Ο Ελληνικός λαός δεν ξέρει να τιμωρεί τους προδότες . Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια . Σ΄ όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας η ιεραρχεία της εκκλησίας , έπινε το αίμα του Ελληνικού λαού και σήμερα χαίρει ασυλίας και σεβασμού . Το ίδιο θα συμβεί και με τους "νάνους" πολιτικούς μας σε λίγα χρόνια .

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

star

Οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν Εὐρώπη, ποὺ ἐπισκέπτονταν τὴν πολυσκλαβωμένη χώρα μας κατὰ τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, ἦσαν οἱ φιλέλληνες περιηγητές, ποὺ εἶχαν σκοπὸ νὰ ἐξερευνήσουν τὸν ἀρχαῖο χῶρο μας καὶ νὰ καταγράψουν τὰ συμβάντα τῆς ἐποχῆς καὶ οἱ ἀρχαιοκάπηλοι, ποὺ σκοπός τους ἦταν ὁ πλουτισμὸς καὶ ἡ «λαθροθηρία» ἀρχαιοτήτων. Οἱ τελευταῖοι εἶχαν ὀργανώσει ἐκείνη τὴν περίοδο, μὲ τὴν ἀγαστὴ συνεργασία τῶν κληρικῶν, συστηματικὴ λαφυραγώγηση καὶ λεηλασία τῶν ἀρχαιολογικῶν χώρων, καθὼς καὶ ἀγορὲς χειρογράφων καὶ παπύρων ἀπ’ τὰ μοναστήρια, διαθέτοντας πακτωλὸ χρημάτων στοὺς κληρικοὺς γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό.

Πολλὰ ἔχουν εἰπωθῆ καὶ γραφῆ γιὰ τὸν Ἔλγιν καὶ τὰ «Ἐλγίνεια» μάρμαρα. Ἀξίζει
ἐδῶ ὅμως νὰ δοῦμε τὸν ρόλο-κλειδί, ποὺ ἔπαιξε ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Γρηγόριος στὴν κλοπὴ καὶ μεταφορὰ τῶν μαρμάρων τοῦ Παρθενῶνος στὴν Ἀγγλία. Τὸ «ἀλισβερίσι» τοῦ ἀρχιεπισκόπου ξεκίνησε μὲ τὴν πώληση στὸν λόρδο Ἔλγιν τοῦ μεγαλοπρεποῦς μαρμάρινου θρόνου «γυμνασίαρχου», ποὺ ἔφερε τὶς μορφὲς τοῦ Ἁρμοδίου καὶ τοῦ Ἀριστογείτονος νὰ θανατώνουν μία λέαινα μὲ μαχαίρια καὶ βρισκόταν στὴν Ἀρχιεπισκοπή. Τὸ μνημεῖο κοσμεῖ σήμερα μουσεῖο τῆς Σκωτίας. Ἐν συνεχείᾳ οἱ ἄνθρωποι τοῦ Ἔλγιν, μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν Τούρκων καὶ τὴν βοήθεια τῶν κληρικῶν, ἀπέσπασαν ἑκατοντάδες σπάνια βιβλία καὶ χειρόγραφα. Καὶ ἄλλα μὲν ἔκλεψαν, ἄλλα ἀγόρασαν ἀνοιχτὰ καὶ ἄλλα πῆραν μὲ δωροδοκίες καὶ πλάγιες ἐνέργειες, ἐκμεταλλευόμενοι, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀπληστία καὶ τὴν ἀγραμματοσύνη τῶν μοναχῶν, τὴν ἀμάθεια καὶ τὸ μίσος τῆς μεγάλης πλειονότητος τῶν ρασοφόρων κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. 


Ἡ συλλογὴ τῶν μαρμάρων τοῦ Ἔλγιν ἀποτεῖτο ἀπὸ 2.500 κομμάτια περίπου. Ἡ ἁρπαγὴ ἔγινε μὲ τὴν ἀδιαφορία τῶν τουρκικῶν ἀρχῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν συμφωνία
τοῦ ἰδίου τοῦ ἀρχιεπισκόπου Γρηγορίου, κάτι τὸ ὁποῖο ὁ Ἔλγιν διατυμπάνιζε τὰ ὑπόλοιπα χρόνια τῆς ζωῆς του ὡς στοιχεῖο τῆς ἀθῳότητός του. Γράφει ὁ Ἄγγλος ἀββὰς Φίλιπ Χὰντ στὸν Ἔλγιν: «Ο κάτοικοι συναγωνίζονται, ποιός θ πρωτοϊκανοποιήσῃ τς πιθυμίες σας, βοϊβόδας, δίως μητροπολίτης κα ποπρόξενος τς γγλίας Λογοθέτης. Ο τρες δηλαδ πο ξουσιάζουν τν τόπο.» («An Account of the Monastic Institution and the Libraries of the Holy Mountain», σελ. 198). Βεβαίως ἡ σύγχρονη Ρωμιοσύνη, καλύπτοντας τὸν ἀρχιεπίσκοπο Γρηγόριο καὶ τοὺς ἄλλους κληρικούς, κατηγόρησε καὶ συνεχίζει νὰ κατηγορῇ μέχρι καὶ σήμερα μόνο τὸν Ἔλγιν γιὰ τὴν ἁρπαγὴ τῶν μαρμάρων τοῦ Παρθενῶνος. Γιὰ τὸν Βρεταννὸ ἅρπαγα καὶ ἀρχαιοθῆρα Στ. Καρλάυλ καὶ τὶς μεθόδους ποὺ χρησιμοποιοῦσε ἀναφέρει ὁ περιηγητὴς Στ. Κλαὶρ στὸ ἔργο του «Lord Elgin and the Marbles», σελ. 65: «Τ παλάτι, πο μενε πατριάρχης στν Κωνσταντινούπολη (ὅταν τὸ ἐπισκέφθηκε τὸ 1801 ὁ Καρλάυλ), μοιαζε στν πολυτέλεια κα τν χλιδ μ τς χίλιες κα μία ἀραβικς νύχτες.» Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν ἐπίσκοπο τοῦ Λίνκολν τῆς Ἀγγλίας ἀναφέρει γιὰ τὸ ξεπούλημα τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν χειρογράφων ἀπ’ τοὺς ὀρθόδοξους κληρικούς:
«λες ο π’ εθείας προσφορς γι τν γορ χειρογράφων πρέπει ν ποκλείωνται, διότι ς τέτοιες πορρίπτονται π’ τς κοινότητες τν μοναχν. Εναι εκολο μως ν’ ἀποκτηθ κυριότητα παλαιν βιβλίων κα συγγραμμάτων, ν ο διαπραγματεύσεις γίνουν μ μυστικότητα κα σοβαρότητα. Ο διαπραγματεύσεις μπορον γι παράδειγμα ν γίνουν μέσα στ πλαίσια νταλλαγς δώρων κα σν δωρε πρς τν Παναγία. Οἱ ὑποδείξεις ατς εναι φαρμόσιμες στς πλεστες τν περιπτώσεων π ναν ταξιδιώτη, πο ναζητε ρχαα λληνικ χειρόγραφα. Σ ρκετς μως κοινότητες σ τούτη τν χώρα, τόσο σχημα βυθισμένες στν μάθεια κα στν βαρβαρότητα, συμβαίνει ν πιτρέπουν σ’ ναν ταξιδιώτη ν βάζ στν τσέπη του να τετραβάγγελο να πανάρχαιο χειρόγραφο μ τν δια σχεδν διαφορία, σν ν πρόκειτο γι να μάτσο ἄχρηστου χαρτιο» (σελ. 224). Τὸ 1801 ἕνας ἄλλος Βρεταννὸς ἀρχαιοκάπηλος, ὁ Ἐ. Κλάρκ, ἔφθασε στὴν Πάτμο καὶ ἐπισκέφθηκε τὴν βιβλιοθήκη τῆς ἐκεῖ μονῆς. «νεκτίμητες περγαμηνς κα σπάνια χειρόγραφα ταν παραπεταμένα σν σκουπίδια στ πάτωμα», ὅπως μᾶς ἀναφέρει στὸ ἔργο του «Travels in Various Countries». «νάμεσά τους 24ος διάλογος τοΠλάτωνος, ργα τοΠλουτάρχου καὶ ἄλλοι σπάνιοι κώδικες.» O Κλὰρκ λέει ὅτι «οκληρικοδν μποροσαν ντδιαβάσουν, λόγπλήρους μαθείας, καεκολα δέχθηκαν ντπουλήσουν. ξίωσαν μως π ’τος γοραστς νκρατήσουν τν συναλλαγμυστική, διότι οΤορκοι θὰ ἔβρισκαν φορμνὰ ἀπαιτήσουν μεγάλα ποσὰ ἀπ’ τμοναστήρι» (σελ. 360). Τὴν ἀγωνία του γιὰ τὴν συναλλαγὴ περιγράφει στὴν σελ.362: «Ὁ ἥλιος βασίλευε κι μες κοιτούσαμε ψηλπρς τμοναστήρι. νησυχούσαμε, καθς ζύγωνε νύχτα, Μήπως μς ξαπάτησαν. Ξαφνικεδαμε νὰ ἔρχεται κάποιος πρς τν θάλασσα.κανε σινιάλο φωνάζοντας πς φερε “τψωμιά”, ποεχε διατάξει Καπουδν Πασς. καλόγηρος κουβαλοσε να κοφίνι στκεφάλι του. Τκατέβασε καεδαμε μέσα σκεπασμένα τχειρόγραφα. Τκρύψαμε κάτω πτστρώματα.» Ὅμως ὁ Κλὰρκ δὲν σταμάτησε ἐκεῖ, παρὰ ἅρπαξε κι ἕνα τεράστιο ἄγαλμα τῆς θεᾶς Δήμητρας ἀπὸ τὴν Ἐλευσῖνα. «ταν μισοθαμμένο στχμα κακανένας π’ τος χωρικος δν θελε νβοηθήσστξέθαμμά του, διότι πίστευαν τι τὸ ἄγαλμα βοηθοσε στν γονιμότητα τν χωραφιν τους. νας ταρος, ποπέρασε τυχαα τν δια στιγμκατὸ ἄγγιξε μτκέρατά του, ναψε τν δεισιδαιμονία τν χωρικν, πο νόμισαν τι δαίμων ποὺ ὑπρχε μέσα του θτος σκότωνε ατοστιγμεί. μως πέμβασις τοπαπᾶ ἄλλαξε ρδην τπράγματα. Γινὰ ἐντυπωσιάστὸ ἀμόρφωτο πλθος, ψαλε μερικς εχές, γιν’πομακρυνθῇ ὁ δαίμων, καμ’ να φτυάρι ρχισε νξεθάβτὸ ἄγαλμα. Βλέποντάς τον οχωρικοπραν θάρρος καὶ ἔπεσαν μτ μοτρα στν δουλειά.» Ἀναφέρει ὁ Κλὰρκ γιὰ τὴν μεταφορά του: «Σαράντα ργάτες μσχοινιβοηθοσαν πκάθε μεριστκατέβασμα τοῦ ἀγάλματος τς θες π’ τν λευσνα στν θάλασσα καπενήντα παιδιμετέθεταν τκυλινδρικξύλα, γι νκυλτβάρος τομαρμάρου, ποζύγιζε δύο τόννους. μεταφορκράτησε τέσσερις ρες.» (D.E.ClarkeGreek Marbles»,σελ.35-36.) Σύμφωνα μὲ τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα τὸ ἄγαλμα αὐτὸ κοσμεῖ σήμερα τὸ μουσεῖο τοῦ Λονδίνου. Ἐνδεικτικὰ θὰ ἀναφέρουμε μερικοὺς ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους ἀρχαιοκάπηλους, ποὺ ἔδρασαν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 16ου αἰῶνος μέχρι τὴν ἐπανάσταση τοῦ ’21. Οἱ Βρεταννοὶ Χάουαρντ, Οὐάλπολ καὶ Μόριτς, ποὺ ἐξαγόραζαν χειρόγραφα καὶ ἀγάλματα ἀπὸ ὅλη τὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια, οἱ Γάλλοι Γκάλλαντ, Σέβιν καὶ ὁ καταστροφέας καὶ ἐκθεμελιωτὴς τῆς ἀρχαίας Σπάρτης Φουρμόντ, ἀλλὰ καὶ ὁ πρεσβευτὴς τοῦ Λουδοβίκου ΙΕ΄ στὴν Κωνσταντινούπολη μαρκήσιος ντὲ Βιλνέβ, οἱ Ρῶσσοι Σουχάνωφ, Τισέντωφ καὶ Οὐσπένσκυ ,ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀκόμη Γερμανοί, Αὐστριακοί, Ἰταλοί, Ἰσπανοὶ κ.ἄ. Ὅλοι αὐτοὶ ἀσέλγησαν κατὰ τοῦ νεκροῦ σώματος τοῦ Ἑλληνισμοῦ πάντοτε μὲ τὴν μοναδικὴ βοήθεια τῶν κληρικῶν, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ ἄφθονα ὑπάρχοντα ἱστορικὰ στοιχεῖα, ποὺ ἐνδεικτικὰ εἴδαμε παραπάνω.

ΟΙ ΑΛΛΑΞΟΠΑΤΡΙΑΡΧΙΕΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ.

Οἱ περιπτώσεις χλιδῆς, διαφθορᾶς τῶν κληρικῶν καὶ τὰ περιστατικὰ ἐξαγορᾶς τοῦ πατριαρχικοῦ θρόνου, ἀτιμωτικῶν συναλλαγῶν μὲ τὸν τύραννο ἀποτελοῦν τοὺς καρποὺς τῆς ἐθνικῆς δουλείας καὶ τοῦ ραγιαδισμοῦ τοῦ λαοῦ. Ἡ τουρκικὴ κατάκτηση δὲν ἔθιξε καθόλου τὰ προνόμια τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Μωάμεθ Β΄ ὁ Πορθητὴς εἶπε στὸν πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο:

 «Πατριάρχευε κρατντας λα τ προνόμια, τ ποα θέλεις, πως κα ο πρν π σένα  πατριάρχες εχαν.» Γράφει ὁ Βυζαντινὸς ἱστορικὸς Φραντζῆς: « Μωάμεθ δωσε προστάγματα γγραφα στν πατριάρχη, μ ξουσία βασιλική, πογεγραμμένη π τν διο τν σουλτάνο, ποτ καὶ κανες ν μν νοχλήσ ντιταχθ ατο κα ν εναι ατς κυρίαρχος κα πόλυτος ἐπ παντς ναντίου. Τέλος κα π φόρους λεύθερος ν εναι κα ατς κα ο πατριάρχες του αωνίως, καθς κα ο πόλοιποι, πο νήκουν σ’ ατόν, ρχιερες.» (Κυριάκου Σιμόπουλου, «Ξένοι ταξιδιῶτες στὴν Ἑλλάδα», σελ. 168.) Γιὰ τὸν Μωάμεθ ὁ κλῆρος θὰ γινόταν τὸ ἀστυνομικὸ ὄργανο καὶ μέσο γιὰ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ὑποταγὴ ἑνὸς ἔθνους. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἅλωση οἱ μνηστῆρες τῶν θρόνων τῶν πατριαρχῶν καὶ μητροπολιτῶν συναγωνίζονται μεταξύ τους μὲ προσφορὲς χιλιάδων φλουριῶν πρὸς τοὺς Τούρκους διοικητές. Οἱ αἰῶνες ποὺ θ’ ἀκολουθήσουν ἀποτελοῦν τὴν πιὸ μαύρη ἐποχὴ τῶν κληρικῶν καὶ τῆς Ἐκκλησίας, γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἀποσιωπῶνται ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς ἱστορίας μας. Οἱ ἀγοροπωλησίες τῶν ἀξιωμάτων τῶν κληρικῶν, ταπεινωτικὲς δημοπρασίες γιὰ τοὺς θρόνους, δωροδοκίες, συνωμοσίες καὶ ἐλεεινὴ ἐκμετάλλευση τοῦ ὑπόδουλου χριστιανικοῦ ποιμνίου ἀποτελοῦν μερικὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς. «Ο περ τν πατριάρχην ρχιερες οδν λλο συλλογίζοντο παρ τ φατριάζειν περ τ λλαξοπατριαρχεύειν» γράφει ὁ Ἀθ. Κομνηνὸς Ὑψηλάντης στὸ ἔργο του «Τὰ μετὰ τὴν ἅλωσιν», σελ. 85, ἔτος
1870. Παραθέτει δὲ μία σειρὰ ἀπὸ σκανδαλώδεις περιπτώσεις δωροδοκιῶν καὶ ἐξαγορῶν γιὰ τὴν ἁρπαγὴ τῆς χρυσοφόρου ἡγεσίας τῆς Ἐκκλησίας ἀπ’ τὸ 1476 ἕως τὸ 1513.
Παραθέτουμε ἐνδεικτικὰ δύο ἐξ αὐτῶν: «1482: Συμεν Τραπεζούντιος νήχθη ἐπ το οκουμενικο θρόνου τίσας δύο χιλιάδας φλωρίων.» «1486: λήλυθεν ες τν Κωνσταντινούπολιν κ τς Σερβίας ερομόναχός τις, Ραφαλ τ νομα κα κατ’ λλους Θεοφάνης, νρ χαμερπς κα μέθυσος λος κδοτος, στις κα βλακώδης ν, γνωρίμους τινς τν ν τέλει κτήσατο, ος προσελθν πέσχετο ρανον κατ’ τος τίειν τ βασιλέως καίστορι (ταμία) φλωρίων δύο χιλιάδας, κα ν τ προβλήσει ατοῦ ἐπ το πατριαρχικο θρόνου φλωρία πεντακόσια, ε πατριάρχην ατν ναδείξουσιν» (σελ. 25-26). Μεταξὺ 1623 καὶ 1700, σὲ διάστημα δηλαδὴ 77 ἐτῶν, ἔγιναν πενήντα ἀλλοξοπατριαρχίες! Γράφει ὁ Γάλλος ντὲ Λακρουὰ στὸ ἔργο του «Memoires contenant diverses relations très curieuses de 1΄ Empire Ottoman», Παρίσι 1680, σελ. 287-288: « λλαγ πατριαρχν εναι τόσο γρήγορη, πο γ εδα μέσα σ’ να χρόνο πέντε νέους πατριάρχες ν’ νεβαίνουν στν θρόνο: Τν Παΐσιο, τν Διονύσιο, τν Παρθένιο, τν Μεθόδιο κα τν Διονύσιο τς Λάρισας. νας ναθεμάτιζε τν λλον μ τέτοιες σκανδαλώδεις μεθόδους, πο ὁ βεζύρης μρ Κιοπρουλ ναγκάσθηκε ν τος πιβάλ σιωπή, γι ν κατευνάσ τ μίση μεταξύ τους.» Στὴν συνέχεια ἀκολουθεῖ ἕνας ἀπίστευτος λυσσώδης ἀλληλοσπαραγμὸς τῶν πατριαρχῶν γιὰ τὴν θέση τοῦ μητροπολίτη, ποὺ περιγράφεται μὲ λεπτομέρειες στὸ βιβλίο. Οἱ κληρικοὶ θὰ συγκεντρωθοῦν στὸ παλάτι τοῦ βεζύρη, γιὰ νὰ ἐπικυρώσῃ ἐκεῖνος τὴν ἐκλογὴ τοῦ νέου πατριάρχη. « πρωθυπουργς (τοῦ βεζύρη), χωρς ν ρίξ οτε μία ματι στν νέο πατριάρχη, στρέφεται πρς τος μητροπολίτες τς συνοδείας του καὶ τος λέει ξαλλος: νομα κα λυσσασμένα σκυλιά, μέχρι πότε θ βασιλεύ μέσα σας ἡ διχόνοια κα φθόνος; Δν θ σταματήσετέ ποτε ν δαγκώνετε νας τν λλον;». Ὁ ἐπίσης Ἄγγλος περιηγητὴς Τζὼρζ Γουέλερ στὸ ἔργο του «A Journey into Greece», Λονδῖνο 1862, σελ. 192 ἀναφέρει:

«Ὁ ὀρθόδοξος κλρος εναι τόσο φιλόδοξος,ποομητροπολίτες γοράζουν τν πατριαρχικθρόνο πίσω πτς πλάτες τν νταγωνιστν τους π’ τν Μεγάλο Βεζύρη. Κι κενος χαίρεται ντος βλέπνὰ ἀλληλοσπαράσσωνται, γιτποιος θτοπροσφέρτπερισσότερα πεσκέσια. Γιτν ξαγορτοξιώματος καταβάλλουν τεράστια ποσά. Καγιντεσπράξουν,  καταπιέζουν κα καταληστεύουν τος φτωχος χριστιανούς.» Τὸ 1700 τὸ πεσκέσι γιὰ τὴν ἐξαγορὰ τοῦ πατριαρχικοῦ ἀξιώματος εἶχε φθάσει τὰ 60.000 τάλληρα! «Εναι θλιβερ(γράφει ὁ περιηγητὴς Πιτὸν ντὲ Τορνεφόρτ), νβλέπκανες τν ρχηγτς κκλησίας νδιορίζεται ἀπ ’τν σουλτάνο ἢ ἀπ’ τν Μεγάλο Βεζύρη, π’ τος δυνάστες δηλαδτολαοκατς χριστιανοσύνης. λλτπιθλιβερεναι, τι οΡωμιοδημιούργησαν ατν τν κατάσταση. ρχικς οΤορκοι εχαν ξιώσει να ποσσ υμβολικκαττν νάρρηση τονέου πατριάρχη γιτν πικύρωση τς κλογς. Οἱ ὀρθόδοξοι εράρχες καναν  τξίωμα τοπατριάρχη δημοπρασία, καὶ ἡ τιμτοθρόνου φθασε σήμερα τ60.000 τάλληρα. Ὁ ἕνας πατριάρχης κδιώκει μτν δωροδοκία τν λλον.» Γιὰ τὴν χλιδὴ καὶ τὸν πλουτισμὸ τῶν κληρικῶν γράφει ὁ Βρεταννὸς περιηγητὴς
Γουίλυ Τζέλ, ἀρχαιολόγος καὶ τοπογράφος τὸ ἐπάγγελμα, στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ ἔργου του «The Itinerary of Greece», λίγο πρὶν τὴν ἐπανάσταση τοῦ ’21: «Σήμερα ὁ ἑλληνικς λας δουλεύει γιτρες μεγάλες μάστιγες, τος παπδες, τος κοτζαμπάσηδες κα τος Τούρκους.» Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψή του στὸν δεσπότη τῆς Δημητσάνας ἀναφέρει: «Τ βάσανα τν λλήνων κατκύριο λόγο φείλονται στς σωτεες τοδεσπότη, πο φόρτωσε μτόσα χρέη τν πισκοπή του, στε, ν πεθάν, δύσκολα θβρεθῇ ἀγοραστής. Στμεταξγδέρνει μχρηματικχαράτσια τποίμνιόν του,γινὰ ἐξοικονομήστος βαρύτατους τόκους, ποχρωστάει στος Τούρκους. σο γιτσπίτι πο κατοικε,θυμίζει παλάτι ατοκράτορα» (σελ.104). Τὴν ἴδια ἐποχὴ ὁ Πὼλ Ρισάρ, πρόξενος τῆς Ἀγγλίας στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ συγγραφέας τῆς «Ἱστορίας τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας», ἀναφέρει στὴν εἰσαγωγή του: «Εναι νκλαίκανες βλέποντας ατν τν λλοτε νδοξο λανστενάζκάτω π τν κμετάλλευση τς κκλησίας κατν ερωμένων της, ἡ ὁποία ξεριζώνει τσπλάχνα της κατρίχνει βορστος γύπες ,στκοράκια.» Ὁ Γερμανὸς περιηγητὴς Φρίσμαν γράφει γιὰ τὶς ἀσωτεῖες τοῦ δεσπότη τῆς Σάμου: «ποΛογίζεται πς τὸ ἐτήσιο εσόδημα τομητροπολίτη, ποὺ ἑδρεύει στν χώρα, νέρχεται σδύο χιλιάδες τάλληρα. Σ ’ατπρέπει νπροστεθῇ ἕνα σημαντικποσό, ποπαίρνει ἀπ’ τς ελογίες τν δάτων κατν κοπαδιν, πογίνονται στς ρχς τοΜάη. λα τπροϊόντα κείνης τς μέρας τοῦ ἁγιασμοῦ ἀνήκουν στν δεσπότη. Παίρνει πίσης ὁ δεσπότης δύο ζωντανὰ ἀπκάθε κοπάδι.» («Description Historique et Géograrhique» σελ.86.)

«ΙΕΡΑ» ΛΕΙΨΑΝΑ ΚΑΙ ΚΕΙΜΗΛΙΑ

Στὴν τουρκοκρατούμενη Ρωμιοσύνη «ἅγια λείψανα» καὶ «ἱερὰ κειμήλια», τὰ ἐφευρήματα αὐτὰ τῆς καλογερικῆς πανουργίας, περιφέρονταν ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριὸ ἢ ἐπιδεικνύονταν στὰ μοναστήρια μὲ σκοπὸ τὴν πλήρη ὑποταγὴ τοῦ ποιμνίου, τὴν ἐκμετάλλευση καὶ τὸν πλουτισμό. Ἡ μεσαιωνικὴ αὐτὴ τύφλωση κυριαρχεῖ ἀπόλυτα στὴν χώρα μας μέχρι καὶ σήμερα. Λίγα ἔτη πρὶν τὴν πτώση τῆς Πόλεως καὶ συγκεκριμένα τὸ 1395 ὁ Γάλλος περιηγητὴς Σινὸρ Ντανγκλοὺρ ἐπισκέφθηκε τὴν Ρόδο.


Στὸ ἔργο του «Le saint voyage de Jerusalem», Παρίσι 1878, σελ. 113-114, περιγράφει τὴν ἀπάτη τῶν «ἁγίων κειμηλίων»: «Μς δειξαν πρωτίστως να μπρούτζινο σταυρό, πο κατασκευάστηκε π τν λεκάνη, πο πλυνε τ πόδια τν μαθητν του Χριστός. Μετ μς δειξαν τ χέρι το γίου Βαρθολομαίου, να χρυσοΰφαντο σεντόνι, πο φανε μ τ χέρια της γία λένη κι να γκάθι π τ στεφάνι το μαρτυρίου το ησο παργυρωμένο. Μς επαν δ τι ατ τ γκάθι μπουμπουκιάζει μία φορὰ τν χρόνο, κάθε Μεγάλη Παρασκευή.» Τὸ 1403 ἐπισκέφθηκε τὴν Κωνσταντινούπολη ὁ ἀπεσταλμένος το ρρίκου Γ΄ τς Καστίλλης.Οἱ Βυζαντινοί, γιὰ νὰ τιμήσουν τὸν Ἱσπανὸ πρεσβευτὴ ὠργάνωσαν ἐπίδειξη «ἱερῶν κειμηλίων», ποὺ ἀποτελοῦσαν τοὺς θησαυροὺς τῶν ναῶν τῆς Πόλεως. Γιὰ τὰ συγχωροχάρτια, τὴν κοκκαλολατρία καὶ τὰ «τυχερά» τῶν κληρικῶν ἐπὶ ΤουρΚοκρατίας ὁ Φρίσμαν ἀναφέρει:

«Ὁ ἀγς ,ποσφραγίζει τσυγχωροχάρτια, εσπράττει ἕνα τάλληρο πκάθε φορολογούμενο καοπαπδες, ποὺ ἀνακατεύονται σὲ ὅλα, ἀναλαμβάνουν τν διανομτν χαρτιν καεσπράττουν κι ατοδέκα σολδία. πιποδοτικὴ ὅμως πηγπόρων καταυτόχρονα πανίσχυρο μέσον γιτν διατήρηση το λαοσμία κατάσταση δουλείας, μέστν πειλν κατοφόβου, εναι ὁ ἀφορισμς κατ’γιολείψανα»(σελ.87).
Ὁ Γάλλος Πουκεβὶλ στὸ «Voyage dans la Grèce»,σελ .407 ,βρισκόμενος στὴν Ἄρτα γράφει: «ταν βρέθηκα στν ρτα, φιλοξενούμενος φίλων, ξέσπασε μία φοβερὴ ἐπιδημία πανούκλας. Τότε φθασαν στν πόλη μερικοκαλόγεροι πτν Θεσσαλία μγιολείψανα καὶ ἱερκειμήλια. Ὁ ἕνας κατεχε τν γλσσα τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὁ ἄλλος τζωνάρι τς Παναγίας καὶ ἕνας τρίτος τδόντια τοΒελισάριου. λλ τπολύτιμα ατλείψανα δν μπόρεσαν γικανέναν λόγο ν’ναχαιτίσουν τν πιδημία.»
Αὐτὰ τὰ ἀποσπασματικὰ ἱστορικὰ γεγονότα παραθέτουμε ὡς δεῖγμα πρὸς ὅλους ἐκείnους τοὺς ταγοὺς τῆς Ρωμιοσύνης ,πού, μέσῳ τῆς ψευτοπαιδείας ποὺ μᾶς παρέχουν προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν μὲ ἀνύπαρκτα γεγονότα (κρυφὰ σχολειά, ὅρκους σὲ λάβαρα καὶ σημαῖες,φτωχοὺς συνετοὺς καὶ ἡρωικοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔπεσαν πολεμῶντας καὶ ἄλλα τερατουργήματα) πὼς οἱ ἱερεῖς τῆς Ὀρθοδοξίας «φύλαγαν Θερμοπύλες», ἀλλὰ καὶ τὴν ἀρχαία πολιτιστική μας κληρονομιά, παρουσιάζοντας τοὺς κληρικοὺς ὡς στυλοβάτες τοῦ ἔθνους κατὰ τὰ δύσκολα χρόνια τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς. Ἀντ’ αὐτῶν τοὺς θυμίζουμε ἐπιγραμματικὰ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἀφορισμούς, τὶς κατάρες καὶ τὰ ἀναθέματα κατὰ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἐπαναστατῶν τοῦ ’21, ἀλλὰ καὶ τὰ συγχωροχάρτια καὶ τὶς ἐξαγορὲς τῶν ἁμαρτημάτων, ποὺ εὐδοκίμησαν καθ’ ὅλα τὰ χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οἱ στορικὲς ἀναφορὲς τῶν ξένων περιηγητῶν γιὰ τὴν μεσαιωνικὴ ἱστορία τοῦ διπλοσκλαβωμένου ἔθνους μας μαζὶ μὲ τὰ ἔργα τῶν Ἑλλήνων Διαφωτιστῶν θὰ μποροῦσαν νὰ ἀντικαταστήσουν τὰ ἱστορικὰ ψεύδη ,ποὺ διδάσκονται τὰ παιδιά μας σήμερα γιὰ τὸ δῆθεν ὑπερήφανο ,μεσαιωνικό ,χριστιανορωμαίικο ἔθνος μας . Ὁ Ἰουδαιοχριστιανισμὸς σὰν γάγγραινα κατέφαγε καὶ ἐξαφάνισε γιὰ 1700 περίπου ἔτη τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος καὶ τὸν πολιτισμό του καὶ ἐν συνεχείᾳ τὴν ἴδια τὴν Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία (Βυζάντιο) ποὺ τὸν ἀνέδειξε ,προδίδοντάς την στοὺς Τούρκους. Σήμερα ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει ἀκάθεκτη τὸ καταστροφικό της ἔργο ὑποβαθμίζοντας οἰκονομικὰ καὶ πνευματικὰ τὸν λαό, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ χωρισμός της ἀπὸ τὸ κράτος εἶναι ἄμεσα ἀναγκαῖος. Ἡ δὲ κακοποιημένη ἱστορία μας θὰ πρέπει ν’ἀναθεωρηθῇ ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς τῆς ἀναγεννημένης Ἑλλάδος τοῦ μέλλοντος. Ἂν αὐτὸ δὲν ἐπιτευχθῇ ὁ λαός, ποὺ φέρει (χωρὶς νὰ τὸ ἀποδεικνύῃ) σήμερα τὸ ὄνομα Ἕλληνες, θὰ ἐξαφανισθῇ σταδιακὰ μέσα στὴν ἀμάθεια , τὴν δεισιδαιμονία καὶ τὴν παρακμή.

star

0 αναγνώστες άφησαν σχόλιο: