηγέτης του επαναστατικού αυτού κινήματος έγινε ο Εφιάλτης, ο γιος του Σοφωνίδου, με πιθανό συνεργάτη τον Αρχέστρατο, στον οποίο η ιστορία δεν κάνει καμία αναφορά. Αυξανομένου του πλήθους, λέει ο Αριστοτέλης, έγινε ηγέτης του λαού ο Εφιάλτης, ο γιος του Σοφωνίδου, ο οποίος εθεωρείτο πατριώτης αδιάφθορος, και επιτέθηκε στη Βουλή του Αρείου Πάγου. Όταν το λαϊκό κίνημα απόκτησε δύναμη, ο Εφιάλτης χρησιμοποίησε τα δικαστήρια της Ηλιαίας που είχε θεσπίσει ο Σόλων και πέρναγε απ’ αυτά το ένα μετά τον άλλο τους Αρεοπαγίτες με την κατηγορία της κακοδιοίκησης. Κατά πρώτον εξόντωσε πολλούς από τους Αρεοπαγίτες, κινώντας εναντίον τους δίκες σχετικές με τη διοίκησή τους. Ο Εφιάλτης έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Αρεοπαγιτών και όλων εκείνων που αδικούσαν το λαό, γιατί έτρεμαν στη σκέψη ότι αργά ή γρήγορα θα πλήρωναν για τις αδικίες τους. Ζούσαν συνεχώς μ’ αυτή την αγωνία που τους έκανε να μη μπορούν να κοιμηθούν, γιατί μόλις τους έπαιρνε ο ύπνος, έβλεπαν τον Εφιάλτη να τους καταδιώκει για να τους τιμωρήσει. Έτσι επικράτησε μέχρι σήμερα να λέγεται Εφιάλτης κάθε τρομακτικό όνειρο που καταπιέζει την ψυχή και προκαλεί αγωνία. Η επίσημη ιστορία, από φόβο μήπως τον… αδικήσει, προτίμησε να τον αποσιωπήσει. Έτσι ο μεγάλος αυτός επαναστάτης δεν είναι γνωστός παρά μόνο στους ειδικούς της ιστορίας, ενώ ο συνώνυμός του Εφιάλτης, ο Τραχίνιας, ο προδότης των Θερμοπυλών, είναι γνωστός στους πάντες.

ΤΖΑΜΙ ΒΟΤΑΝΙΚΟΥ: Η σύμπραξη (μεγαλοεργολάβων), ο αρχιτέκτονας (συγγενής του Σαμαρά) & το … γουρούνι.

Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013 | 0 αναγνώστες άφησαν σχόλιο

 

Άρθρο: Τσέγκα Μαρία

Αγνοώντας τους αγώνες των προγόνων μας, αδιαφορώντας για το Σύνταγμα και παραβλέποντας την πολεμική στάση της Τουρκίας απέναντι σε κάθε ορθόδοξο στοιχείο, χτίζουμε τζαμί στην πρωτεύουσά μας, με λεφτά, μάλιστα, του ελληνικού λαού.

Και αυτό, την ώρα που οι Τούρκοι αποφάσισαν να μετατρέψουν τη Μονή Αγίου Ιωάννη του Στουδίου, που λειτουργεί ως μουσείο, σε τζαμί. Ενώ ξεκίνησαν και πάλι τη συζήτηση για μετατροπή σε τζαμί και της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.

Ποτάμια αίμα χύθηκαν κατά την Επανάσταση του ΄21, όταν οι πρόγονοί μας με σπαθιά και ντουφέκια αγωνίστηκαν για μια Ελεύθερη Ελλάδα. Για να παραδώσουν στους απογόνους τους, σε όλους εμάς, «τούτο το κομμάτι γης» και να μας καταστήσουν απόλυτο κυρίαρχό της. Για να μπορούμε σε αυτή τη γη να τιμούμε το Έθνος μας, τις Αρχές, τις Αξίες & τα Πιστεύω μας.

«Πιστεύω», που τόσο ξεκάθαρα, πλέον, πολεμούν ακόμα και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας.

Φτιάχνουμε τζαμί, χωρίς να διαπραγματευτούμε. Χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις και οφέλη.

Εκατοντάδες εκκλησίες και μοναστήρια μας βεβηλώθηκαν, καταστράφηκαν και μετατράπηκαν σε τζαμιά στην Τουρκία, τον Πόντο, την Καππαδοκία, την κατεχόμενη Κύπρο κ.α.

Χιλιάδες Χριστιανοί υπέστησαν τη μουσουλμανική  βιαιότητα, ακόμα και το φρικτό θάνατο, μόνο για την πίστη τους.

Στην Τουρκία του σήμερα, αρχαία μοναστήρια και εκκλησίες «κοσμούνται» με μιναρέδες και οι κληρικοί μας απαγορεύεται ακόμα και να κυκλοφορούν με ράσα.

Στην Ελλάδα του σήμερα, οι μουσουλμάνοι έχουν μόνο στην Αθήνα 140 τόπους λατρείας και στον Πειραιά 50, και τους παραχωρούνται στάδια για την άσκηση των λατρευτικών καθηκόντων όποτε ζητηθεί.

Αλλά για κάποιους, δεν φτάνει μόνο αυτό. Στην Ελλάδα του σήμερα χρειάζεται (;) και η ανέγερση τζαμιού.

Ποιοι όμως, θα έχουν τον έλεγχο αυτού του τζαμιού; Οι Σουνίτες, οι Σιΐτες ή οι Αλεβίδες;

Γιατί οι μουσουλμάνοι διακατέχονται ακόμα και από εσωτερικό μίσος, γεγονός που τους διασπά σε διάφορες ομάδες. Τι θα γίνει εάν υπάρξει σύγκρουση μεταξύ τους;

Ισλαμικοί ναοί σήμερα στην Ελλάδα λειτουργούν μόνο στη Θράκη, όπου τις ώρες της προσευχής «ταράζονται» από τη φωνή του Μουεζίνη που βγαίνει στον μιναρέ για να ακουστεί στους πιστούς του. Φαντάζεστε τους τουρίστες που επισκέπτονται το Βοτανικό της Ορθόδοξης Ελλάδας να έρχονται αντιμέτωποι με τέτοιες εικόνες;

Ήδη η δημογραφική σύνθεση της Αθήνας έχει τεχνηέντως αλλοιωθεί. 

Μήπως με αυτόν τον τρόπο νομιμοποιήσουμε και του χιλιάδες παράνομες μετανάστες; Μήπως με το τέμενος προχωρήσουμε σε ολική ισλαμοποίηση της πρωτεύουσας;

Και εάν όλα αυτά για κάποιους ακούγονται αδιάφορα, τότε ας δούνε τι έγινε στη Νορβηγία και ας αναλογιστούν.Η τρομοκρατική οργάνωση Ansar al-Sunna απείλησε πως αν η πρωτεύουσα του κράτους, το Όσλο, δεν αναγνωριστεί από το νορβηγικό κράτος ως μουσουλμανική πόλη, με μουσουλμανικό έθνος, θα προχωρήσει σε εφαρμογή του ιερού πολέμου. Στην ανακοίνωσή τους μάλιστα, γράφουν: «Δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της νορβηγικής κοινωνίας. Επίσης δεν θέλουμε να φύγουμε από την Νορβηγία γιατί γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε εδώ. Η γη του Αλλαχ μας ανήκει».

Το τέμενος & οι μεγαλοεργολάβοι

Ήταν το 2006, όταν ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Σουφλιάς, ανακοίνωσε την απόφαση κατασκευής τεμένους.

Στις 29 Μαρτίου του 2010, συνεδριάζει για πρώτη φορά επιτροπή υπό τον τότε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Θεόδωρο Πάγκαλο. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η κυβέρνηση ανακοινώνει «την άμεση οικοδόμηση του τεμένους Αθηνών». Το Νοέμβριο του 2011 όλα είναι έτοιμα, όμως ο τότε υπουργός Μεταφορών, Μάκης Βορίδης, παγώνει το εν λόγω θέμα. Ακριβώς έναν χρόνο μετά, τον Νοέμβριο του 2012, ο υπουργός Παιδείας, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, στέλνει στο αρμόδιο υπουργείο Υποδομών τα σχετικά έγγραφα για τη δημοπράτηση της κατασκευής του τεμένους, τη μεταφορά κονδυλίων και την έγκριση της πίστωσης.

Χρειάστηκαν 4 άγονες προσπάθειες για να βρεθεί τελικά ο ανάδοχος που θα αναλάμβανε την ανέγερση του τεμένους, που εκτιμάται ότι θα είναι έτοιμο τον Απρίλιο του 2014. Η υπόθεση όμως, του αναδόχου δεν είναι απλή.

Την ανέγερση ανέλαβε μία κοινοπραξία των τεσσάρων μεγαλύτερων κατασκευαστικών εταιρειών της χώρας.  Πρόκειται για τις εταιρείες J&P Αβαξ (όμιλος Ιωάννου) ΤΕΡΝΑ Α.Ε. (όμιλος Περιστέρη), ΑΚΤΩΡ (όμιλος Μπόμπολα) και ΙΝΤΡΑΚΑΤ (όμιλος Κόκκαλη).

Το εντυπωσιακό είναι πως οι τέσσερις αυτοί κολοσσοί ενώθηκαν για να «πάρουν» ένα έργο με συνολικό προϋπολογισμό –μόλις- 946.000 ευρώ!

Όπως λοιπόν, μπορούμε να καταλάβουμε η ανάληψη του έργου από την κοινοπραξία, δεν είχε οικονομικά κίνητρα –τουλάχιστον άμεσα-.

Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι ο Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Έργων κ. Στράτος Σιμόπουλος είχε έρθει σε επαφή με όλες τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες επισημαίνοντάς τους τη σημασία του να βρεθεί ανάδοχος για το έργο. 

Οι τέσσερις ενώθηκαν και δεν άφησαν «ξεκρέμαστη» την κυβέρνηση (ίσως από ευγνωμοσύνη τους το ανταποδώσει). Δεν άφησαν όμως απογοητευμένους ούτε τους Άραβες, οι οποίοι ήταν και οι πρώτοι που το 1976 είχαν υποβάλλει το αίτημα για ανέγερση τεμένους στην Αθήνα και το τελευταίο διάστημα πίεζαν προς αυτήν την κατεύθυνση. 

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, πως οι μεγάλες ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες εκδηλώνουν έντονο ενδιαφέρον για δουλειές στη Σαουδική Αραβία.

Ο αρχιτέκτονας (συγγενής του Σαμαρά & πρώην Δημ. Σύμβουλος Καμίνη)

Πριν από κάποια χρόνια, η σπουδαία αρχιτέκτονας Ζάχα Χαντίντ είχε δηλώσει πως όταν η Ελλάδα αποφασίσει να φτιάξει ένα μεγάλο Ισλαμικό τέμενος, είναι πρόθυμη να το σχεδιάσει η ίδια δωρεάν.

Αντί όμως για την Χαντίντ, την κατασκευή του τεμένους της Αθήνας, ανέλαβε το αρχιτεκτονικό γραφείο του Αλέξανδρου Τομπάζη.

Ο Αλέξανδρος Τομπάζης, είναι από τους κορυφαίους Έλληνες αρχιτέκτονες.

Γνωστός διεθνώς είναι και ο γιος του, Νικόλας, ο οποίος είναι μηχανικός εξειδικευμένος στην αεροδυναμική και υπεύθυνος του σχεδιασμού του αγωνιστικού αυτοκινήτου της Φερράρι στη Formula 1.

Ο Αλέξανδρος Τομπάζης, στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές συμμετείχε ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, με τον συνδυασμό "Δικαίωμα στην Πόλη" του Γιώργου Καμίνη και εξελέγη, όμως λίγο αργότερα παραιτήθηκε.

Και αν την εκλογή του  στο Δήμο της Αθήνας την γνωρίζατε, αυτό που ίσως δεν ξέρετε, είναι ότι ο Αλέξανδρος Τομπάζης και ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκονται και οι δύο στο γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Μπενάκη. Συγκεκριμένα, είναι συγγενής εξ αγχιστείας, καθώς ο αρχιτέκτονας είναι δεύτερος ξάδελφος της μητέρας του Πρωθυπουργού.

Ο Αλέξανδρος Μπενάκης, είχε κόρη τη Δέσποινα, η οποία είναι μητέρα της συζύγου του Αλέξανδρου Τομπάζη. Ο Αλέξανδρος Μπενάκης είχε αδελφή την γνωστή συγγραφέα Πηνελόπη Δέλτα, η οποία είναι η προγιαγιά του Αντώνη Σαμαρά. Για την ιστορία, στο ίδιο γενεαλογικό δένδρο βρίσκεται και ο πρώην Υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, ο οποίος είναι επίσης δισέγγονος του Αντώνη Μπενάκη, αδελφού του Αλέξανδρου και της Πηνελόπης Δέλτα.

Η αρχιτεκτονική

Το τέμενος θα κατασκευαστεί σε χώρο 17 στρεμμάτων στον Βοτανικό, συγκεκριμένα στη θέση του παλαιού συνεργείου αυτοκινήτων του Ναυτικού, και θα έχει συνολική επιφάνεια 600 τ.μ. χωρητικότητας 350 ατόμων.

Η εμπειρία του Αλέξανδρου Τομπάζη είναι αδιαμφισβήτητη, καθώς το συγκεκριμένο γραφείο έχει χτίσει μερικά από τα ωραιότερα τζαμιά στον κόσμο.

Για του Βοτανικού επέλεξε μίνιμαλ κατασκευή χωρίς ισλαμικά μοτίβα απέξω, χωρίς δηαδή μιναρέ και Μουεζίνη.

Θα αποτελείται από δύο χώρους προσευχής, γύρω του θα υπάρχουν οι κλασικοί χώροι πρασίνου, καθώς και υποστηρικτικοί χώροι γραφείων και υγιεινής, ενώ στη χρήση γης στην περιοχή δεν προβλέπεται κατασκευή κατοικιών.

Γραφεία θα έχει ο ιμάμης και η διοικούσα επιτροπή του τεμένους, που θα είναι επταμελής και θα αποτελείται από εκπροσώπους του υπ. Παιδείας, του Δήμου Αθηναίων, πανεπιστημιακούς εγνωσμένου κύρους και δύο εκπροσώπους των μεγάλων μουσουλμανικών κοινοτήτων της χώρας.

Στην έκταση αυτή σήμερα υπάρχουν πέντε κτίσματα που θα γκρεμιστούν όλα, αλλά και ένα εκκλησάκι του Αγίου Χριστοφόρου, που δε θα γκρεμιστεί, συμβολίζοντας τη συνύπαρξη των δύο θρησκειών.

Θα ακυρωθεί η ανέγερση για ένα … γουρούνι;

Όπως ήταν αναμενόμενο, από την πρώτη στιγμή που ακούστηκε η πρόθεση της ανέγερσης τζαμιού στην Αθήνα, οι αντιδράσεις ήταν έντονες. Με πορείες, διαμαρτυρίες και μία προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας, επιχειρούν οι διαφωνούντες να εμποδίσουν το έργο.

Στο ΣτΕ προσέφυγαν ένας εξωραϊστικός-πολιτιστικός σύλλογος, κάτοικοι της Αθήνας, αλλά και ο Μητροπολίτης Πειραιά.

Ο νομικός εκπρόσωπος του μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ, ξεκαθάρισε ότι «το θέμα δεν είναι νομικό, αλλά εθνικό, και πρέπει να προβληματίσει τους δικαστές, καθώς η ίδρυση τεμένους στο κέντρο της Αθήνας θα πλήξει τη δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη και θα αποτελέσει την αρχή για αποδόμηση της συνοχής της κοινωνίας μας και του ελληνικού έθνους ως λαού χριστιανών ορθοδόξων».

Η απόφαση αναμένεται τον Ιανουάριο.

Αυτό, όμως, που προσπαθούν να κάνουν κάτοικοι και Εκκλησία χρησιμοποιώντας νόμιμα μέσα, τη μη ανέγερση, δηλαδή, του τζαμιού στο Βοτανικό, ενδεχομένως να επιδιώξουν κάποιοι να το καταφέρουν με «ανορθόδοξους» τρόπους, ακολουθώντας παραδείγματα του εξωτερικού.

Στη Λειψία της Γερμανίας, οι κάτοικοι οι οποίοι ήθελαν να εμποδίσουν την ανέγερση ισλαμικού τεμένους, τοποθέτησαν κομμένα κεφάλια χοίρων στο χώρο και μάλιστα πέντε, όσοι θα ήταν και οι μιναρέδες.

Στο Σαρλερουά στο Βέλγιο, άγνωστοι έθαψαν ένα κεφάλι γουρουνιού σε κτήριο όπου θα γινόταν τζαμί.  Πάνω από το σημείο έβαλαν ένα σταυρό με την επιγραφή "Εδώ αναπαύεται ο Μωάμεθ", ενώ στους τοίχους είχαν γράψει συνθήματα κατά του Μωάμεθ και είχαν ζωγραφίσει το κεφάλι ενός γουρουνιού.

Στην Σεβίλλη της Ισπανίας, οι κάτοικοι κατάφεραν να εμποδίσουν την κατασκευή ενός ακόμα τζαμιού στην πόλη τους, θάβοντας και αυτοί ένα γουρούνι στο σημείο. Μάλιστα βιντεοσκόπησαν την όλη διαδικασία, ώστε να γίνει γνωστή και να μην μπορεί να διαψευσθεί από τις αρχές, ενώ δεν αποκάλυψαν το ακριβές σημείο της ταφής, αποκλείοντας την ανοικοδόμηση σε όλη την έκταση.

Όπως είναι γνωστό, σύμφωνα με το Κοράνι απαγορεύεται η κατανάλωση χοιρινού κρέατος. Ο περιορισμός όμως, δεν αφορά μόνο την κατανάλωση, αφού ο ισλαμικός νόμος, απαγορεύει και την ανέγερση τζαμιού σε «έδαφος λερωμένο με χοίρο». Γι’ αυτό και οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να ακυρώσουν την ανέγερση τζαμιών στα σημεία των παραπάνω περιοχών, όπου οι κάτοικοι έθαψαν τα γουρούνια.

Οι έντονες αντιδράσεις για την ανέγερση του τεμένους στο Βοτανικό, προκαλούν φόβους στη μουσουλμανική κοινότητα, μήπως και στη χώρα μας υπάρξουν ανάλογες προσπάθειες από κάποιους να «λερώσουν» την έκταση, θάβοντας χοίρους και επιτυγχάνοντας με αυτόν τον τρόπο την ακύρωση της ανέγερσης του τζαμιού.

ΕΞΕΛΙΞΗ: Λίγες ώρες μετά τη δημοσίευση του άρθρου, κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο ένα βίντεο που δείχνει σφαγμένα γουρούνια στο χώρο όπου θα ανεγερθεί το τζαμί (σύμφωνα με τους δράστες). Η πραγματικότητα, ίσως, ήρθε να μας επιβεβαιώσει. Το βίντεο τραβήχτηκε νύχτα γιαυτό δεν μπορεί να διαπιστωθεί εάν είναι όντως η έκταση του Βοτανικού. Γίνεται προσπάθεια να διαπιστωθεί εάν όντως είναι ο Βοτανικός, και εάν επιβεβαιωθεί τότε μένει να δούμε εάν τελικά θα ανεγερθεί το τζαμί εκεί ή αν θα γίνει σε άλλο σημείο, όπως έγινε σε ανάλογες περιπτώσεις στο εξωτερικό.

πηγή

Όλοι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας από το 1822

Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2013 | 0 αναγνώστες άφησαν σχόλιο

       Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος. 

                                                                                                                        Περίοδος Θητείας


 Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος
(1791-1865)

13-01-1822 εως  10-05-1823   
  Εκτελεστικό 1822
 Αθανάσιος κανακάρης (1760-1823)

1822 
  Εκτελεστικό 1822 (αναπληρωτής πρηγούμενου)
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης (1765-1848)

1823
  Εκτελεστικό 1823
 Γεώργιος Κουντουριώτης (1782-1858)

1823-1826
  Εκτελεστικό 1824 (αναπληρωτής πρηγούμενου)
Ανδρέας Ζαΐμης (1791-1840)

1826-1827 
  Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος (1826)





                                     Ελληνική Πολιτεία (Κράτος κατ' εντολή)  

                                                                                          Περίοδος Θητείας


 Ιωάννης Καποδίστριας
(1776-1831)
   30-03-1827 εως 18-01-1828
και
1827 εως 09-10-1831
Από την εκλογή του Καποδίστρια, μέχρι την αφιξή του στην Ελλάδα,
η διοίκηση είχε ανατεθεί στην Αντικυβερνητική Επιτροπή 

Κατέχοντας το αξίωμα του Κυβερνήτη ήταν ταυτόχρονα αρχηγός του κράτους
 και πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου: 
Κυβέρνηση Καποδίστρια και Ελληνικές εκλογές 1829

Αυγουστίνος   Καποδίστριας 
(1778-1857)


09-10-1831 εως 06-02-1833
Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος (1831): Tριμελής επιτροπή που ανέλαβε 
την προσωρινή διοίκηση στην θέση του Κυβερνήτη, μεταξύ της δολοφονίας του Καποδίστρια και της έλευσης του Όθωνα. Το 1832 προέκυψαν άλλες, αλληλοσυγκρουόμενες επιτροπές (Διοικητική Επιτροπή 1832) 

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης 
(1770-1843)
 


09-10-1831 εως 06-02-1833
Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος (1831): Tριμελής επιτροπή που ανέλαβε 
την προσωρινή διοίκηση στην θέση του Κυβερνήτη, μεταξύ της δολοφονίας του Καποδίστρια και της έλευσης του Όθωνα. Το 1832 προέκυψαν άλλες, αλληλοσυγκρουόμενες επιτροπές (Διοικητική Επιτροπή 1832) 

Ιωάννης Κολέττης
(1773-1847)


09-10-1831 εως 06-02-1833
Διοικητική Επιτροπή της Ελλάδος (1831): Tριμελής επιτροπή που ανέλαβε 
την προσωρινή διοίκηση στην θέση του Κυβερνήτη, μεταξύ της δολοφονίας του Καποδίστρια και της έλευσης του Όθωνα. Το 1832 προέκυψαν άλλες, αλληλοσυγκρουόμενες επιτροπές (Διοικητική Επιτροπή 1832)  



             Βασίλειον της Ελλάδος. Απόλυτη Μοναρχία. Επίσημο Ανεξάρτητο Κράτος. 
                                                                                                                                                     Περίοδος Θητείας

 Σπυρίδων Τρικούπης
(1788-1873)  
 

25-01-1833 εως 03-04-1833 

  03-04-1833 εως 12-10-1833 


Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου, Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Τρικούπη 1833 (Αντιβασιλεία) 

Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου, Κυβέρνηση 
Σπ. Τρικούπη (3 Απριλίου 1833) (Αντιβασιλεία)

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)
  

12-10-1833 εως 31-05-1834  


Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου, Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1833 (Αντιβασιλεία) 
  Ιωάννης Κολέττης (1773-1847)
12-06-1834 εως 20-05-1835  
(Γαλλίκό κόμμα)
Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου, Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη 1834 (Αντιβασιλεία) 
  Κόμης ΙωσήφΛουδοβίκος Άρμανσμπεργκ (1787-1853)

20-05-1835 εως 02-02-1837  


Αρχιγραμματέας της Επικράτειας, Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ 1835 

 Ιγνάτιος φον Ρούτχαρτ
(1790-1838)
 

02-02-1837 εως 08-12-1837  

Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, Κυβέρνηση Ιγνάτιου φον Ρούντχαρτ 1837 

 Βασιλεύς Όθων
(1815-1867)  


08-12-1837 εως 16-02-1841 


Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, Κυβέρνηση Όθωνος 1837 

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865)
 
10-02-1841 εως 10-08-1841  


Πρωθυπουργός, Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1841 

Βασιλεύς Όθων (1815-1867)  

Αντώνιος Κριεζής (796-1865)   





10-08-1841 εως 03-09-1843  





Κυβέρνηση Όθωνος 1841 













                                   Βασίλειον της Ελλάδος. Συνταγματική Μοναρχία. 



                                                                                                       Περίοδος Θητείας

 

Ανδρέας Μεταξάς (1790-1860)
 
03-09-1843 εως 16-02-1844 



Προσωρινή, επαναστατική Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843 και Ελληνικές εκλογές 1843 
Κωνσταντίνος κανάρης (1790-1877)

16-02-1844 εως 30-03-1844   



Προσωρινή Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1844 

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος
(1791-1865)  
  
30-03-1844 εως 06-08-1844   


Προσωρινή Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου 1844 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1844 

Ιωάννης Κολέττης
(1774-1847)  
  
06-08-1844 εως 05-09-1847   


Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη 1844 

Κίτσος Τζαβέλας
(1801-1855)  

05-09-1847 εως 08-03-1848   


Κυβέρνηση Κίτσου Τζαβέλλα 1847 

Γεώργιος Κουντουριώτης
(1782-1858)  

08-03-1848  εως 15-10-1848   


Εξωκοινοβουλευτική Κυβέρνηση Γεωργίου Κουντουριώτη 1848 

Κωνσταντίνος κανάρης
(1790-1877)   

15-10-1848 εως 12-12-1849   


Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1848 

Αντώνιος Κριεζής
(1796-1865)  

12-12-1849 εως 16-05-1854   


Κυβέρνηση Αντωνίου Κριεζή 1849 

Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος
(1791-1865)  
  
16-05-1854 εως 22-09-1855   


Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1854 
Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)     
22-09-1855 εως 13-11-1857   


Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1855 

Αθανάσιος Μιαούλης
(1815-1867)  

13-11-1857 εως 22-05-1862   


Κυβέρνηση Αθανασίου Μιαούλη 1857 

Ιωάννης (γενναίος) Κολοκοτρώνης
(1803-1868)  

22-05-1862 εως 11-10-1862   


Κυβέρνηση Ιωάννη Κολοκοτρώνη 1862 
















                                             Α' Βασιλευόμενη Δημοκρατία.



                                                                                          Περίοδος Θητείας


Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)  


11-10-1862 εως 09-02-1863   


Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος (1862) (Επαναστατική), Εθνοσυνέλευση 

Αριστείδης Μωραϊτίνης (1806-1875)  

09-02-1863εως 13-02-1863   


Η Β' Εθνική εν Αθήναις Συνέλευση ανέλαβε την εκτελεστική εξουσία: Κυβέρνηση Μωραϊτίνη 1863 
  Ζηνόβιος Βάλβης (1800-1886)
 

13-02-1863 εως 27-03-1863   

Η Β' Εθνική εν Αθήναις Συνέλευση όρισε νέα «Προσωρινή Κυβέρνηση»: Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1863 

Διομήδης Κυριακός (1811-1869)  

27-03-1863 εως 29-04-1863   


Κυβέρνηση Διομήδη Κυριακού 1863 (την όρισε η Εθνοσυνέλευση) 

Μπενιζέλος Ρούφος (1795-1868)  

29-04-1863  εως 25-10-1863   
Η Β' Εθνική εν Αθήναις Συνέλευση όρισε την Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1863 Το μεσοδιάστημα 19 έως 21 Ιουνίου την εκτελεστική εξουσία έχει πάλι η Εθνοσυνέλευση την οποία ασκούσε ο πρόεδρός της Διομήδης Κυριακός[2]. Μετά την 21η Ιουνίου, την εξουσία είχε πάλι Μπενιζέλος Ρούφος, ως πρωθυπουργός της Κυβέρνησης του Οροπεδίου 

Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)  

25-10-1863 εως 05-03-1864   

Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1863 (διορισμένη από το νέο Βασιλιά Γεώργιο στον οποίο η εθνοσυνέλευση έδωσε το δικαίωμα επιλογής κυβέρνησης) 

Κωνσταντίνος Κανάρης (1790-1877)  

05-03-1864 εως 16-04-1864   


Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη Μαρτίου 1864 

Ζηνόβιος Βάλβης (1800-1886)

16-04-1864 εως 26-07-1864   

Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1864 
  Κωνσταντίνος Κανάρης (1790-1877)    
26-07-1864 εως 09-02-1865   

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη Ιουλίου 1864 Νέο Σύνταγμα: Μορφή του πολιτεύματος η Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  

02-03-1865 εως 20-10-1865   


Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Μαρτίου 1865 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1865 

Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1791-1865)  

20-10-1865 εως 03-11-1865   


Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη Οκτωβρίου 1865 (για 12 ημέρες) 

Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)  

03-11-1865 εως 06-11-1865   


Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1865 (για 2 ημέρες) 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  
 
06-11-1865 εως 13-11-1865   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Νοεμβρίου 1865 (για 7 ημέρες) 

Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1791-1865)  
 
13-11-1865 εως 28-11-1865   


Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη Νοεμβρίου 1865 (για 15 ημέρες) 

Μπενιζέλος Ρούφος (1795-1868)  
 
28-11-1865 εως 09-06-1866   

Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1865 

Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)  

09-06-1866 εως 18-12-1866   

Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1866 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  
  
18-12-1866 εως 20-12-1867   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Μαρτίου 1866 («Το Μέγα Υπουργείον») 

Αριστείδης Μωραϊτίνης (1806-1875)  
 
20-12-1867 εως 25-01-1868   

Κυβέρνηση Αριστείδη Μωραϊτίνη 1867 (υπηρεσιακή κυβέρνηση) 

Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)  

25-01-1868 εως 25-01-1869   


Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1868 

Θρασύβουλος Ζαϊμης (1829-1880)  

25-01-1869 εως 09-07-1870   


Κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη 1869 

Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1791-1865)  
 
09-07-1870 εως 03-12-1870   


Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη 1870 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  
 
03-12-1870 εως 28-10-1871   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1870 

Θρασύβουλος Ζαϊμης (1829-1880)  
    28-10-1871 εως 25-12-1871  

Κυβέρνηση Θρασύβουλου Ζαΐμη 1871 

Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)  

25-12-1871εως 08-07-1872   

Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1871 

Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1791-1865)  
    08-07-1872 εως 09-02-1874  
Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη 1872 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1872 

Δημήτριος Βούλγαρης (1802-1878)  

09-02-1874 εως 27-04-1875   

Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη 1874 

Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)  
 

27-04-1875 εως 15-10-1875   


Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1875 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1875. Καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  
 
15-10-1875 εως 26-11-1876   


Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1875 

Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1791-1865) 
    26-11-1876 εως 01-12-1876  
Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγιώργη 1876 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  
 
01-12-1876 εως 26-02-1877   


Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1876 

Επαμεινώνδας Δεληγεώργης (1791-1865) 
  
1 26-02-1877 εως 19-05-1877   


Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγιώργη 1877 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  
 
19-05-1877 εως 26-05-1877   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1877 

Κωνσταντίνος Κανάρης (1790-1877)  
 
26-05-1877 εως 02-09-1877   
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1877. Οικουμενική κυβέρνηση μετά τον θάνατο του Κανάρη (14 Σεπτεμβρίου 1877, ν.η.). Προέδρευαν εναλλάξ οι υπουργοί 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  
 
11-01-1878 εως 21-10-1878   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Ιανουαρίου 1878 

Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)  
 
21-10-1878 εως 26-10-1878   

Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1878 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  
 
26-10-1878 εως 10-03-1880   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Οκτωβρίου 1878 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1879 

Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)  
 
10-03-1880 εως 13-10-1880   

Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη 1880 

Αλέξανδρος Κουμουνδούρος (1829-1889)  
    13-10-1880 εως 03-03-1882  
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1880 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1881 

Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)
 
03-03-1882 εως 19-04-1885   

Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1882 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1882 (επαναληπτικές) 

Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)

19-04-1885 εως 30-04-1886   

Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1885 

Δημήτριος Βάλβης (1814-1886)

30-04-1886 εως 09-05-1886   

Κυβέρνηση Δημήτριου Βάλβη 1886 

Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)
 
09-05-1886 εως 14-10-1890   

Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1886 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1887 

Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)
    14-10-1890 εως 18-02-1892  
Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1890 

Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος (1832-1910)

18-02-1892 εως 10-06-1892   

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου 1892 

Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)
 
10-06-1892 εως 03-05-1893   

Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1892 

Σωτήριος Σωτηρόπουλος (1831-1898)

03-05-1893 εως 30-10-1893   

Κυβέρνηση Σωτηρίου Σωτηρόπουλου 1893 

Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896)
 
30-10-1893 εως 12-01-1895   


Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1893 (πτώχευση της Ελλάδας) 

Νικόλαος Δηλιγιάννης (1845-1910)

12-01-1895 εως 31-05-1895   

Κυβέρνηση Νικολάου Δηλιγιάννη 1895 

Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)
 
31-05-1895 εως 18-04-1897   

Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1895 

Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)
 

18-04-1897 εως 21-09-1897   

Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1897 

Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)

21-09-1897 εως 02-04-1899   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1897 

Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916)

02-04-1899 εως 12-11-1901   

Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη 1899 

Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)
    12-11-1901 εως 24-11-1902  
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1901 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1902 

Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)
 
24-11-1902 εως 14-11-11903   


Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1902 

Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916)
 
14-11-11903 εως 28-06-1903   

Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Ιουνίου 1903 

Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)
 
28-06-1903 εως 06-12-1903   

Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1903 

Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916)
 
06-12-1903 εως 16-12-1904   

Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Δεκεμβρίου 1903 

Θεόδωρος Δηλιγιάννης (1820-1905)
  
16-12-1904 εως 31-05-1905   

Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1904 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1905 

Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)
 
09-06-1905 εως 08-12-1905   

Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1905 

Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916)
    08-12-1905 εως 07-07-1909  
Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη 1905 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1906 

Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)
 
07-07-1909 εως 15-08-1909   

Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1909 

Κυριακούλης Π. Μαυρομιχάλης (1849-1916)

15-08-1909 εως 18-01-1910   

Κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη 1909, μετά το Κίνημα στο Γουδί του Στρατιωτικού Συνδέσμου 

Στέφανος Δραγούμης (1842-1923)
  18-01-1910 εως 06-10-1910  
Κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη 1910 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Αυγούστου 1910 

Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)

06-10-1910 εως 25-02-1915   
Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1910
Ελληνικές εκλογές Νοεμβρίου 1910 και εκλογές 1912. Μέχρι το 1911 ο αριθμός των μελών του υπουργικού συμβουλίου παρέμενε σταθερός από την εποχή της βαυαρικής Αντιβασιλείας (1833) 

Δημήτριος Γούναρης (1866-1922)

25-02-1915 εως 10-08-1915   

Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1915 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 1915 

Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)
    10-08-1915 εως 24-09-1915   Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1915
Κατά την απουσία του Βενιζέλου σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό από τα τέλη του 1912, εκτελούσε χρέη πρωθυπουργού ο Λ. Κορομηλάς 

Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)
 
24-09-1915 εως 25-10-1915   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1915 

Στέφανος Σκουλούδης (1836-1928)

25-10-1915 εως 09-06-1916   

Κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη 1915 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Δεκεμβρίου 1915 

Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)
    09-06-1916 εως 03-09-1916  
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1916 

Νικόλαος Καλογερόπουλος (1853-1927)

03-09-1916 εως 27-09-1916   

Κυβέρνηση Νικολάου Καλογερόπουλου 1916 

Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)
 
19-09-1916 εως 27-06-1917   
Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης
Επαναστατική κυβέρνηση που έλεγχε τη βόρεια Ελλάδα και την Κρήτη. Αναγνωριζόταν από την Αντάντ από τις 19 Δεκεμβρίου 1916 

Σπυρίδων Λάμπρος (1851-1919)

27-09-1916 εως 21-04-1917   

Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Λάμπρου 1916
Επίσημη κυβέρνηση που έλεγχε τη νότια Ελλάδα 

Αλέξανδρος Ζαΐμης (1855-1936)
 
21-04-1917 εως 14-06-1917   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1917
Επίσημη κυβέρνηση που έλεγχε τη νότια Ελλάδα 

Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)
 
14-06-1917 εως 04-11-1920   
Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1917
Έλεγχε όλη την επικράτεια. Κατά την απουσία του Βενιζέλου σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό εκτελούσε χρέη πρωθυπουργού ο Ε. Ρέπουλης 

Δημήτριος Ράλλης (1844-1921)
 
04-11-1920 εως 24-01-1921   

Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1920 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1920 

Νικόλαος Καλογερόπουλος (1853-1927)
 
24-01-1921 εως 26-03-1921   

Κυβέρνηση Νικόλαου Καλογερόπουλου 1921 

Δημήτριος Γούναρης (1866-1922)
 
26-03-1921 εως 02-03-1922   

Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1921 

Δημήτριος Γούναρης (1866-1922)
    02-03-1922 εως 03-05-1922  
Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1922 

Νικόλαος Στράτος (1872-1922) 

03-05-1922 εως 09-05-1922   

Κυβέρνηση Νικολάου Στράτου 1922 

Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης (1860-1922) 
  09-05-1922 εως 28-08-1922  
Κυβέρνηση Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη 1922 

Νικόλαος Τριανταφυλλάκος (1855-1939) 

28-08-1922 εως 16-09-1922   

Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922 

Αναστάσιος Χαραλάμπης (1862-1949)

16-09-1922 εως 17-09-1922   
Κυβέρνηση Αναστασίου Χαραλάμπη 1922
Μετά το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922, η επαναστατική επιτροπή διόρισε Πρωθυπουργό τον Αλ. Ζαΐμη και επειδή έλειπε στο εξωτερικό, διόρισε προσωρινό πρωθυπουργό τον Σ. Κροκιδά. Αλλά επειδή και αυτός έλειπε εκτός Αθηνών όρκισε μόνο για μια ημέρα τον ταυτόχρονα ορκισθέντα υπουργό Στρατιωτικών αντιστράτηγο Αν. Χαραλάμπη 

Σωτήριος Κροκίδας (1852-1924)

17-09-1922 εως 14-11-1922   
Κυβέρνηση Σωτηρίου Κροκιδά 1922
Διορίστηκε από τους κινηματίες της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Στις 17/9 (π.η.) επέστρεψε στην Αθήνα ο Σ. Κροκιδάς και ορκίστηκε αμέσως Πρωθυπουργός 

Στυλιανός Γονατάς (1876-1966) 
 

14-11-1922 εως 11-01-1924   
Κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά 1922 ως αρχηγός των κινηματίων της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1923. Στις 10/11/1922 (π.ημερ.) παραιτήθηκε ο Κροκιδάς γιατί διαφώνησε με την επικείμενη εκτέλεση των Έξι και ανέλαβε ο εκ των αρχηγών της Επανάστασης Στ. Γονατάς (14/11 (π.η.) 

Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936)
    11-01-1924 εως 06-02-1924   Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1924
Στις 2/1 ο Πλαστήρας κατέθεσε στην Εθνοσυνέλευση την εξουσία και παραιτήθηκε η κυβέρνηση Γονατά και στις 11/1 ορκίστηκε ο Βενιζέλος 

Γεώργιος Καφαντάρης (1873-1946)
 

06-02-1924 εως 12-03-1924   

Κυβέρνηση Γεωργίου Καφαντάρη 1924 














                                             Β' Ελληνική Δημοκρατία.

                                                                                                Περίοδος Θητείας


Αλέξανδρος Παπαναστασίου
(1876-1936)  

12-03-1924 εως 24-07-1924  

Κυβέρνηση Αλεξάνδρου Παπαναστασίου 1924 

Θεμιστοκλής Σοφούλης 
(1862-1949)  

24-07-1924 εως 07-10-1924   

Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924 

Ανδρέας Μιχαλακόπουλος
(1876-1938)  

07-10-1924 εως 26-06-1925   

Κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου 1924 

Θεόδωρος Πάγκαλος
(1878-1952)  

25-06-1925 εως 19-07-1926   

Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου 1925 μετά το Κίνημα Πάγκαλου 25ης Ιουνίου 1925. Δικτατορία του Παγκάλου μετά τις 4 Ιανουαρίου 1926 

Αθανάσιος Ευταξίας
(1849-1931)  

19-07-1926 εως 23-08-1926   

Κυβέρνηση Αθανασίου Ευταξία 1926, προσπάθεια για πολιτικοποίηση της Δικτατορίας του Παγκάλου 

Γεώργιος Κονδύλης
(1879-1936)  

23-08-1926 εως 04-12-1926   

Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1926 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1926. «Επαναστατική» κυβέρνηση 

Αλέξανδρος Ζαΐμης
(1855-1936)  
  
04-12-1926  εως 17-08-1927   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1926 

Αλέξανδρος Ζαΐμης
(1855-1936)  
  
17-08-1927 εως 08-02-1928   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1927   

Αλέξανδρος Ζαΐμης
(1855-1936)  
  
08-02-1928 εως 04-07-1928  

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1928 

Ελευθέριος Βενιζέλος
(1864-1936)
  
04-07-1928 εως 07-06-1929   

Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1928 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1928 

Ελευθέριος Βενιζέλος
(1864-1936)
  
07-06-1929 εως 16-12-1929   

Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Ιουνίου 1929 

Ελευθέριος Βενιζέλος
(1864-1936)  
  
16-12-1929 εως 26-05-1932   

Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Δεκεμβρίου 1929 και 4η πτώχευση της Ελλάδας 

Αλέξανδρος Παπαναστασίου
(1876-1936)  

26-05-1932 εως 05-06-1932   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπαναστασίου 1932 

Ελευθέριος Βενιζέλος
(1864-1936)  
  
05-06-1932 εως 03-11-1932   

Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1932 

Παναγής Τσαλδάρης
(1868-1936)  

03-11-1932 εως 16-01-1933   

Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1932 

Ελευθέριος Βενιζέλος
(1864-1936)  
  
16-01-1933 εως 06-03-1933   

Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1933 

Αλέξανδρος Οθωναίος
(1879-1970)  

06-03-1933 εως 10-03-1933   

Κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωναίου 1933 

Παναγής Τσαλδάρης
(1868-1936)  

10-03-1933 εως 10-10-1935   

Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1933 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1935 


















                     Βασίλειον της Ελλάδος - Παλινόρθωση της μοναρχίας. 

                                                                                                Περίοδος Θητείας


Γεώργιος Κονδύλης
(1879-1936)  
  

10-10-1935 εως 30-11-1935  
 
Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1935 και το Νόθο δημοψήφισμα του 1935
Κωνσταντίνος Δεμερτζής (1876-1936)    
30-11-1935 εως 12-04-1936   

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δεμερτζή 1935 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1936. Διορισμένος απο τον βασιλιά 
Ιωάννης Μεταξάς (1871-1941)    
13-04-1936 εως 29-01-1941   

Κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά 1936. Από 4 Αυγούστου 1936 δικτατορική κυβέρνηση 

Αλέξανδρος Κορυζής
(1885-1941)    


29-01-1941 εως 20-04-1941   


Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κορυζή 1941 αυτή. Συνέχεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 
Εμμανουήλ Τσουδερός (1882-1956)    
 20-04-1941 εως 24-05-1941   
Κυβέρνηση Εμμανουήλ Τσουδερού 1941, αρχικά στην Αθήνα και μετά στην Κρήτη 













                        Γερμανική Κατοχή (B' Παγκόσμιος πόλεμος): Eλληνική πολιτεία

                                                                                                Περίοδος Θητείας

Εμμανουήλ Τσουδερός (1882-1956)      
24-05-1941 εως 14-04-1944   

Η Κυβέρνηση Εμμανουήλ Τσουδερού 1941 έφυγε από ελληνικό έδαφος, την Κρήτη και έφυγε εξόριστη στην Αίγυπτο
Σοφοκλής Βενιζέλος (1894-1964)      
14-04-1944 εως 26-04-1944   

Εξόριστη κυβέρνηση στο Κάιρο, Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου 1944 
Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)      
26-04-1944 εως 24-05-1945   

Εξόριστη κυβέρνηση στο Κάιρο, Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Απριλίου 1944 
Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)       
24-05-1944 εως 18-10-1944   

Εξόριστη κυβέρνηση στο Κάιρο, Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Μαΐου 1944 
Γεώργιος Τσολάκογλου (1886-1948)      
29-04-1941 εως 02-12-1942   

Κυβέρνηση διορισμένη από τους Γερμανούς, Κυβέρνηση Γεωργίου Τσολάκογλου 1941 
Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (1878-1961)      
02-12-1943 εως 07-04-1943   

Κυβέρνηση διορισμένη από τους Γερμανούς, Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου 1942 
Ιωάννης Ράλλης (1878-1946)      
07-04-1943 εως 12-10-1944   

Κυβέρνηση διορισμένη από τους Γερμανούς, Κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη 1943 
Ευριπίδης Μπακιρτζής (1895-1947)      
10-03-1944 εως 18-04-1944   

Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης. Κυβέρνηση του ΕΑΜ στην "Ελεύθερη Ελλάδα", Κυβέρνηση του βουνού Ευριπίδη Μπακιρτζή 1944 
Αλέξανδρος Σβώλος (1892-1952)         18-04-1944 εως 02-09-1944 
Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης. Κυβέρνηση του ΕΑΜ στην "Ελεύθερη Ελλάδα", Κυβέρνηση του βουνού Αλέξανδρου Σβώλου 1944 












                                       Απελευθέρωση - Βασίλειον της Ελλάδος.

                                                                                                Περίοδος Θητείας                              Κόμμα


Γεώργιος Παπανδρέου
(1888-1968)          

13-10-1944 εως 03-01-1945   

Κεντρώος πολιτικός

Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Εθνικής Ενότητος 1944. Απόφαση όλων των πολιτικών παραγόντων 

Νικόλαος Πλαστήρας
(1883-1953)      

03-01-1945 εως 08-04-1945  

Απόστρατος στρατηγός προερχόμενος από τον χώρο του κόμματος του Ε. Βενιζέλου 

Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1945. Διορισθείσα από τον Αρχιεπίσκοπο-Αντιβασιλέα Δαμασκηνό 
Πέτρος Βούλγαρης (1884-1957)      
08-04-1945 εως 11-08-1945
 11-08-1945 εως 17-10-1945   
Κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη Απριλίου 1945. Διορισθείσα από τον Αρχιεπίσκοπο-Αντιβασιλέα Δαμασκηνό 

Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός
(1891-1949)      

17-10-1945 εως 01-11-1945  

Κυβέρνηση Δαμασκηνού 1945. Τη σχημάτισε ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος-Αντιβασιλέας 

Παναγιώτης Κανελλόπουλος
(1902-1986)      

01-11-1945 εως 22-11-1945  

Κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου 1945. Διορισθείσα από τον Αρχιεπίσκοπο-Αντιβασιλέα Δαμασκηνό 

Θεμιστοκλής Σοφούλης
(1862-1949)      
  
22-11-1945 εως 04-04-1946  


Κόμμα των Φιλελευθέρων 

Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1945 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1946. Διορισθείσα από τον Αρχιεπίσκοπο-Αντιβασιλέα Δαμασκηνό 

Παναγιώτης Πουλίτσας
(1881-1968)      

04-04-1946 εως 18-04-1946  

Ανώτατος δικαστικός 

Κυβέρνηση Παναγιώτη Πουλίτσα 1946. Προσωρινή κυβέρνηση μέχρι το κόμμα που νίκησε στις εκλογές (Λαϊκό κόμμα) να εκλέξει αρχηγό 

Κωνσταντίνος Τσαλδάρης
(1884-1970)      
 

18-04-1946  εως 02-10-1946
 02-10-1946 εως 24-01-1947    

Λαϊκό Κόμμα 

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Απριλίου 1946. Διορισθείσα από τον Αρχιεπίσκοπο-Αντιβασιλέα Δαμασκηνό 

Δημήτριος Μάξιμος
(1873-1955)      

24-01-1947 εως 29-08-1947  

Λαϊκό Κόμμα 

Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου 1947 

Κωνσταντίνος Τσαλδάρης
(1884-1970)    
 
29-08-1947 εως 07-09-1947  

Λαϊκό Κόμμα 

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη 1947 

Θεμιστοκλής Σοφούλης
(1862-1949)           
   07-09-1947 εως 18-11-1948

18-11-1948 εως 20-01-1949 

20-01-1949 εως 14-04-1949 

14-04-1949 εως 30-06-1949   
Ο πρωθυπουργός από το Κόμμα των Φιλελευθέρων και η κυβέρνηση συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του Κέντρου και της Δεξιάς  Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1947
Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1948

Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Ιανουάριος 1949

Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη Απρίλιος 1949. Το διάστημα 24-30 Ιουνίου, μετά τον θάνατο του Σοφούλη, ασκεί καθήκοντα πρωθυπουργού ο Αντιπρόεδρος Α. Διομήδης 
Αλέξανδρος Διομήδης (1875-1950)      
30-06-1949 εως 06-01-1950
 
Η κυβέρνηση είναι ο ίδιος συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του Κέντρου και της Δεξιάς 
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Διομήδη 1949 
Ιωάννης Θεοτόκης (1880-1961)       06-01-1950  εως 23-03-1950   Προερχόμενος από το Λαϊκό κόμμα  Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Θεοτόκη 1950 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1950 
Σοφοκλής Βενιζέλος (1894-1964)       23-03-1950 εως 15-04-1950   Κόμμα Φιλελευθέρων  Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Μάρτιος 1950 

Νικόλαος Πλαστήρας
(1883-1953)        
  
15-04-1950 εως 21-08-1950  

ΕΠΕΚ, συνασπισμός του Κέντρου 

Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1950 

Σοφοκλής Βενιζέλος
(1894-1964)      
21-08-1950  εως 13-09-1950

13-09-1950 εως 03-11-1950

 03-11-1950 εως 27-10-1951   
Κόμμα Φιλελευθέρων  
Κόμμα Φιλελευθέρων, Συνασπισμός Κέντρου, Δεξιάς

Κόμμα Φιλελευθέρων  
Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Αύγουστος 1950
Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Αύγουστος 1950

Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Νοέμβριος 1950 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1951 

Νικόλαος Πλαστήρας
(1883-1953)        

27-10-1951 εως 11-10-1952  

ΕΠΕΚ, Κόμμα Φιλελευθέρων 

Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα 1951 
Δημήτριος Κιουσόπουλος (1892-1977)       11-10-1952 εως 19-11-1952   Ανώτατος δικαστικός  Υπηρεσιακή κυβέρνηση Δημητρίου Κιουσόπουλου 1952 

Αλέξανδρος Παπάγος
(1883-1955)      

19-11-1952 εως 04-10-1955  
Ελληνικός Συναγερμός, Αρχιστράτηγος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και τον Εμφύλιο, τιμητικά Στρατάρχης 
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπάγου 1952 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1952 

Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής
(1907-1998)      

06-10-1955 εως 29-02-1956

 29-02-1956 εως 05-03-1958   
Προερχόμενος από τον Ελληνικό Συναγερμό, ίδρυσε την ΕΡΕ 
ΕΡΕ
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1955 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1956 
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1956
Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος (1890-1973)       05-03-1958 εως 17-05-1958   Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού, υπουργός του Μεταξά  Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου 1958 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1958 

Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής
(1907-1998)     
  
17-05-1958 εως 20-09-1961  

ΕΡΕ  

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1958 
Κωνσταντίνος Δόβας (1898-1973)         0-09-1961 εως 04-01-1961   Αντιστράτηγος, υπηρετούσε στην Αυλή του Βασιλιά  Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα 1961 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1961 

Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής
(1907-1998)     
  
04-01-1961 εως 19-06-1963  

ΕΡΕ    

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1961 
Παναγιώτης Πιπινέλης (1899-1970)       19-06-1963 εως 29-09-1963
    
Κυβέρνηση Παναγιώτη Πιπινέλη 1963 
Στυλιανός Μαυρομιχάλης (1902-1981)         29-09-1963 εως 08-11-1963     Ανώτατος δικαστικός    Υπηρεσιακή κυβέρνηση Στυλιανού Μαυρομιχάλη 1963 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1963 

Γεώργιος Παπανδρέου
(1888-1968)          

08-11-1963 εως 30-12-1963  

Ένωσις Κέντρου 

Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963 
Ιωάννης Παρασκευόπουλος (1900-1984)       30-12-1963 εως 18-02-1964   Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας  Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου 1963 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1964 

Γεώργιος Παπανδρέου
(1888-1968)         

18-02-1964 εως 15-07-1965  

Ένωσις Κέντρου 

Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964 
Γεώργιος Αθανασιάδης - Νόβας (1893-1987)       15-07-1965 εως 20-08-1965   Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"  Κυβέρνηση Γεωργίου Αθανασιάδη-Νόβα 1965 
Ηλίας Τσιριμόκος (1907-1968)       20-08-1965 εως 17-09-1965   Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"  Κυβέρνηση Ηλία Τσιριμώκου 1965 
Στέφανος Στεφανόπουλος (1898-1982)       17-09-1965 εως 22-12-1966   Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"  Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου 1965 
Ιωάννης Παρασκευόπουλος (1900-1984)       22-12-1966 εως 03-04-1967   Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας    Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Παρασκευόπουλου 1966 

Παναγιώτης Κανελόπουλος
(1902-1986)      

03-04-1967 εως 21-04-1967  

ΕΡΕ   

Κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου 1967 














                                                   Δικτατορία 1967 - 1974.

                                                                                Περίοδος                                  Κόμμα

Κωνσταντίνος Κόλλιας (1901-1998)       21-04-1967 εως 13-12-1967   
Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967. Δικτατορική 
Γεώργιος Παπαδόπουλος (1919-1999)       13-12-1967 εως 08-10-1973   
Συνταγματάρχης Πυροβολικού 
Κυβέρνηση Γεώργιου Παπαδόπουλου 1967. Δικτατορική 
Σπύρος Μαρκεζίνης (1909-2000)       08-10-1973 εως 25-11-1973    Προερχόμενος από το προδικτατορικό Κόμμα Προοδευτικών  Κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη 1973. Δικτατορική 


Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος
(1919-2000)      



25-11-1973 εως 23-07-1974   



Οικονομολόγος και δικηγόρος 
Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου 1973. Δικτατορική.
Η κυβέρνηση υπό την πίεση της επαπειλούμενης πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία είχε ουσιαστικά εγκαταλείψει την εξουσία από το πρωί της 23ης Ιουλίου και τυπικά δεν υπέβαλε ποτέ την παραίτησή της. Προεδρικό Διάταγμα απαλλαγής της κυβέρνησης Αδ. Ανδρουτσόπουλου από τα καθήκοντά της δεν εκδόθηκε ποτέ. Με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας Φ. Γκιζίκη και των Αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων, μετά από σύσκεψη με πολιτικούς και άλλους παράγοντες της δημόσιας ζωής, προσεκλήθη ο Κ. Καραμανλής να αναλάβει ως πρωθυπουργός το σχηματισμό νέας κυβέρνησης 











                                                

                                                                                              Περίοδος                                  Κόμμα



Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής
(1907-1998)     
  

23-07-1974 εως 21-11-1974 


21-11-1974 εως 28-11-1977 

28-11-1977 εως 10-05-1980   
De facto κυβέρνηση από στελέχη των προδικτατορικών κομμάτων (ΕΡΕ και Ένωση Κέντρου) και μερικά στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα 
Νέα Δημοκρατία


Νέα Δημοκρατία


Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας 1974 



Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1974 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1974 και Δημοψήφισμα 1974

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1977 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1977

Γεώργιος Ράλλης
(1918-2006)     

  

10-05-1980 εως 17-09-1981 

17-09-1981 εως 21-10-1981  

Νέα Δημοκρατία



Νέα Δημοκρατία 


Κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη 1980. Διορισμός ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Καραμανλή

Η κυβέρνηση Ράλλη παραιτήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1981 και επαναδιορίστηκε ως υπηρεσιακή προκειμένου να διεξαγάγει εκλογές 

Ανδρέας Παπανδρέου
(1919-1996)     
  21-10-1981 εως 05-06-1985

05-06-1985 εως 02-07-1989

ΠΑΣΟΚ 


ΠΑΣΟΚ

Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1981 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1981 

Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1985 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1985
Τζανής Τζαννετάκης (1927-2010)       

02-07-1989 εως 12-10-1989  
Στήριξη: Νέα Δημοκρατία, Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου (συμπεριλ. ΚΚΕ) 

Κυβέρνηση Τζαννή Τζαννετάκη 1989 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 1989 
Ιωάννης Γρίβας (1923)     
 

12-10-1989 εως 23-11-1989  

Υπηρεσιακή κυβέρνηση 
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Γρίβα 1989. Διορισμός του Προέδρου του Αρείου Πάγου για διεξαγωγή εκλογών, ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Τζαννετάκη 
Ξενοφών Ζολώτας (1904-2004)     


23-11-1989 εως 11-04-1990  
Στήριξη: Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου (συμπεριλ. ΚΚΕ) 
Οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα 1989 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 1989 

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης
(1918)     


  11-04-1990 εως 13-10-1993
Νέα Δημοκρατία   

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη 1990
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1990 

Ανδρέας Παπανδρέου
(1919-1996)      
    13-10-1993 εως 17-01-1996
ΠΑΣΟΚ  
Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1993
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1993
Ύστερα από την ατομική παραίτηση του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου και για το διάστημα 17-22 Ιανουαρίου, καθήκοντα πρωθυπουργού άσκησε ο πρώτος τη τάξει υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Απ.-Αθ. Τσοχατζόπουλος 


Κωνσταντίνος Σημίτης
(1907-1936)     



22-01-1996 εως 25-09-1996




25-09-1996 εως 13-04-2000 


13-04-2000 εως 10-03-2004   
ΠΑΣΟΚ  




ΠΑΣΟΚ


ΠΑΣΟΚ
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 1996 (Ιανουάριος). Εκλογή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ύστερα από την ατομική παραίτηση του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου 
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 1996 (Σεπτέμβριος) Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1996

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 2000 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2000

Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής
(1956)     

10-03-2004 εως 19-09-2007

19-09-2007 εως 06-10-2009   

Νέα Δημοκρατία   

Νέα Δημοκρατία    
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Α. Καραμανλή 2004 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2004
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Α. Καραμανλή 2007 Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2007 

Γεώργιος Α. Παπανδρέου 
(1952)     

06-10-2009 εως 11-11-2011  

ΠΑΣΟΚ    


Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009 
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2009 

Λουκάς Παπαδήμος
(1947)     

11-11-2011 εως 16-05-2012  


Στήριξη: ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ (στήριξη από ΛΑΟΣ μέχρι 10/2/2012) 


Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου 2011. Διορισμός ύστερα από την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου 

Παναγιώτης Πικραμένος
(1945)     

16-05-2012 εως  20-06-2012  

Υπηρεσιακή κυβέρνηση 
Υπηρεσιακή κυβέρνηση Παναγιώτη Πικραμμένου 2012. Διορισμός του Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας για διεξαγωγή εκλογών, ύστερα από την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής μετά τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 2012 

Aντώνης Σαμαράς
(1951)     

20-06-2012 εως σήμερα  

Νέα Δημοκρατία - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ 

Κυβέρνηση Αντωνίου Σαμαρά 2012
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 2012



πηγή